اگر برچسب کلیشهای «نتیجه در دیدارهای دوستانه اهمیتی ندارد» را کنار بگذاریم، آنچه که این روزها نگرانی مجدد فوتبالدوستان را به دنبال داشته، شیوه بازی تیم ملی است. پرسش مهمی که همچنان مطرح است این است که آیا با این تیم ملی و سبک بازی کنونی میتوان به موفقیتهای آینده امیدوار بود؟ چه ویژگیای در این تیم وجود دارد که بتواند ضامن موفقیت آنها در مسابقات جام ملتها باشد؟
با نزدیک شدن به آغاز جام ملتها در عربستان (از 17 دی تا 16 بهمن)، امیر قلعهنویی برای سومین بار در این تورنمنت در راس کادر فنی تیم ملی قرار خواهد گرفت. پس از ناکامیهایی که در جام ملتهای 2007 و 2023 و همچنین جام جهانی 2026 تجربه کرده، او به دنبالهرو تحقق موفقیتها در این وادی است، اما بدون تردید چالشهای فراوانی در پیش دارد. کشورهای آسیایی، از جمله ازبکستان که شکست دادن آن سالهاست به یک آرزو تبدیل شده، برنامههای گستردهای برای آمادهسازی دارند. همچنین باید تیمهای ژاپن، کره جنوبی، عربستان، عراق، قطر، استرالیا و امارات را به این جمع اضافه کرد تا دشواریهایی که در انتظار ماست، روشن شود.
اما آنچه در حال حاضر از تیم ملی مشاهده میشود، تنها نشانی از یک بازی کسل کننده و ناامیدکننده است. عدم پیروزی برابر ازبکستان یک مسأله است، اما موضوع اصلی این است که چرا هیچ نشانهای از پیشرفت در عملکرد تیم ملی به چشم نمیخورد؟ کادرفنی تیم ملی تا کنون به ویژه پس از جام جهانی در برابر انتقادات مقاومتی نشان داده و هر انتقادی را با توجیهاتی پاسخ داده است. ولی این روند، مختص چند ماه اخیر نبوده و نگرانیهای دیرینهای که نسبت به وضعیت تیم ملی وجود داشته، هر بار با دلایل مختلفی توجیه شد.
حال که جام ملتهای آسیا در افق قرار دارد، بار دیگر این نگرانیها به اوج خود رسیده است. با نگاهی به نمایشهای اخیر تیم ملی، چگونه میتوان به آینده امیدوار بود؟ قلعهنویی که در این زمان - همانند سالهای اخیر - به تغییر نسل و جوانگرایی که به شکل دیگری نامیده میشود، اعتقادی ندارد و در عین حال بازیکنان مسن و ناامیدکننده هم در تیم حاضرند، در نهایت ما به چه چیز میتوانیم امیدوار باشیم؟ به کدام استراتژی؟ به کدام برنامه؟ به کدام بازیکن و مربی؟
این وضعیت به جایی رسیده که قلعهنویی ناچار است پس از بازیهای دوستانه، از جمله دیدار شب گذشته، عذرخواهی کند تا شاید بدین طریق فضایی آرامتر فراهم آورد، اما آیا تنها راهکار ممکن همین عذرخواهی است؟ در صورتی که این روند ادامه یابد، بهمن ماه باید دوباره شاهد عذرخواهی قلعهنویی و فدراسیون باشیم.
فدراسیون فوتبال که تصمیم به ادامه همکاری با قلعهنویی گرفته است، باید از وضعیت کنونی بیش از دیگران نگران باشد و چارهای برای بهبود اوضاع این تیم، کادر فنی و بازیکنانش بیاندیشد.
نظرات کاربران