پس از کسب پیروزی قاطع تیم استقلال برابر السد قطر در بصره، سرمربی این تیم در کنفرانس خبری با ابراز علاقه به میزبانی در تهران گفت: «ما بسیار دوست داشتیم که خودمان میزبان مسابقات باشیم. هواداران ما، که عشق بی‌پایانی به تیم خود دارند، قادرند در تهران فضای سنگینی برای هر حریفی ایجاد کنند، اما به دلیل برخی شرایط، کشور دوست و همسایه عراق را برای میزبانی انتخاب کردیم.»
بختیاری‌زاده در ادامه از هوادارانی که از بصره و مناطق اطراف، به ویژه خوزستان، برای حمایت از تیم به ورزشگاه آمده بودند، قدردانی کرد و تأکید کرد که این جو مثبت به نفع استقلال بوده است.
آزادی؛ پروژه‌ای که مسیر تکمیلش هنوز ادامه دارد
این چند جمله به‌خوبی پرسش قدیمی و جدی را دوباره مطرح می‌کند: «چرا تعمیرات و بازسازی مهم‌ترین ورزشگاه فوتبال ایران این‌قدر زمان‌بر شده است؟».
قرارداد برای مرحله اصلی بازسازی ورزشگاه آزادی در تیرماه 1403 امضا شد و پیش‌بینی می‌شد این پروژه در تیرماه 1405 به بهره‌برداری برسد، اما این قول محقق نشد و طبق آخرین خبرهای مسئولان شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی، احتمال بهره‌برداری اولیه با ظرفیت کامل به آذرماه 1405 منتقل شده است.
البته باید به موضوع جنگ نیز توجه داشت
اگرچه بخشی از تأکید سهراب در این خصوص به وقوع جنگ در منطقه مربوط می‌شود، ولی لازم به ذکر است که خروج استقلال و دیگر تیم‌های ایرانی از کشور برای میزبانی مسابقات خارجی تنها به زمان وقوع جنگ محدود نمی‌شود و در گذشته نیز به دلیل شرایط نامناسب ورزشگاه‌ها یا عدم آمادگی آن‌ها، میزبانی‌ها به کشورهای دیگر واگذار شده است.
در جلسه اخیر بررسی وضعیت ورزشگاه آزادی، نمایندگان مجلس و نهادهای نظارتی نیز درباره طولانی شدن این پروژه به بحث و تبادل نظر پرداختند. مسئولان اجرایی بخشی از تأخیر را به الزامات جدید فیفا و AFC نسبت دادند؛ موضوعی که خود نشان می‌دهد مشکل فقط در عملیات عمرانی نیست و هماهنگی میان متولیان ورزش، مجری پروژه و نهادهای ورزشی نیز از اهمیت بالایی برخوردار است.
بنابراین، موضوع بازسازی آزادی دیگر صرفاً جنبه عمرانی ندارد؛ بلکه سؤال‌هایی را به وجود می‌آورد که چرا فوتبال ایران در آماده‌سازی یک ورزشگاه موجود، چندین بار با تغییر زمان بهره‌برداری مواجه شده و مسئولیت نهادهای مختلف در این زمینه دقیقاً چیست.
سهراب از «تماشاگران» استقلال یاد کرد
اما جنبه ورزشی مسئله ممکن است از خود پروژه بازسازی مهم‌تر باشد. بختیاری‌زاده در شب پیروزی سه بر صفر استقلال مقابل السد، به‌جای صحبت کردن صرف در مورد نتیجه، به هوادارانی اشاره کرد که اگر بازی در تهران برگزار می‌شد، می‌توانستند «جو سنگینی» برای هر تیمی فراهم آورند.
آیا این تنها یک جمله احساسی بود؟ شواهد علمی در فوتبال پاسخ ساده‌ای از این پرسش ندارند، اما تحقیقات متعدد نشان داده‌اند که حضور تماشاگران می‌تواند به عنوان یک مزیت میزبانی عمل کند؛ از تأثیر بر عملکرد تیم میزبان تا تأثیر بر برخی تصمیم‌های داوری. با این حال، تحقیقات در مورد اندازه دقیق این تأثیر و اینکه تماشاگران تا چه اندازه به‌تنهایی قادرند نتیجه مسابقه را تغییر دهند، به توافق نظر نرسیده‌اند.
در همین راستا بخوانید: سبک اختصاصی حردانی برای عذرخواهی از سهراب
بنابراین، نباید سخن سهراب را به این معنا تفسیر کرد که استقلال در صورت حضور هواداران به‌طور حتم پیروز خواهد شد. پیام او این است: «استقلال در تهران تنها یک زمین فوتبال ندارد؛ بلکه فضای روانی و اجتماعی مخصوصی نیز به دست می‌آورد».
مسئله فراتر از بازگشت به آزادی است
شاید به همین دلیل باشد که اظهارات بختیاری‌زاده فراتر از یک گلایه ساده به‌نظر می‌رسد. استقلال در بصره بر السد پیروز شد، اما سرمربی این تیم همچنان از چیزی صحبت کرد که در هیچ چیز دیگری نمی‌توان جایگزین آن را پیدا کرد: «خانه و هوادار».
اکنون باید منتظر ماند و دید آیا وعده جدید برای بهره‌برداری از ورزشگاه آزادی در آذرماه به عملی شدن خواهد انجامید یا این ورزشگاه بار دیگر در تقویم فوتبال ایران به یک «تاریخ نامشخص» ارجاع داده خواهد شد. زیرا برای استقلال، آزادی تنها یک ورزشگاه نیست؛ بلکه بخشی از مزیت میزبانی است که سهراب بختیاری‌زاده در شب یک پیروزی بزرگ، فقدان آن را به همه یادآوری کرد.
بیشتر بخوانید: سحرخیزان دوباره گل زد؛ این بار در خدمت یک نقشه تیمی
نظرات کاربران