رضایی که حالا در مقام سخنگوی این شورا نیز شناخته می شود و شاید احساس ریاست نیز دارد گفته است ایران پیامهایی از مسیر قطر به امریکا داده و به نفع امریکا است پیشنهادهای ایران را بپذیرد.
 پیشنهادهای جمهوری اسلامی از سوی وی ونه از سوی شورای امنیت ملی یا وزارت خارجه ورییس جمهور این است که منابع ایران ازاد شود، محاصره دریایی برداشته شده  ونیز جنگ در لبنان و یمن پایان یابد. 
واقعیت این است که امریکایی ها به طور ضمنی و حتی صریح گفته اند اجرای این شرطها را نمی پذیرند و از جمهوری اسلامی درخواست دارند  اجازهرفت و آمد  آزادانه کشتی های نفتکش همه کشورها بدون دریافت عوارض از سوی ایران باید داده شود که این را جمهوری اسلامی قبول ندارد. 
آیا مقامهای اداره کننده کشور و جنگ برای رودررویی با ترفندهای امریکایی در منازعه و مجادله در جریان تقسیم وظایف کرده و به هرمقام سیاسی ماموریت داده اند چه بگوید و ایا معلوم است حرف کدام فرد ونهاد را باید حرف رسمی تلقی کرد؟
 به نظر می رسد اگر چنین نباشد و مقامهای سیاسی برپایه تحلیل های خود در باره جنگ و صلح سخن بگویند علاوه بر اینکه سردرگمی می اورد آدرسی برای این است که در داخل حرفها یکی نیست و انسجامی دیده نمی شود.