رابرت مالی، نماینده پیشین آمریکا در امور ایران و پژوهشگر ارشد اندیشکده گروه بینالمللی بحران معتقد است که ترامپ درمورد ایران فقط ۳ راه را دارد: مدیریت درگیری، تشدید درگیری و دستیابی به یک راهحل از طریق مذاکره.
به گزارش «انتخاب»؛ وی در این باره نوشت:
چند نکته درباره اینکه رویارویی آمریکا و ایران اکنون در چه وضعیتی قرار دارد:
۱. ترامپ یک برنامه بلندمدت داشت که بر اساس آن، قرار بود با خفهکردن اقتصادی ایران، همزمان میزان عبور نفت کشورهای غیرایرانی از تنگه را افزایش دهد.
مشکل اینجاست که یک برنامه بلندمدت باید بتواند از پسِ کوتاهمدت هم برآید؛ و احتمال اینکه ایران بنشیند و این وضعیت جدید را بپذیرد، عملاً صفر بود. تشدید تنش از سوی ایران قابل پیشبینی بود؛ اقدامی که با هدف وادار کردن آمریکا به پرداخت هزینهای سنگین در قبال جنگ اقتصادی علیه ایران طراحی شده بود.
اقدامات حوثیها نیز به همین ترتیب قابل پیشبینی بود؛ اقداماتی که هم از جاهطلبیهای محلی آنها در یمن ناشی میشد و هم از تمایلشان برای کمک به جمهوری اسلامی در تشدید فشار بر بازار نفت.
۲. ترامپ از این منظر با نسخهای از آنچه میتوان «موفقیت فاجعهبار» نامید، مواجه شده است: هرچه محاصره و تحریمها اقتصاد ایران را بیشتر تحت فشار قرار دادند، انگیزه تهران برای تشدید تنش بیشتر شد و در عین حال، چیز کمتری برای از دست دادن داشت.
۳. ترامپ اساساً سه گزینه پیش روی خود دارد:
- مدیریت درگیری: تلاش کند درگیری را از طریق اقدامات تلافیجویانه حسابشده مدیریت کند و امیدوار باشد به یک تعادل پایدار برسد؛ تعادلی که هم به ایران آسیب بزند و آن را بازدارد و هم از تشدید کنترلنشده درگیری نظامی جلوگیری کند. اما بعید است ایران با چنین رویکردی همراهی کند؛ ضمن اینکه حتی در این صورت نیز این گزینه کمک چندانی به پایین آوردن قیمت نفت نخواهد کرد.
- تشدید درگیری: حملات علیه سایتهای هستهای، زیرساختهای غیرنظامی یا اهداف مرتبط با رهبری ایران را تشدید کند، به امید اینکه تهران را وادار به عقبنشینی کند. اما این اقدام فشار بیشتری بر منابع و توان نظامی آمریکا وارد خواهد کرد، احتمال واکنش متقابل شدیدتر ایران را افزایش میدهد و در نتیجه، قیمت نفت را باز هم بالاتر خواهد برد.
- یا دستیابی به یک راهحل از طریق مذاکره: این، با فاصله، گزینه بهتری است. اما برای اینکه ایران با چنین راهحلی موافقت کند، هر توافقی احتمالاً باید شبیه همان تفاهمنامه قبلی (MOU) باشد؛ با این تفاوت که باید درباره نحوه اعمال کنترل ایران بر تنگه هرمز، شفافیت بیشتری وجود داشته باشد.
شاید این همان بهایی باشد که برای پایان دادن به این جنگ غیرقانونی و نسنجیده باید پرداخت شود. با این حال، هیچ نشانهای وجود ندارد که ترامپ، دستکم پیش از انتخابات میاندورهای، آمادگی داشته باشد در چنین مسیری قدم بگذارد.
نظرات کاربران