امیر قلعه نویی به یکی از بزرگ‌ترین آرزوهای خود رسید و به عنوان سرمربی تیم ملی در جام جهانی -به ویژه در آمریکا- نشسته است. بسیاری بر این باور بودند که او پس از این تجربه، به طور کامل از عرصه مربیگری کنار می‌رود! اما علی‌رغم نرسیدن به نتایج مطلوب، او با تأکید بر ادامه کار، هدایت تیم ملی را در جام ملت‌های آسیا که در آینده‌ای نزدیک برگزار می‌شود، بر عهده خواهد داشت.

سلسله شکست‌ها و عدم موفقیت‌های مکرر در برابر ازبکستان، با همان بازیکنانی که سابقه بازی در جام جهانی را دارند، واقعاً غیرقابل توجیه است. برگزاری بازی با این تیم به جای اینکه فرصتی برای شناسایی کاستی‌ها و رفع آن‌ها باشد، به راهی تبدیل شده که بسیاری از بازیکنان و کادر فنی را به شدت نگران و مضطرب کرده است.

قطعا انتظار و توقعی از بازی دوستانه بعدی‌مان در برابر روسیه نداریم و حتی هیچ توقعی از به دست آوردن نتیجه در جام ملت‌های آسیا هم نداریم. به‌طور کلی از تیم ملی بیش از نیم دهه است که انتظار به ثمر رساندن نتایج درخشان را نداریم، اما با هر تورنمنت و مسابقه رسمی، وضعیت به طرز اسفباری بدتر می‌شود.

دلیل این وضعیت غم‌انگیز تنها به یک نکته برمی‌گردد؛ مدیرانی که از اتخاذ تصمیم‌های صحیح و کنار گذاشتن افراد ناکارآمد ناتوانند و همچنین جرأت ندارند کادرفنی مناسبی، چه خارجی و چه ایرانی، انتخاب کنند. از مربیانی که ترس را در رفتارشان نمایان می‌کنند، توقعات بالایی نمی‌توان داشت. این مسائل تلخ به تمامی سطوح فوتبال ما نفوذ کرده و نگران‌کننده است.

به نظر می‌رسد که در ارتباط با سرمربی تعارف وجود دارد، گویی در انتخاب بازیکنان ناکارآمد نیز تعارف‌هایی هست. به‌نظر می‌رسد این عزیزان آنقدر در جایگاه خود تثبیت شده‌اند که عدم موفقیت و حذف در مرحله گروهی مسئله‌ای بی‌اهمیت شده و هیچ‌کس جرات نمی‌کند که آنان را مورد بازخواست قرار دهد. به جای برکناری و اخراج، از آنان تقدیر و تمجید می‌شود!

به همین ترتیب، هواداران فوتبال دیگر هیچ امید و آرزویی به این تیم ملی در هیچ سطحی ندارند. خودمان با دست خود،‌ وجهه‌ مدعی‌ گری در آسیا را به تحقیر تبدیل کرده و دیگر امیدی به هیچ یک از این افراد ندارد.

محمود فخرالحاج| باشگاه خبرنگاران آزاد

شما عزیزان دست‌به‌قلم در خبرورزشی نیز می‌توانید برای برقراری ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت‌های خود، بر روی این لینک کلیک نمایید.