خبرگزاری خبرآنلاین، در بخشی از گزارش خود با عنوان؛ «اندر احوالات سعید جلیلی؛ وقتی رئیس دولت سایه از صلح سخن می گوید!» نوشت:
اصطلاح «صلح حدیبیه» چند سالی میشود که وارد ادبیات سیاسی کشور شده و هر جا سخنی از مذاکره تهران و واشنگتن در میان باشد، بر زبان موافقان مذاکره جاری میشود. این روزها هم اگرچه برخی چهرههایی چون مجید انصاری، علیاکبر صالحی و ... با استناد بر این واقعه تاریخی از تلاش برای پایان دادن به جنگ روایت میکنند؛ اما آنچه جالب است، اظهارات مردی است که از مخالفان شدید مذاکرات هستهای است.
چنانچه، در جریان بررسی برجام در کمیسیون مشترک مجلس در سال ۹۴، مناظرهای میان جلیلی و ظریف در خصوص رفع تحریمها شکل گرفته بود. مناظرهای که در آن جلیلی از عدم رفع تحریمها توسط برجام سخن میگفت و ظریف پاسخ میداد که؛ «برخی به نوعی امروز صحبت میکنند که انگار قطعنامه ۲۲۳۱ اولین قطعنامهای است که درباره ایران صادر شده است اما در قطعنامه ۱۷۳۷ و ۱۷۴۷ حتی آموزش دانشجویان ایرانی ممنوع شده بود نه اینکه استثنا باشد ممنوع شده بود.»
یا آنکه جلیلی در مراسم افتتاحیه کنگره ملی «مصطفای شهید با گفتمان جوان مؤمن انقلابی» و هفتمین سالگرد شهید مصطفی احمدیروشن در دانشگاه صنعتی شریف با اشاره به شکلگیری توافق برجام و با کنایه به اظهارات محمدجواد ظریف، وزیر خارجه دولت دوازدهم گفته بود: «میگفتند باغ گلابی برجام در راه است، برجام آفتاب تابان است و امضای فلانی تضمین است، پس چه شد؟»
حال، شاید جلیلی همچنان همان جلیلیِ سالهای گذشته باشد و هنوز هم مذاکره را راهحل نداند؛ اما استناد او به حدیبیه، دستکم نشان میدهد که برای روایت شرایط امروز، دیگر نمیتوان همه چیز را در دوگانه جنگ و مقاومت خلاصه کرد. حدیبیه از دل یک وضعیت جنگی، فرصتی برای تغییر شرایط ساخت؛ نه با چشمپوشی از هدف، بلکه با انتخاب روشی متفاوت برای رسیدن به آن.
اما سؤال اینجاست که آیا میتوان این روایت را فقط یک استناد تاریخی دانست یا آنکه باید آن را نشانهای از تغییر در ادبیات سیاسی جلیلی تلقی کرد؟ سیاستمداری که سالها به منتقدان مذاکره میتاخت، امروز از ابتکاری سخن میگوید که قرار است «سایه جنگ را برای همیشه از سر کشور بردارد». شاید پاسخ این سؤال را نه در واژه «مذاکره» که جلیلی همچنان با احتیاط درباره آن سخن میگوید، بلکه در معنای تازهای که او از «ابتکار» ارائه میکند، باید جستوجو کرد.
29215
نظرات کاربران