در فصل جدید، تیم پرسپولیس نسبت قابل توجهی از لیست بازیکنانش را به وینگرها اختصاص داده است؛ مهدی تیکدری و محمدمهدی محبی به جمع تیوی بیفوما، محمد عمری، امیرحسین محمودی، محمدحسین صادقی و اوستون اورونوف پیوسته‌اند و اکنون هفت وینگر برای رقابت بر سر دقایق بازی در دسترس هستند.

این موضوع از یک سو می‌تواند دست مهدی تارتار را برای ایجاد تغییرات در خط حمله باز کند، اما از سوی دیگر ممکن است به چالشی بزرگ بدل شود؛ وقتی تعداد بازیکنان در یک پست افزایش یابد، به طور طبیعی همه آنها فرصت مساوی برای بازی نخواهند داشت و این موضوع می‌تواند موجب بروز نارضایتی و حواشی شود.

به عنوان نمونه، در مورد اورونوف می‌توان به وضوح این مسئله را مشاهده کرد؛ بازیکنی که در فصل گذشته یکی از ارکان کلیدی پرسپولیس بود، اما در این فصل تنها یک بار در ترکیب اصلی قرار گرفته است. مدیریت این وضعیت برای یک سرمربی کار آسانی نیست، به‌ویژه زمانی که بازیکنان معروف و محبوب در میانه کار باشند.

پرسپولیس در فصل گذشته نیز با افزودن تعدادی وینگر به ترکیبش با ترافیک سنگینی در این سمت مواجه گشته و در نهایت شماری از آن بازیکنان بعد از یک فصل از تیم جدا شدند. اما تفاوت این فصل در کیفیت نفرات جدید است؛ بیفوما به فرم خوب قبلی خود بازگشته و چند بازیکن تازه استخدام شده نیز می‌توانند دقت رقابت را افزایش دهند.

حالا یکی از چالش‌های کلیدی تارتار تنها در انتخاب ترکیب نخواهد بود؛ بلکه باید به خوبی این حجم از بازیکنان مدعی را مدیریت کند و انگیزه نیمکت‌نشین‌ها را حفظ کرده و از تبدیل رقابت سالم به حواشی جلوگیری نماید. اگر این ترافیک به درستی مدیریت شود، می‌تواند یک امتیاز مثبت باشد، اما اگر از کنترل خارج گردد، ممکن است برای پرسپولیس مشکلات جدی ایجاد کند.