تیمهای ملی ایران و ازبکستان قرار است روز دوم مهرماه ۱۴۰۵ در ورزشگاه استقلال شهر فرغانه رودرروی هم قرار بگیرند؛ رقابتی دوستانه که هم برای ایران و هم برای ازبکستان، میدان مناسبی برای سنجش توان فنی، ارزیابی چینش بازیکنان و امتحان کردن ایدههای تاکتیکی محسوب میشود.
با این حال، این بازی فقط یک دیدار تدارکاتی ساده نیست؛ اتفاق جذابتر در این است که روی نیمکت هر دو تیم، دو چهره کاملاً متفاوت از دنیای فوتبال قرار گرفتهاند؛ یکی از قهرمانان جام جهانی و دارنده توپ طلا، و دیگری از نامدارترین مربیان فوتبال ایران که کارنامهاش با افتخار و تجربه گره خورده است.
کاناوارو؛ کاپیتانی که جهان را فتح کرد و توپ طلا را درو نمود
فابیو کاناوارو در دوران بازی، از همان مدافعانی بود که هم در فوتبال ایتالیا و هم در سطح جهانی، بهخاطر دقت در تصمیمگیری، خواندن صحنهها و حضور مطمئن در قلب خط دفاعی، به چشم میآمد. او در طول مسیر حرفهای خود پیراهن تیمهایی مانند ناپولی، پارما، اینتر، یوونتوس و رئال مادرید را بر تن کرده و بخش مهمی از سالهای بازیاش را در بالاترین تراز فوتبال اروپا سپری کرد.
اوج شکوه کاناوارو در عرصه ملی، به جام جهانی ۲۰۰۶ تعلق دارد؛ تورنمنتی که در آن او کاپیتان تیم ملی ایتالیا بود و همراه با آتزوری جام قهرمانی جهان را بالای سر برد. آن نمایشها به حدی تاثیرگذار بود که در پایان سال ۲۰۰۶، توپ طلای فوتبال جهان هم به این مدافع برجسته ایتالیایی رسید.
کاناوارو در مجموع ۱۳۶ بازی ملی برای ایتالیا انجام داد و در کنار دستاورد مهم قهرمانی جهان، سابقه قهرمانی اروپا را هم با تیم زیر ۲۱ سال ایتالیا در کارنامه دارد.
در میدان باشگاهی نیز ریزهکاریها و افتخارات فراوانی در مسیر او دیده میشود؛ از قهرمانی جام یوفا گرفته تا دو بار فتح لالیگا با رئال مادرید، و همچنین کسب جامهای حذفی و سوپرجامهای ایتالیا و اسپانیا که مجموعاً بخشی از افتخارات دوران بازی او را شکل میدهند.
کاناوارو بعد از پایان دوران فوتبال، مسیر تازهای را به عنوان مربی آغاز کرد و در کشورهای مختلف مشغول به کار شد تا تجربههای متنوعی در اختیار داشته باشد. شاخصترین دستاورد او در مقام سرمربی، قهرمانی سوپرلیگ چین با گوانگژو اورگراند در سال ۲۰۱۹ بود.
کاناوارو در اکتبر ۲۰۲۵ هدایت تیم ملی ازبکستان را قبول کرد و پس از آن، مسئولیت این تیم در جام جهانی ۲۰۲۶ را نیز بر عهده داشت.
قلعهنویی؛ نام پرافتخار فوتبال ایران با تجربهای طولانی در سطح ملی
امیر قلعهنویی در روزهای بازیگری، در نقش یک هافبک ظاهر میشد و بخش بزرگی از سالهای حرفهایاش را در استقلال سپری کرد. علاوه بر این، سابقه حضور در تیمهای شاهین، راهآهن و السد قطر نیز در کارنامه او دیده میشود و بین سالهای ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۶ نیز برای تیم ملی ایران بازی کرد.
اگر مسیر کاناوارو بیشتر با افتخارات ملی و درخشش در بالاترین سطح گره خورده بود، نقطه قوت قلعهنویی در دوران بازی بیشتر به ساحت باشگاهی بازمیگشت و در همان فضا، دستاوردهای اصلیاش شکل گرفت.
اما وقتی صحبت از مربیگری میشود، ورق برمیگردد. قلعهنویی با استقلال سه بار قهرمان لیگ ایران شد و دو جام حذفی را هم به دست آورد. او همچنین در سپاهان دو بار عنوان قهرمانی لیگ را تجربه کرد تا مجموع قهرمانیهایش در سطح اول فوتبال باشگاهی ایران به عدد پنج برسد.
قلعهنویی در کارنامه حضور در تیم ملی هم بیتجربه نیست؛ او پیشتر هدایت تیم ملی در جام ملتهای آسیا ۲۰۰۷ را هم تجربه کرده است. سپس در سال ۲۰۲۳، بار دیگر به نیمکت تیم ملی بازگشت و در جام ملتهای آسیا ۲۰۲۳ ایران را تا مرحله نیمهنهایی رساند؛ جایی که تیم ایران در برابر قطر متوقف شد.
پس از آن، هدایت ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ را نیز در ادامه کارنامه ملیاش بر عهده گرفت و به عنوان یکی از باسابقهترین مربیان ایرانی در سطح تیم ملی شناخته میشود.
در همین راستا بخوانید: در همچنان بر همان پاشنه میچرخد؛ قلعهنویی لیست داد اما قول قهرمانی نداد!
دومین تقابل؛ تکرار یک رویارویی میان دو سرمربی
دیدار دوم مهرماه، دومین بار است که فابیو کاناوارو و امیر قلعهنویی به شکل مستقیم در قامت سرمربی، روبهروی هم قرار میگیرند؛ دو مربیای که برای اولین بار در پاییز ۱۴۰۴ مقابل هم ایستادند.
نخستین مواجهه آنها در فینال تورنمنت العین رقم خورد. در آن بازی، ایران و ازبکستان در زمان قانونی و وقت اضافه به نتیجهای نرسیدند و تساوی بدون گل، بازی را به ضربات پنالتی کشاند. در نهایت ازبکستان با نتیجه ۴ بر ۳ در پنالتیها پیروز شد و جام را از آن خود کرد.
بنابراین، در نخستین رویارویی رودررو، کاناوارو موفق شد قلعهنویی را در پنالتی پشت سر بگذارد؛ با این توضیح که آن پیروزی در متن بازی رقم نخورد و تصمیمگیر اصلی، در ضربات پنالتی مشخص شد.
البته باید توجه کرد که مسابقه ایران و ازبکستان در فینال تورنمنت کافا در آبان ۱۴۰۴، نباید به عنوان یکی از سابقههای مستقیم تقابل این دو مربی در نظر گرفته شود؛ دلیلش این است که در آن زمان، کاناوارو هنوز هدایت ازبکستان را بر عهده نداشت.
به این ترتیب، مسابقه دوم در فرغانه قرار است دومین فصل از رقابت مستقیم این دو سرمربی را رقم بزند؛ البته با تفاوت مهم اینکه این بار بازی دوستانه است و هر دو مربی میتوانند از بازیکنان و ایدههای تازهتری رونمایی کنند.
جام جهانی؛ نخ مشترک میان دو سرمربی
جام جهانی ۲۰۲۶، عنصر مشترک دیگری است که این دو مربی را به هم نزدیک میکند. کاناوارو سالها پیش به عنوان بازیکن با ایتالیا طعم قهرمانی جام جهانی را چشید و حالا، در قامت سرمربی، هدایت ازبکستان را در نخستین حضور این تیم در جام جهانی تجربه میکند.
قلعهنویی نیز با ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ حضور داشته و این تجربه، یکی دیگر از فصلهای جدیِ کارنامه بلند او در فوتبال ملی محسوب میشود.
در نتیجه، در فرغانه دو مربی به میدان میآیند که هر یک از مسیر متفاوتی به بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان وصل شدهاند؛ کاناوارو به عنوان قهرمان جهان در دوران بازی، و قلعهنویی به عنوان مربی کارکشته فوتبال ایران.
فرغانه؛ پرده دوم رقابت دو نیمکت
دیدار دوم مهرماه میتواند ادامه همان جدالی باشد که اولین بخش آن در تورنمنت العین با برتری ازبکستان در ضربات پنالتی رقم خورد. حالا کاناوارو و قلعهنویی برای بار دوم و این بار به شکل مستقیم، در فرغانه و در قالب یک بازی دوستانه رو در روی هم قرار میگیرند.
یک طرف میدان کاناوارو قرار دارد؛ مدافعی که روزگاری کاپیتان تیم قهرمان جهان و دارنده توپ طلا بود و حالا مشغول بنا کردن پرونده حرفهای خود در مربیگری ملی است. سمت دیگر، قلعهنویی است؛ مربیای که بخش عمده افتخاراتش را در فوتبال ایران جمع کرده و نسبت به بسیاری، سابقه بیشتری در کار با تیم ملی دارد.
فرغانه در دوم مهرماه دومین فصل این تقابل را رقم میزند؛ مسابقهای که هرچند ماهیت دوستانه دارد، اما میتواند فرصتی باشد برای مقایسه دو مسیر متفاوت و دو نگاه تاکتیکی متفاوت در دو نیمکت.
بیشتر بخوانید: استفاده ابزاری قلعهنویی از بازیکن بیتجربه پرسپولیس؛ ۲۰ سالگی مهم است یا بازی کردن و درخشیدن؟
نظرات کاربران