طبق گزارشی از خبرگزاری خبرانلاین، تابناک در نوشته‌ای اشاره‌ای به اظهارات تازه حسین الله‌کرم داشت که بیان کرده است اگر سعید جلیلی به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب می‌شد، وقوع جنگ اجتناب‌ناپذیر نمی‌بود. این اظهارات باعث ایجاد سؤالی اساسی در افکار عمومی می‌شود: دقیقاً چه اقداماتی از جلیلی برمی‌آمد که پزشکیان در انجام آن ناتوان بود و می‌توانست از بروز جنگ جلوگیری کند؟

جلیلی در بالاترین سطوح دیپلماتیک به‌عنوان مسئول پرونده هسته‌ای و مذاکره‌کننده ارشد ایران از سال ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۲ خدمت کرده است. بنابراین در صورتی که بحث «توانایی خاص برای جلوگیری از جنگ» مطرح شود، لازم است دلایل و برنامه‌های مشخصی ارائه گردد، نه اینکه تنها یک فرضیه بی‌پایه مطرح شود.

موضوع حائز اهمیت‌تر این است که اینگونه ادعاها معمولاً برای بیان‌کننده هیچ‌چیز از لحاظ بهای اجتماعی و سیاسی به بار نمی‌آورد؛ اگر جنگ صورت گیرد، می‌توان دولت را مسئول دانست و اگر چنین نشود، این عدم وقوع به عنوان نتیجه رویکرد خود تلقی می‌شود. اما امور سیاست خارجی و امنیت ملی با «اگر» مدیریت نمی‌شود.

در دوران تصدی‌گری جلیلی در مذاکرات هسته‌ای، او به‌عنوان نماینده ایران در گفت‌وگوهای ۱+۵ حضور داشت و این دوره با بروز تحریم‌های اقتصادی شدید نیز همراه بود. حتی درباره شیوه آن مذاکرات، نظرات مختلفی وجود دارد و انتقاداتی به شرایط محدود گفت‌وگوها به بیان مواضع رسمی مطرح شده است.