بهنام ناصری در روزنامه اعتماد نوشت: در دنیای هنرمندان - به ویژه آن‌هایی که در ذهن مردم با تصاویری کلامی جا دارشته‌اند - افرادی وجود دارند که توصیف دقیق آن‌ها چالش‌برانگیز است. به نظر من، سیروس ابراهیم‌زاده یکی از این شخصیت‌ها بود. او نه‌تنها به خاطر دانش هنری‌اش و سال‌ها تجربه در تئاتر و سینما شناخته شده است، بلکه ویژگی خاصی داشت که او را در دل مردم محبوب می‌کرد. از جمله بازیگرانی که برخی ممکن است متوجه نشوند چرا آن‌ها را دوست دارند.

به یاد او ابتدا با صدای خاص و تنالیته‌ای که داشت، می‌افتم؛ سپس با نحوه بیان ویژه‌اش که حتی در کارهای کمدی‌اش، عناصر جدی را حفظ می‌کرد. این تضاد در آثار کمدی به شخصیت و نقشش عمق بیشتری می‌بخشید، جدای از اجرای نقش‌های جدی‌اش که تعداد زیادی هم داشت. او در چندین اثر مهم به کارگردانی علی حاتمی ایفای نقش کرد و همچنین با میرباقری همکاری داشت. به ویژه در فیلم «همسر» که به اعتقاد من بهترین اثر سینمایی فخیم‌زاده بود، حضوری قابل توجه و بی‌نظیر داشت.

بدیهی است که اکثریت مردم ایران او را از نقش‌هایش در تلویزیون و سینما می‌شناسند؛ اما ابراهیم‌زاده پیش از این دو عرصه به عنوان هنرمندی در هنر نمایش شناخته شده بود. شاید خیلی‌ها ندانند که او بازیگر نقشی در فیلم «کمال‌الملک» به کارگردانی علی حاتمی، یکی از معدود فارغ‌التحصیلان تئاتر از نسل خود در اروپا بود. این به ما نشان می‌دهد که او صرفاً یک هنرمند غریزی نبوده و دانش و سواد تئاتری‌اش نیز در موفقیتش تاثیرگذار بوده است. ابراهیم‌زاده پس از اتمام تحصیلاتش در رشته زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه تهران، به انگلستان سفر کرد و هم‌زمان موفق به اخذ کارشناسی ارشد تئاتر و تحصیل در رشته موسیقی در دانشگاه بیرمنگام شد.

مشغله‌های آکادمیک او باعث شد که فعالیت جدی هنری را در ایران نسبت به بقیه با تأخیر آغاز کند. او در سال ۱۳۴۶، زمانی که ۳۰ ساله بود، همکاری خود را با رادیو تلویزیون ملی ایران آغاز نمود. پس از سه سال، در نقش سینمایی خود در فیلم «حمامی ژاپنی» حضور یافت و بعد به ایفای نقش در «حسن کچل» پرداخت که به کارگردانی علی حاتمی، یکی از برجسته‌ترین کارگردان‌های تاریخ سینما ایران، ساخته شده بود.

جاذبه عمومی به سمت سینما و تلویزیون، ابراهیم‌زاده را مانند دیگر فارغ‌التحصیلان تئاتر به این حوزه کشاند و مانع از آن شد که دانش تئاتری‌اش به‌درستی در صحنه نمایش بروز پیدا کند. با این حال، آثار قابل توجهی در زمینه تئاتر هم در کارنامه‌اش موجود است، از جمله نمایش‌هایی چون «اتللو»، «جعفر خان از فرنگ برگشته»، «ملیحه» و غیره.

علاوه بر این، ابراهیم‌زاده به خاطر بازی در تعدادی از تله‌تئاترهای معتبر نیز در یادها مانده است، از جمله نقش‌آفرینی در «شایعه» به کارگردانی داود رشیدی. او چندین تله‌تئاتر را نیز برای تلویزیون کارگردانی کرده است، ازجمله «تیارت فرنگی» در سن ۳۳ سالگی که اکبر زنجانپور در آن به ایفای نقش پرداخته بود و همچنین «رابطه» در سال ۱۳۵۴.

پس از انقلاب، او تله‌تئاتر «زارع شیکاگو» را برای تلویزیون کارگردانی کرد و همچنین مجموعه عروسکی «هاچین و واچین» را برای شبکه دو تولید کرد. او برای بسیاری از مخاطبان، هنوز هم «آقای اولیایی» از سریال «سایه همسایه» است. این مجموعه، آثار دو هنرمند برجسته تئاتر، محمود استادمحمد و اسماعیل خلج، را در مقام نویسنده و کارگردان به یاد می‌آورد.

این نکته بیراه نیست که بگوییم ابراهیم‌زاده به اندازه‌ای که لیاقت داشت، در دوران حیاتش به‌خوبی مورد تحسین قرار نگرفت. از معدود مراسم‌هایی که به او تقدیر شد، نوزدهمین جشن سینمای ایران در شهریور ۱۳۹۶ بود. او در روز دوشنبه ۳۰ شهریور، از دردهای ناشی از بیماری آزاد شد و به آرامش ابدی رسید.