طبق گزارش خبرآنلاین، به نقل از فارس، نبوغ میخائیل کلاشنیکف در طراحی اولیه این سلاح به دلیل بهکارگیری هوشمندانه اصول فیزیکی و مکانیکی کلاسیک برای ایجاد یک سیستم با قابلیت تحمل خطاهای احتمالی، به وضوح نمایان است. اصل بنیادی تکنولوژی کلاشنیکف بر اساس یک سیستم گاز با پیستون بلند شکلگیریافته است. در حوزه ترمودینامیک، زمانی که چاشنی فعال میشود و باروت شعلهور میگردد، گازهای با فشار بالا تولید میشوند که پرتابه را به سمت جلو درون لوله پیش میبرند.
در طراحی کلاشنیکف، بخشی از این گازهای تحت فشار از طریق یک پورت مهندسیشده در وسط لوله، به سیلندر گاز فوقانی منتقل میگردند. این نیروی بزرگ جنبشی پیستون فولادی، که به صورت یکپارچه با حامل گلنگدن ترکیب شده، را با قدرت به سمت عقب میرانَد.
مهندسان در آن زمان به جای تلاش برای طراحی قطعات با تلرانسهای میکرومتری که در محیطهای آلوده زود به زود با مشکل مواجه میشوند، فضاهای محاسبه شدهای را بین ریلهای بدنه و حامل گلنگدن تعریف کردند.
این طراحی به سلاح اجازه میدهد که حتی در برخورد با ذرات خارجی همچون ماسه یا کربن ناشی از احتراق، آلایندهها را از میان اجزای متحرک پس رانده و به انجام عمل شلیک ادامه دهد. مکانیزم قفل شدن چرخشی گلنگدن نیز این اطمینان را میدهد که تا زمان کاهش فشار گاز در لوله به میزان ایمن، محفظه انفجار کاملاً بسته باقی بماند.
با ورود به دهه ۱۹۷۰ میلادی و ظهور مدل AK-۷۴، طراحان روسی یک تغییر نگرش فناورانه در عرصه تسلیحات نظامی به وجود آوردند. تغییر در کالیبر از گلولههای سنگین ۷.۶۲ میلیمتری به پرتابههای سریعالسیر ۵.۴۵ میلیمتری، انتخاب معناداری مبتنی بر اصول فیزیکی پرتابهها بود.
این گلولههای جدیدتر با دارا بودن مسیر پروازی خیلی مسطح، نیاز به اصلاح خطای دید توسط تیرانداز را در فواصل متفاوت به طرز قابل توجهی کاهش دادند. از منظر بالستیک انتهایی شلیک، این گلولههای کوچکتر بهگونهای طراحی گشته بودند که به محض ورود به محیطهای متراکم (دلایل جسم هدف)، ثبات خود را از دست داده و با انحراف شدید، انرژی جنبشی خود را به صورت انفجاری آزاد کنند که باعث افزایش قابل توجه قدرت تخریب میگردد.
علاوه بر تغییر در کالیبر، مهندسی پیشرفته و دینامیک سیالات به کمک طراحی ترمز دهانه و شعلهپوش جدید در AK-۷۴ آمد. این قطعه هندسی که در انتهای لوله قرار دارد، با هدایت دقیق و مهندسیشده گازهای خروجی فشار بالا به سمت کنارهها و اندکی به سمت بالا، توانایی پسزدگی (لگد) و تمایل لوله به بالا رفتن در هنگام شلیک مداوم را به طور چشمگیری کاهش داد. این فناوری، پایداری سلاح را در شلیکهای متوالی به میزان قابل توجهی بهبود بخشید.
علم مواد و آغاز عصر پلیمرها
توسعه فناوری در خانواده کلاشنیکف در سری AK-۱۰۰، با تأکید بر علم مواد، به پیشرفتهای چشمگیری دست یافت. در این نسل، استفاده از متریالهای سنتی نظیر چوب که در برابر رطوبت، تغییر دما و شوکهای فیزیکی دچار کاهش کیفیت و تغییر شکل میشدند، به کلی کنار گذاشته شد.
بهجای آن، مهندسان به بهرهگیری از پلیمرهای پیشرفته و پلاستیکهای تقویتشده با الیاف شیشه روی آوردند. این مواد کامپوزیتی به کاهش وزن کلی سلاح کمک کرده و علاوه بر این، در برابر گرما ناشی از شلیکهای مکرر مقاومتی بسیار بالا از خود نشان دادند. در عین حال، بهکارگیری پوششهای ضد زنگ و فسفاته پیشرفته بر روی اجزای فلزی، عمر مفید و مقاومت سایشی این سلاحها را برای صادرات به سختترین اقلیمها افزایش داد.
تسلط تاکتیکی و معماری قابل تنظیم در خط مقدم
امروزه، آخرین دستاورد عملیاتی این خانواده، یعنی تفنگ تهاجمی AK-۱۲، نشاندهنده انتقال کامل روسیه به سمت مفهوم جنگافزارهای ماژولار و شبکهمحور است. میدانهای نبرد امروزی نیازمند ادغام تسلیحات با سنسورهای الکترونیکی، سیستمهای اپتیکی پیشرفته و هدفگیرهای لیزری هستند. به این ترتیب، AK-۱۲ با برخورداری از ریلهای استاندارد پیکاتینی که به نحوی یکپارچه با روپوش فوقانی و محافظ دست طراحی شدهاند، گزینههای شخصیسازی نامحدودی را برای اپراتور فراهم میکند.
یکی از برترین پیشرفتهای مهندسی در AK-۱۲، بازطراحی اتصال لوله به بدنه و بهکارگیری مفهوم لوله شناور آزاد است. در این فناوری، تماس فیزیکی لوله با دیگر بخشهای بدنه به حداقل میرسد.
این ویژگی باعث میشود که حرکات و ارتعاشات طبیعی لوله در حین شلیک بهصورت کنترلشده و بدون تاثیر عوامل خارجی به آرامی نوسان کند که نتیجه آن افزایش چشمگیر دقت در مسافتهای طولانی است.
علاوه بر این، بهبود مکانیزم کنترل آتش و اضافه شدن حالت شلیک دوتایی سریع به تیرانداز این امکان را میدهد که پیش از آنکه نیروی پسزدگی، زاویه سلاح را منحرف کند، دو پرتابه را با دقت فراوان به سوی یک نقطه مشخص شلیک کند.
در نهایت، بررسی روند تغییرات فناوری در پلتفرم کلاشنیکف نشان میدهد که مهندسی برتر نه همیشه به معنای طراحی پیچیدهترین سیستمهاست. هنر واقعی در این صنعت، ایجاد یک ساختار پایه قدرتمند است که قابلیت پذیرش فناوریهای نوین در گذر سالها را دارا باشد؛ اصلی که کلاشنیکف را از یک تفنگ ساده پس از جنگ جهانی دوم به یک پلتفرم رزمی پیشرفته در قرن بیست و یکم تبدیل نموده است.
۵۸۵۸
نظرات کاربران