به نقل از «ورزش سه»، نکته قابل‌توجه این است که ایرادات تاکتیکی مشابه، برای مدت بیش از دو سال همچنان روی زمین مسابقه خودش را نشان می‌دهد؛ آن هم فارغ از اینکه سرمربیان مختلف روی نیمکت نشسته‌اند یا نه. بنیتو، بازیکن سابق رئال، در این باره توضیح داد که هرچند ممکن است تیم گاهی به نتیجه دلخواه برسد، اما آن چیزی که از شیوه مورینیو انتظار می‌رود—یعنی بلوک دفاعی میانیِ منسجم، تهاجمی بودن و همچنین تمایل به بازی مستقیم—عملاً دیده نمی‌شود. او همچنین بر نبودِ یک ایده روشن و منسجم در بازی جمعی تأکید کرد و گفت تیم فاقد یک برنامه مشخص و قابل‌تشخیص است.

بنیتوی 49 ساله که در برنامه «کاروسل دپوتیوو» روی شبکه کادنا صحبت می‌کرد، یک مسئله بنیادی را مطرح کرد: «اینجا اثرش خیلی عمیق‌تر از چیزی است که تصور می‌شود. اگر بیش از دو سال است همان گرفتاری‌ها را در جریان بازی می‌بینید، پس ماهیت آن مشکلات دقیقاً همان چیزی است که هست. با هیچ‌یک از سرمربیان تغییری در حس ما ایجاد نمی‌شود؛ حتی با وجود اینکه تک‌تک آن‌ها ویژگی‌های متفاوتی دارند. بنابراین باید گفت ریشه ماجرا خیلی عمیق‌تر است؛ مگر می‌شود غیر از این باشد؟ من شخصاً همین برداشت را دارم.»

بنیتو در ادامه خاطرنشان کرد که ممکن است بتوانید به برد برسید، اما آنچه در ذهن جمعی شکل گرفته این است که همان گرفتاری‌ها دوباره و دوباره تکرار می‌شوند. او اضافه کرد: «ممکن است ببرید یا ببازید، اما من قرار نیست صرفاً درباره پیروزی یا شکست حرف بزنم؛ چون رسیدن به نتیجه می‌تواند مسیرهای گوناگونی داشته باشد. حتی اگر کوتی رومرو در نیمه نخست اخراج می‌شد، باز هم امکان داشت بازی را ببرید. منظور من آن حس مشترکی است که وجود دارد؛ حسِ نبودِ ایده بازی، برنامه‌ای که ارائه می‌کنید، و اینکه چه بازیکنانی تقریباً در بیشتر روزها باید در ترکیب اصلی قرار بگیرند.»

بنیتو همچنین درباره این پرسش صحبت کرد که چرا سبک و روشی که مورینیو می‌کوشد در رئال مادرید به کار بگیرد، در مسابقات آن‌طور که باید به چشم نمی‌آید: «مورینیو در سنت همیشگی‌اش یک بلوک میانی خیلی قدرتمند می‌چیند، تیم فشرده و منسجم دارد، بازی‌ای پرخاشگرانه ارائه می‌کند، در توپ‌ربایی فعال است و در نهایت هم حمله مستقیم را در دستور کار دارد. این سبک عالی است! از این جهت کاملاً با بازیکنانی که رئال مادرید در اختیار دارد هم‌خوانی دارد، اما ما آن را در زمین مسابقه مشاهده نمی‌کنیم. انگار در نهایت، با یک مربی دیگر طرف هستیم.»