نیروی دریایی ایالات متحده از سال ۱۹۵۴ با آغاز به کار زیردریایی یواساس ناتیلوس، ناوگانی شامل بیش از ۷۰ زیردریایی هستهای فعال را به خدمت گرفته است. گرچه هیچ یک از این زیردریاییها تاکنون به واسطهی اقدام دشمنانه نابود نشدهاند، اما تعدادی سیستم تسلیحاتی پیشرفته وجود دارند که توانایی غرق کردن زیردریاییهای هستهای ایالات متحده را دارند و آگاهی از این تهدیدها بسیار مهم است.
اژدرهای سنگین و پیشرفته
اژدرهای سنگین و پیشرفته، مانند پوزیدون 2M39 روسیه که به عنوان یک ابزار زیرآبی بدون سرنشین با توانایی حمل کلاهک هستهای یا متعارف طراحی شده است، به شدت برای زیردریاییهای هستهای آمریکا خطرناک به شمار میروند. کشور چین نیز با استفاده از اژدرهای سنگین Yu-10 و Yu-6، که دارای سرعت و سیستمهای ردیابی پیشرفته هستند، توانایی هدف قرار دادن زیردریاییهای آمریکایی را دارد. همچنین، روسیه با داشتن اژدرهای Futlyar و Fizik-2، به همین منظور اقدام کرده است.
موشکها و راکتهای ضد زیردریایی
موشکها و راکتهای ضد زیردریایی که پس از جنگ جهانی دوم به وجود آمدند، به یکی از خطرناکترین تسلیحات تبدیل گردیدهاند. این سلاحها از پرتابگرهای عمودی شلیک میشوند و به محض نزدیک شدن به هدف به اژدر تبدیل میگردند. روسیه از راکت Otvet مدل ۹۱R/۹۱RT با بردی بین ۲۵ تا ۳۱ مایل برای هدف قرار دادن زیردریاییها در عمق پریسکوپی یا سطح استفاده میکند. همچنین، چین دارای موشکی به نام Yu-8 است که اژدر را تا ۱۹ مایل حمل کرده و با سرعت نزدیک به ۰٫۹۵ ماخ (۷۲۹ مایل بر ساعت) به نزدیکی هدف میرسد تا راه را برای شکار اژدر هموار نماید.
موشکها و بمبهای هستهای
توسعه سلاحهای هستهای، از جمله اژدرهای هستهای، به منظور مقابله با زیردریاییها بعد از جنگ جهانی دوم صورت گرفت، اگرچه از سال ۱۹۴۵ در جنگها مورد استفاده قرار نگرفتهاند. بقا یا غرق شدن یک زیردریایی در حملات هستهای به عواملی از جمله فاصله از محل انفجار و شرایط آن (در سطح یا در عمق) بستگی دارد. زیردریاییهای سطحی در منطقه انفجار نابود میشوند، اما زیردریاییهای غوطهور میتوانند با بالا آمدن به عمق پریسکوپی و حرکت سریع، شانس بقا پیدا کنند؛ غوص در عمق بیشتر به دلیل افزایش فشار انفجار خطرناک خواهد بود. حتی یک سلاح هستهای با قدرت ۱ کیلوتن میتواند قادر به غرق کردن زیردریاییهای هستهای آمریکا در ناحیه انفجار باشد و کشورهای روسیه و چین دارای ذخایر وسیعی از این نوع سلاحها هستند.
خرجهای عمقی (Depth Charges)
خرجهای عمقی، که در طول جنگ جهانی دوم به کار گرفته میشدند، اکنون به طور قابل توجهی پیشرفتهتر و تکامل یافتهاند. روسیه از سیستم راکت انداز خرج عمقی RBU-6000 Smerch-2 از دهه ۱۹۶۰ بهرهبرداری میکند که قادر به شلیک راکتهای خرج عمقی با کلاهکهای ۵۵ پوندی است؛ انواع جدید آن توانایی نفوذ به بدنه زیردریاییهای هستهای را دارند. چین نیز خرجهای عمقی خود را با قابلیت هدایت از هواپیماهای Y-8Q/KQ-200 پرتاب میکند. این نوع سلاحها به دلیل هزینه پایین، میتوانند زیردریاییها را در سطح و یا در عمق پریسکوپی هدف قرار دهند. با وجود کوچکی کلاهکها، شلیک همزمان چندین خرج عمقی میتواند تهدید جدی برای زیردریاییهای هستهای ایالات متحده ایجاد کند.
مینهای دریایی هوشمند
مینهای دریایی نوین به واسطه سیستمهای هوشمند خود میتوانند شناورها را شناسایی و به آنها حمله کنند، که این موضوع تهدیدی جدی برای زیردریاییها به شمار میرود. روسیه و چین انواع متنوعی از این مینها را به کار میبرند، اما مینهای دریایی هستهای قابلیت خاصی برای انهدام زیردریاییهای هستهای ایالات متحده دارند. این مینها عمدتاً برای هدفگیری و از بین بردن زیردریاییها طراحی شدهاند. همچنین، به نظر میرسد کره شمالی نیز در حال توسعه این فناوری است، به طوری که تحلیلها نشان میدهند یک مین هستهای دریایی میتواند زیردریایی را از فاصله ۱٫۲۴ مایلی (۲ کیلومتری) نابود کند.
نظرات کاربران