کشف خارق‌العاده‌ای در سرزمین فرانسه؛ ۱۲ هزار سال تاریخ از دوران پارینه‌سنگی تا عصر میانه

ساعت 24 - تحقیقات انجام‌شده در یک منطقه به وسعت ۷ هکتار در فرانسه، نشانه‌هایی از ۱۲ هزار سال زیست انسانی را نمایان ساخته است؛ مکانی که در طول قرن‌ها، میزبان چندین تمدن بوده است.

به نقل از هریتیج دیلی؛ در مرکز فرانسه عمل کاوشی انجام شده که باستان‌شناسان موفق به کشف محوطه‌ای شده‌اند که حدود ۱۲ هزار سال تاریخ سکونت انسان را در خود نگه‌داشته است. این مکان که در شهر سن-لوران-نوان واقع در استان لوآر-ا-شر قرار دارد، شواهدی از اردوگاه‌های شکارچیان دوره پارینه‌سنگی، سکونتگاه‌های عصر مفرغ و آهن و حتی یک استقرارگاه محصور متعلق به دوران کارولنژی را نمایان کرده است.

این تحقیقات به‌وسیله پژوهشگران مؤسسه ملی پژوهش‌های پیشگیرانه باستان‌شناسی فرانسه (Inrap) پیش از آغاز عملیات استخراج در زمینی به وسعت هفت هکتار اجرا می‌شود. یافته‌های به‌دست‌آمده گویای این است که این ناحیه در دوره‌های مختلف تاریخی بارها محل سکونت آدمیان بوده و منابع طبیعی آن، هزاران سال جوامع مختلف را به خود جلب کرده است.

رد پای شکارچیان ۱۲ هزار سال پیش

قدیمی‌ترین نشانه‌های یافت‌شده به حدود ۱۲ هزار سال پیش و به آخرین روزهای دوره پارینه‌سنگی مرتبط می‌شود. باستان‌شناسان موفق به شناسایی سه ناحیه مجزا شده‌اند که گمان می‌رود اردوگاه‌های کوچکی از شکارچیان فرهنگ «لابوریان» بوده است؛ گروه‌هایی که در انتهای عصر یخبندان به این منطقه رفت‌وآمد می‌کردند.

این مکان حدود چهار کیلومتر با ساحل چپ رود لوآر فاصله دارد و این امر به آن امکان می‌دهد که مکان مناسبی برای شکارچیان سرگردان باشد. جویبارهای اطراف منبع آبی موردنیاز را فراهم می‌کردند و برون‌زدهای سنگ چخماق در کنار رودخانه، ماده اولیه باکیفیتی برای ساخت ادوات سنگی در دسترس آن‌ها قرار می‌داد.

در گودال‌های شنی، هزاران قطعه سنگ چخماق تراش‌خورده حفظ شده است. تحلیل این ابزارها نشان می‌دهد شکارچیان از چکش‌های سنگی نرم برای تولید تیغه‌های بزرگ و دقیق استفاده می‌کردند؛ امری که از رشد فناوری سنگ‌تراشی آن‌ها پرده برمی‌دارد.

زمانی که کشاورزان جای شکارچیان را گرفتند

هزاران سال بعد، همین منظر به محل سکونت نخستین جوامع کشاورز تبدیل گردید. باستان‌شناسان موفق به شناسایی سه سکونتگاه مربوط به عصر مفرغ و عصر آهن شده‌اند که به فاصله ۱۰۰ تا ۱۵۰ متری از یکدیگر قرار دارند و به‌جای یک روستای بزرگ، از واحدهای مسکونی کوچک تشکیل شده‌اند.

Inrap

شناخته‌شده‌ترین سکونتگاه‌ها به اواخر عصر مفرغ، در حدود ۱۱۵۰ تا ۱۰۰۰ پیش از میلاد مربوط می‌شود. در این بخش، بقایای سه یا چهار ساختمان، مجموعه‌ای از سازه‌های مرتبط با پخت‌وپز و نگهداری مواد غذایی، چندین گودال و یک سیلوی ذخیره غلات کشف شده است. قرار گرفتن سیلو در نزدیکی محل سکونت نشان‌دهنده سازماندهی فعالیت‌های روزمره و کشاورزی در کنار یکدیگر است.

اشیای به‌دست‌آمده از این ناحیه، تصویری زنده‌تر از زندگی روزمره ساکنان ارائه می‌دهد. ظروف سفالی، اشیاء حلقه‌ای، قطعات پایه‌های اجاق و ابزارهای سنگی تراشیده نشان می‌دهد ساکنین این ناحیه، اقتصاد خود را بر اساس کشاورزی، دامپروری و ذخیره‌سازی مواد غذایی شکل داده بودند.

دژی چوبی از روزگار کارولنژی

جدیدترین مرحله سکونت در این ناحیه به سده‌های نهم و دهم میلادی، دارا به دوره کارولنژی است. در قسمت جنوب شرقی محوطه، باستان‌شناسان بقایای یک استقرارگاه را کشف کرده‌اند که با حصاری چوبی درون محوطه مستطیلی به ابعاد ۸۸ در ۵۸ متر محصور شده بود.

در مجموع، ۱۲۳ گودال مربوط به تیرک‌های چوبی شناسایی شده که حصاری در اطراف فضایی نزدیک به پنج هزار متر مربع ایجاد کرده‌اند. پژوهشگران بر این باورند که این حصار احتمالاً برای کنترل ورود و خروج به سکونتگاه بنا شده است، هرچند هدف واقعی آن هنوز تعیین نشده است.

تحقیقات بیانگر آن است که فضای داخلی استقرارگاه به‌شکل یکنواخت مورد استفاده قرار نگرفته و تقریباً ۹۰ درصد بقایای باستان‌شناسی در سمت شرقی محوطه متمرکز شده، در حالی که بخش غربی نشان‌دهنده فعالیت‌های بسیار کمتری است. همچنین گودال‌های متعددی کشف شده که بعضی برای ذخیره غلات و حبوبات و برخی دیگر احتمالاً برای کارهای تولیدی یا کارگاهی مورد استفاده قرار گرفته‌اند.

چیدمان گودال‌های تیرک‌ها همچنین بیانگر وجود چندین ساختمان در درون حصار می‌باشد، اما باستان‌شناسان هنوز به ترسیم کلی و کامل از نقشه آن‌ها نپرداخته‌اند.

یک چشم‌انداز که هزاران سال مردم را جذب کرد

بر اساس فرمایش پژوهشگران، مشخصه خاصی که این محوطه را متمایز می‌کند، تداوم حضور انسان در یک منظر واحد طی ۱۲ هزاره می‌باشد. شکارچیان پارینه‌سنگی برای دستیابی به آب و سنگ چخماق به این ناحیه مراجعه می‌کردند، کشاورزان عصر مفرغ آن را به سکونتگاهی دائمی بدل کردند و قرن‌ها بعد، جامعه‌ای از دوران میانه در همان نقطه دژی محصور بنا کردند.

تحقیقات همچنان به‌پیش می‌رود و باستان‌شناسان امید دارند بررسی عمیق‌تر سازه‌ها و اشیای به‌دست‌آمده، اطلاعات بیشتری از زندگی مردمی را که در دوره‌های مختلف تاریخی، این نقطه از فرانسه را برای سکونت برگزیدند، روشن سازد. افزون بر این، این محوطه در تاریخ ۱۹ سپتامبر، در جریان روزهای میراث فرهنگی اروپا، به روی بازدیدکنندگان نیز گشوده خواهد شد.

نظرات کاربران

نظر شما
نظر شما ثبت شد و پس از تایید نمایش داده می‌شود.
ثبت نظر انجام نشد. لطفاً اطلاعات فرم را بررسی و دوباره تلاش کنید.