پیش از اینکه وارد موضوع شکست شدید ایران برابر ازبکستان شویم، ضروری است ابتدا موضع‌مان را نسبت به امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی، مشخص کنیم.

قلعه‌نویی به‌طور مداوم قبل و بعد از جام جهانی ۲۰۲۶ تأکید دارد که مسیر تیم ملی در حال پیشرفت است و خود و اعضای کادرش را از هرگونه قصور معاف می‌داند و نتایج تیم را در هر شرایطی مثبت ارزیابی می‌کند. اما در نشست خبری پیش از بازی با ازبکستان، وی با یکی از خبرنگاران ازبک به بحث و جدل پرداخت!

قلعه‌نویی در این بحث به خبرنگار از تجربیات ناخوشایند تیم ملی در سفر به آمریکا اشاره کرد و از او پرسید: «حالا نظر شما درباره عملکرد ما در جام جهانی چیست؟»

به‌جای آنکه پاسخ انتظارهای امیر را برآورده کند، پاسخ خبرنگار به ماجرای عینک شجاع خلیل‌زاده در بازی با مصر معطوف شد! در این سناریو، پس از به ثمر رسیدن گل و با دخالت VAR گل ایران لغو شد.

به وضوح مشخص است که حتی خبرنگار خارجی نیز، نظیر هر ایرانی که بازی‌ها و نتایج تیم ملی را دنبال کرده، نتوانسته است عملکرد ایران را به‌عنوان عملکردی عالی، تاریخی و موفقیت‌آمیز توصیف کند.

در حالی‌که قلعه‌نویی و همکارانش ممکن است به دنبال ساختن دستاورد باشند، اما مردم نمی‌توانند بدون دلیل قانع‌کننده برای تیم ملی حماسه‌سرایی کنند.

واقعاً چه رخدادی باید پیش بیاید تا سرمربیان از جمله حسین عبدی، که امروز پس از حذف تیم امید از سرمربیگری استعفا داد، یک بار برای همیشه با شجاعت مقابل دوربین‌ها قرار بگیرند و مسؤولیت نتایج خود را بر عهده بگیرند؟ (عبدی پس از شکست ۴ بر یک مقابل کره‌شمالی از سمت خود کناره‌گیری کرد.)

ما فعلاً نمی‌خواهیم عملکرد قلعه‌نویی در جام جهانی و جام ملت‌های آسیا را بررسی کنیم؛ بلکه همین شکست‌های پشت سر هم ایران مقابل ازبکستان چه چیزی را نشان نمی‌دهد که قلعه‌نویی و همکارانش در مدیریت تیم ملی و کسب نتایج مورد رضایت مردم موفق نبوده‌اند؟

چگونه باید ادامه یابد؟ یا به تعبیر جواد خیابانی، چه شکست غیرقابل تصوری باید در کارنامه تیم ملی ایران ثبت شود تا یا خود قلعه‌نویی از سمتش کناره‌گیری کند یا فدراسیون فوتبال اقدام نهایی را انجام دهد و حکم برکناری او را صادر کند؟

بیشتر بخوانید: عذرخواهی همراه با وعده قلعه‌نویی: بهتر خواهیم شد/ از اشتباهات ۲ باتجربه آسیب دیدیم؛ این هم جزئی از فوتبال است!