نیلوفر مولایی: روزی که امیرحسین ثابتی، نماینده تهران و مشاور ارشد سعید جلیلی، در توئیترش نوشت؛ «دولت سایهای که جلیلی از آن سخن میگوید به معنای دولت سایه برای کل حاکمیت است نه فقط دولت سایه برای قوه مجریه» برخی تحلیلها حکایت از آن داشت که تندروها میخواهند فتح سنگر به سنگر خود را در قوای سهگانه داشته باشند و از این طریق بتوانند کل ارکان حاکمیت را در اختیار خود درآورند.
با این حال، شکست سعید جلیلی از مسعود پزشکیان در انتخابات تیرماه سال ۱۴۰۳، همراهی محمدباقر قالیباف و غلامحسین محسنی اژهای با دولت چهاردهم برنامه تندروها را برهم زد؛ همراهیای که درپی جنگهای نظامی و اقتصادی و شهادت رهبر انقلاب بیش از پیش شد و همین موضوع کافی بود تا تندروها به هر بهانهای، عصبانیتشان را بر سر سران سه قوه خالی کنند. به بیان دیگر، برای تندروهایی که نقشه جلوس بر تمامی صندلیهای ارکان حاکمیت را داشتند، اشخاص اهمیتی ندارد و مسئله فراتر از حمله و گلایه به مسعود پزشکیان، محمدباقر قالیباف و غلامحسین محسنی اژهای است.
تندروها که اکثریت آنان از چهرههایی هستند که از جلیلی حمایت میکنند، از زمان جنگ نظامی آمریکا و اسرائیل در اسفندماه 1404، هر تصمیمی که از سوی نظام و با رأی اعضای شورای عالی امنیت ملی (مهمترین نهاد امنیتی کشور) گرفته میشود را زیر سؤال برده و به جای حفظ وحدت و انسجام کشور، دست به دوقطبیسازی میزنند.
خاصه آنکه امضای تفاهم ۶۰ روزه میان ایران و آمریکا توسط پزشکیان که در پی دیدار قالیباف با جیدی ونس معاون اول ترامپ به دست آمد، از جمله تصمیماتی بود که موافقت رهبر انقلاب و فرماندهان ارشد نظامی را به همراه داشت اما مخالفان آن، با حضور در تجمعات شبانه و هر تریبونی که در اختیار داشتند، شعارهای تندی علیه مسئولان ارشد کشور سر دادند و حتی به عباس عراقچی، وزیر امورخارجه، سنگپراکنی کردند.
29215
نظرات کاربران