بر اساس گزارش ایسنا، یازدهمین گزارش سالانه «فدراسیون اروپایی سازمان‌های ملی فعال در حوزه بی‌خانمان‌ها» (FEANTSA) وضعیت عدم دسترسی به مسکن را به تصویر می‌کشد و به وضوح نشان می‌دهد که در کنار افزایش تعداد بی‌خانمان‌های اروپا به حدود ۱.۴ میلیون نفر، تقریباً ۱۷۰ هزار نفر از این جمعیت را سالمندان تشکیل می‌دهند که به بی‌خانمانی دچار شده‌اند.

این گزارش همچنین اشاره می‌کند که تعداد واقعی بی‌خانمان‌های سالمند هنوز به درستی برآورد نشده است و آمار موجود کمتر از واقعیت را منعکس می‌کند.

تخمین‌های اعلام شده نشان می‌دهد که حدود ۱۶۶ هزار و ۲۶۱ نفر از افراد ۶۵ سال و بالاتر در خیابان‌ها، مراکز اقامتی اضطراری یا تحت خدمات ویژه بی‌خانمان‌ها قرار دارند.

در این گزارش آمده که عدد واقعی احتمالاً بیش از این مقدار است، چرا که اطلاعات مربوط به افراد بی‌خانمان مسن‌تر هنوز ناقص و نامناسب است و میان کشورهای مختلف تفاوت‌های شدید وجود دارد. از ۲۳ کشوری که داده‌های جدیدی در خصوص بی‌خانمانی ارائه کردند، ۱۷ کشور شاهد افزایشی در این آمار بوده‌اند.

ایرلند در میان کشورهای با آمارهای مقایسه‌پذیر، بیشترین افزایش بلندمدت را تجربه کرده و جمعیت بی‌خانمان‌ها در این کشور با افزایشی ۳۶۷ درصدی از ۳۷۳۸ نفر در سال ۲۰۱۴ به ۱۷ هزار و ۴۴۷ نفر در سال ۲۰۲۶ رسیده است. به گزارش آناتولی، پرتغال نیز شاهد افزایشی ۲۲۸ درصدی بود و تعداد بی‌خانمان‌های آن از ۴۴۱۴ نفر در سال ۲۰۱۷ به ۱۴ هزار و ۴۷۶ نفر در سال ۲۰۲۴ افزایش پیدا کرد. همچنین، فرانسه با افزایش ۱۸۷ درصدی، تعداد بی‌خانمان‌های خود را از ۱۱۰ هزار و ۸۹۴ نفر در سال ۲۰۰۹ به ۳۱۸ هزار و ۱۸۵ نفر در سال ۲۰۲۴ رساند.

در این بین، فنلاند یکی از معدود کشورهایی بود که کاهش معناداری در این زمینه ثبت کرد و تعداد بی‌خانمان‌ها در آن از ۱۷ هزار و ۹۵۸ نفر در سال ۱۹۸۷ به ۳۴۲۹ نفر در سال ۲۰۲۳ کاهش یافت. با این حال، این رقم بین سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ به میزان ۳۴ درصد افزایش داشته است.

این گزارش هشدار می‌دهد که بی‌ثباتی مسکن در میان سالمندان فراتر از بی‌خانمانی بوده و شامل افرادی می‌شود که در شرایط نامناسب زندگی کرده، با خطر اخراج یا فقر انرژی مواجه‌اند و یا برای حفظ مسکنی که دیگر قادر به پرداخت هزینه‌های آن نیستند، تلاش می‌کنند.

به‌طور قابل توجهی، سهم سالمندان در جمعیت بی‌خانمان‌ها در کشورهای مختلف تفاوت‌های چشمگیری دارد.

این گزارش یادآور می‌شود که آمار ملی کشورهای مختلف به‌راحتی قابل مقایسه نیستند، چرا که هر کشور تعاریف، حد نصاب‌های سنی و روش‌های متفاوتی را برای اندازه‌گیری بی‌خانمانی به کار می‌گیرد. برخی کشورها افراد مسن را از آمار رسمی بی‌خانمانی مستثنی می‌کنند.

این گزارش همچنین به ارتباط ناامنی مسکن در دوران سالمندی با کاهش درآمد پس از بازنشستگی و از دست دادن همسر اشاره کرده و تأکید می‌کند که زنان به‌خصوص ممکن است آسیب‌پذیرتر باشند، چرا که میانگین حقوق بازنشستگی آن‌ها در اتحادیه اروپا پایین‌تر از مردان است.

نتایج بی‌خانمانی همچنین می‌تواند عواقب جدی بر روی امید به زندگی افراد داشته باشد.

انتهای پیام