با قدردانی و حمایت از مواضع ایشان در دفاع از حقوق ایران و شهروندان، تأکید بر مقاومت در برابر فشارها، آمادگی برای برقراری گفتوگو و استفاده از دیپلماسی، و همچنین رد زبان زور و نیاز به همکاریهای منطقهای برای تأمین امنیت را به عنوان رویکردی بارز مینگرم.
فاصله میان دفاع مشروع و تشدید تنش باید بهدقت مشخص شود: دفاع مشروع بهمنظور مقابله با تجاوز و حفظ از مردم، تمامیت ارضی، و امنیت کشور است؛ اما اقداماتی که فراتر از نیاز دفاعی صورت میگیرد و موجب استمرار و گسترش ناآرامیها میشود، میتواند تهدیدی برای افزایش بحران و ناامنی در منطقه باشد. بنابراین، باید همه طرفها ضمن رعایت منشور سازمان ملل و اصول حقوق بینالملل، از اقداماتی که به تشدید تنش میانجامد، دوری کنند.
در زمانی که اقدامهای نظامی و حملات وحشیانه منتسب به رئیسجمهور آمریکا و رژیم صهیونیستی ادامه دارد و بحران در حال تشدید است، بهرهگیری از ظرفیتهای سازمان ملل و سازوکارهای دیپلماتیک برای کاهش تنش، متوقفکردن جرایم غیرقانونی و نقض اصول حقوق بینالملل، جلوگیری از نقض حاکمیت کشورهای مستقل و مقابله با فعالیتهای متضاد با حقوق بشری، و همچنین جلوگیری از گسترش درگیری و فراهمآوردن شرایط برای گفتوگو، از ضرورتهای اساسی بشمار میرود.
همانطور که دفاع از کشور به معنای تسلیم نیست، حرکت در راستای دیپلماسی نیز به معنای کوتاه آمدن از حقوق ملی نیست. قابلیتهای دفاعی میتوانند بهمنظور بازدارندگی و تامین امنیت ملی به کار گرفته شوند و دیپلماسی نیز با ایجاد مسیرهای ارتباطی، اعتمادسازی و حلوفصل مسالمتآمیز اختلافات، میتواند بستر ساز صلحی پایدار باشد.
اکنون مهمتر از اظهارات، تبدیل این رویکرد به اقدام عملی دیپلماتیک، متوقف کردن اقدامات غیرقانونی، استفاده مؤثر از ظرفیتهای سازمان ملل و کشورهای منطقه، پیگیری حقوق ایران از طریق مجاری حقوقی و بینالمللی و ایجاد شرایط برای برقراری گفتوگوهای برابر، مستقیم و سودمند است.
تریبون سازمان ملل پایان یک ماجرا نیست؛ بلکه آغاز یک آزمون برای دیپلماسی است تا گفتوگو به صلح، امنیت، همکاریهای منطقهای و تأمین منافع ملی ایران منجر گردد.
*سخنگوی جبهه اصلاحات ایران و دبیرکل مجمع ایثارگران
نظرات کاربران