به نقل از ایسنا، ناصر امانی در نشست امروز (یکشنبه) شورای شهر تهران و در تذکر خود قبل از دستور، به معضل جدیدی که شهرداری تهران با آن مواجه است، اشاره کرد و افزود: روزنامه همشهری در گزارش روز گذشته‌اش به بررسی این مسئله پرداخت که شهرداری تهران چه میزان مسئولیت دارد و آیا مسایل مربوط به مسکن و معیشت خانواده‌ها نیز جزو وظایف آن به حساب می‌آید یا خیر؟ این نگرانی، حتی بدون در نظر گرفتن تمايلات سیاسی، ارزشی بالاست و در دوران بحران و چالش‌ها، این مسئولیت به طرز مضاعفی احساس می‌شود؛ اما پرسش اصلی این است آیا باید تحت هر شرایطی تمامی مسائل را در دامنه وظایف خود قرار دهیم و ادعا کنیم که هیچ موضوعی خارج از دایره اختیارات ما نیست؟

او ادامه داد: شهرداری به‌تدریج به حوزه‌هایی ورود می‌کند که بخش عمده‌ای از مسئولیت‌های آن به دوش دولت است. این نیازمند بحثی جدی و بدون شعار و فارغ از نگرش سیاسی است. اگرچه شهرداری نهادی برای خدمت به مردم است، لیکن مهم‌ترین نکته آن است که مرزهای مسئولیت‌های این نهاد کجا رسم می‌شود و چطور می‌توان این مسئولیت‌ها را به طور مالی تأمین نمود؟

عضو شورای شهر تهران بیان کرد: نمی‌توان به سادگی گفت که ورود مدیریت محلی به این موضوعات ذاتاً نادرست است، اما ابزارهای سیاست‌گذاری دولت در این قبال کاملاً مشخص است. نمی‌توان تنها مسئولیت‌ها را بر عهده گرفت و در مقابل، در خصوص منابع مالی آن سکوت کرد.

امانی تأکید کرد: به‌عنوان اعضای شورا، باید متوجه باشیم که هر مسئولیتی که شهرداری به دوش می‌کشد، باید منابع مالی آن مشخص باشد و این باید با شفافیت ریخت و قلمداد شود. مرزهای مسئولیت و ضرورت پاسخگویی باید به طور واضح تبیین شود. این موضوع یک چالش جدی اقتصادی و مالی است و هر تصمیمی مستلزم هزینه است.

او گفت: وقتی شهرداری حوزه فعالیت‌های خود را وسیع‌تر می‌کند، شورای شهر باید پاسخ دقیقی به این سؤال بدهد: منابع مالی تأمین این همه مسئولیت از کجا خواهد آمد؟ اگر همزمان با افزایش مسئولیت‌های شهرداری، نتوانیم درآمدهای پایدار شکل بدهیم، عواقب مالی غیرقابل انکاری به وجود خواهد آمد.

عضو شورای شهر تهران یادآور شد: به‌عنوان مثال، زمانی که جمعیت در نتیجه افزایش تراکم و ساخت‌وساز بیشتر می‌شود، این مسأله بر حمل‌ونقل، کیفیت هوا و فشار بر زیرساخت‌ها تأثیر می‌گذارد. در چنین وضعیتی، شهرداری موظف به پذیرش مسئولیت است و بدیهی است که برای انجام این وظایف به هزینه‌ها و درآمد بیشتری نیاز خواهد داشت. نبود درآمد ثابت در این عرصه، یک چالش جدی خواهد بود.

امانی تصریح کرد: در این روند، شهرداری دیگر تنها یک نهاد خدماتی در سطح شهر نیست، بلکه به نوعی به یک نهاد محلی با اختیارات حکومتی تبدیل می‌شود. به همین سبب، لازم است تا اختیارات این نوع حکمرانی به وضوح تعیین و حدود مسئولیت‌های آن مشخص گردد. نظارت شورا نیز می‌بایست متناسب با این میزان قدرت و مسئولیت گسترش یابد.

او در پایان یادآور شد: نمی‌توانیم مسئولیت‌ها را افزایش دهیم، درحالی‌که نظام مالی متناسبی ایجاد نمی‌شود. اگر روند فعلی ادامه پیدا کند، ما را از اهداف اصلی خود دور خواهد کرد.

انتقاد از اظهارات لاله مرزبان در جشنواره ونیز

علیرضا نادعلی نیز در تذکر پیش از دستور خود به اهدای جایزه به لاله مرزبان در جشنواره ونیز اشاره کرد و از اظهارات وی انتقاد کرد و گفت: تاسف‌انگیز است که نماینده‌ای از ایران در یک فضای هنری، مسائل کشور را به سادگی زیر سؤال ببرد. زنان کشور من از افتخارات و پیشرفت‌های بسیاری برخوردارند و دستاوردهایشان قابل توجه است.

او افزود: آزادی واقعاً به چه معناست؟ آیا می‌توان وضعیت زنان پیش و پس از انقلاب را با یکدیگر مقایسه کرد؟ چرا به محاصره این کشور پرداخته نشده است؟ برخی افراد از واقعیت و حقیقت دور شده‌اند و این موضوع واقعا تأسف‌آور است.

بازگشت مجدد کرونا به کشور

مهدی پیرهادی نیز در تذکر پیش از دستور خود به بازگشت بیماری کرونا به کشور پرداخت و گفت: متأسفانه موارد ابتلا به کووید در این فصل در حال افزایش است و برای جلوگیری از شکل‌گیری یک اپیدمی، مسئله پیشگیری باید در فهرست اولویت‌های ما قرار گیرد. می‌بایست پیش از آنکه بیماری به مرز فراگیری برسد، آموزش و راهکارهای پیشگیری در دستور کار قرار گیرد.

او ادامه داد: متأسفانه در این زمینه اطلاع‌رسانی و آموزش کافی انجام نمی‌شود و این یک نقطه ضعف عمیق به شمار می‌رود. در این راستا از وزارت بهداشت و رسانه ملی می‌خواهیم که به اطلاع‌رسانی بهتر و مؤثرتری توجه کنند. همچنین از وزارت بهداشت انتظار دارم که در این مسأله جدیت بیشتری به خرج دهد.

لزوم جایگزینی حکمرانی حرفه‌ای به‌جای حکمرانی نمایشی

مهدی اقراریان نیز در تذکر پیش از دستور خود تصریح کرد: اخیراً در مطالعات خود در حوزه حکمرانی با اصطلاح «حکمرانی نمایشی» از زبان یک دانشیار دانشگاهی مواجه شدم. نمی‌خواهم به ارزیابی عملکرد فردی پرداخته و قضاوت کنم، اما یکی از بارزترین نشانه‌های حکمرانی نمایشی، تأکید بر پروژه‌گرایی است.

او افزود: مدیران معمولاً در مورد تعداد پروژه‌های خود صحبت می‌کنند، اما سؤال اصلی این است که کدام معضل به واقع حل شده است؟ با وجود افتتاح پروژه‌های متعدد عمرانی، همچنان چالش‌هایی از قبیل ترافیک و آلودگی هوا همچنان پابرجاست. نمایشی که به نتیجه سریع نیاز دارد، در حالی که مشکلات شهری به راحتی در کوتاه‌مدت حل نمی‌شوند.

اقراریان ادامه داد: در حکمرانی حرفه‌ای، پرسش کلیدی این است که چه تأثیری در زندگی مردم ایجاد شده است، اما در حکمرانی نمایشی، تمرکز بر دیده شدن و بازتاب رسانه‌ای متمرکز می‌شود.

او به دیگر علائم حکمرانی نمایشی اشاره کرده و گفت: شخصی‌سازی حکمرانی نیز یکی از نشانه‌های این نوع حکمرانی است. در این زمینه، نقش شخصیت‌های خاص بیشتر تأکید شده و ساختارهای نهادینه کمرنگ می‌شوند. ترویج تبلیغات شخصی، شهردارهایی با نقشه‌های بلاگر و به کارگیری چهره‌های شناخته شده از دیگر ویژگی‌های حکمرانی نمایشی است.

اقراریان در پایان خاطر نشان کرد: البته این نوع حکمرانی تنها مختص شهرداری‌ها نیست و لازم است که همه‌ی ما تلاش کنیم با جایگزینی حکمرانی حرفه‌ای، این مسأله را به اولویت‌های خود تبدیل کنیم.

ادامه دارد...