باشگاه خبرنگاران جوان؛ روژیار شعبانی خواه - اقدام اخیر فدراسیون جهانی بدنسازی و پرورش اندام IFBB در مورد فدراسیون ایران، در شرایطی اتخاذ شده که در ابتدا، سوالات جدی درباره جایگاه و محدوده اختیارات این نهاد مطرح می‌شود. در اسپانیا، که مقر IFBB در آن واقع است، تمایز حقوقی واضحی بین ثبت یک نهاد به‌عنوان انجمن و شناسایی رسمی آن به‌عنوان فدراسیون ورزشی وجود دارد و چارچوب رسمی ورزش اسپانیا این دو عنوان را به‌روشنی از هم تفکیک می‌کند. در این راستا، اخیراً یک انجمن ورزشی اسپانیایی نیز نسبت به موقعیت IFBB به‌عنوان یک فدراسیون رسمی ورزشی در این کشور اعتراضاتی بیان کرده است. در چنین شرایطی، سؤال بنیادینی شکل می‌گیرد که یک نهادی که اعتبارش به‌عنوان فدراسیون ورزشی رسمی در کشور مبدأ خود در حاشیه است، بر چه مبنای حقوقی و مقرراتی برای یک فدراسیون ملی در کشور دیگری، تصمیم‌گیری می‌کند؟ این سوال به‌ویژه زمانی حساس‌تر می‌شود که به موضوع مبارزه با دوپینگ و وضعیت IFBB در چارچوب المپیک توجه گردد. برخلاف برخی اظهارات موجود درباره وضعیت IFBB، آژانس جهانی مبارزه با دوپینگ WADA در سال ۲۰۲۲ به‌صراحت این فدراسیون را غیرمنطبق با کد جهانی مبارزه با دوپینگ اعلام کرده و برای آن تبعات مشخصی تعیین کرده است. از سوی دیگر، IFBB در فهرست فدراسیون‌های بین‌المللی مورد تأیید کمیته بین‌المللی المپیک IOC قرار ندارد؛ در حالی که مستندات رسمی IOC به‌روشنی فدراسیون‌های بین‌المللی شناسایی شده به‌وسیله خود را تفکیک و معرفی می‌کند. در مقابل، فدراسیون بدنسازی و پرورش اندام جمهوری اسلامی ایران در چارچوب ساختار رسمی ورزش کشور و سیستم‌های داخلی وزارت ورزش و نهاد ملی مبارزه با دوپینگ فعالیت دارد و شرایط این فدراسیون نمی‌تواند به‌سادگی با یک تصمیم بین‌المللی، بدون توجه به مبنای حقوقی آن تصمیم، نادیده گرفته شود. نکته حائز اهمیت‌تر، تعلیق فدراسیون ایران توسط IFBB و اقدام به معرفی دو عضو ایرانی کمیته اجرایی این فدراسیون برای ساماندهی امور ورزشکاران، مربیان و داوران ایرانی است. در اینجا سوال حقوقی واضحی به‌وجود می‌آید: دو فرد حقیقی بر اساس کدام ماده مشخص از اساسنامه یا مقررات IFBB می‌توانند جانشین یک فدراسیون ملی شوند و مسئولیت‌ها و اختیارات آن را در قبال ورزشکاران یک کشور به‌عهده بگیرند؟ عضویت در کمیته اجرایی یک فدراسیون بین‌المللی به خودی خود به معنای نمایندگی رسمی فدراسیون ملی آن کشور نیست. از طرف دیگر، در مورد یکی از این افراد، سوابق مربوط به صدور رأی قطعی انضباطی شامل محرومیت شش‌ماهه از فعالیت‌های ورزشی در داخل کشور مطرح است و در مورد فرد دیگر نیز مسئله نمایندگی رسمی و طی مراحل داخلی مربوط به فعالیت‌های بین‌المللی در حال بررسی است.
بنابراین، تعلیق یک فدراسیون ملی به‌هیچ‌وجه مجوزی برای انتقال اختیارات آن به دو فرد حقیقی نمی‌باشد و این تصمیم از منظر حقوقی و مقررات کاملاً غیرقابل قبول است.