بر اساس گزارشات منتشر شده توسط ورزش سه، باشگاه پرسپولیس از مدت‌ها قبل به منظور پیشبرد برنامه‌های خود، تصمیم به تشکیل تیم «ب» گرفته است. با این حال، این نخستین بار نیست که شاهد چنین اقداماتی از سوی پرسپولیس هستیم، زیرا 10 سال پیش نیز چنین تیمی تأسیس شد، اما به دلایل نامناسب مدیریتی، این تلاش به سرانجام نرسید. تنها یادگاری که از آن تیم بر جای مانده، حضوری بود که در یک تورنمنت چهارجانبه داشت؛ جایی که پرسپولیس با تیمی از پاراگوئه و استقلال رقابت کرد و در نهایت به قهرمانی دست یافت. هرچند برای آن تیم تلاش‌های زیادی صورت گرفت، اما در نهایت جلسه‌ای که بر پایه آن تشکیل شده بود، به اهدافش نرسید.

در ماه‌های اخیر، شایعات متعددی درباره خرید امتیاز یکی از تیم‌های دسته‌های پایین‌تر به منظور تشکیل تیم «ب» باشگاه منتشر شده است. ابتدا تصمیم بر این بود که امتیاز یک تیم از لیگ یک به فروش برسد، اما با آغاز مسابقات این دسته، باشگاه به سمت لیگ 2 حرکت نمود و حالا به نهایی کردن این موضوع نزدیک شده است.

با این وجود، همچنان سؤالات مهمی درباره انگیزه‌ها و اهداف تشکیل تیم «ب» مطرح است و به نظر می‌رسد که مدیران باشگاه پرسپولیس باید پاسخ‌هایی برای این سوالات ارائه دهند تا مشخص شود که راهکارهایشان برای دستیابی به اهداف مورد نظر چیست؟ سؤال اصلی اینجاست که نقش تیم «ب» در کجاست؟ آیا واقعاً این تیم به عنوان یک تیم دوم فعالیت خواهد کرد یا تنها نام پرسپولیس را بر دوش خواهد کشید؟

طی روزهای اخیر، مدیرعامل پرسپولیس به بازیکنان آکادمی وعده داده که در صورت درخشش در بازی‌های رده سنی، به تیم «ب» ملحق خواهند شد. اما این سؤال مطرح است که آیا حضور در لیگ دسته دوم و رقابت‌هایی که به اندازه کافی دیده نمی‌شوند، برای بازیکنان تیم‌های پایه جذابیتی خواهد داشت؟ جذابیت زمانی شکل می‌گیرد که حضور در تیم «ب» به واقع پل ارتباطی میان تیم‌های پایه و تیم اصلی باشد وگرنه فقط عضویت در این تیم نمی‌تواند برای بازیکنی که در تیم‌های امید یا جوانان پرسپولیس درخشش داشته، جذابیت داشته باشد.

نکته حائز اهمیت این است که در فوتبال اروپا، معمولاً تیم‌های دوم مکانی برای حضور بازیکنانی از تیم‌های پایه است که می‌خواهند کسب تجربه کرده و در صورت درخشش، به تیم اصلی راه یابند. هم‌چنین، بازیکنانی که بنا به شرایطی از جمله پر شدن فهرست بازیکنان، اختلاف نظر با سرمربی یا موضوعات مالی، فرصت استفاده از آنها فراهم نیست، ممکن است مدتی را در تیم دوم سپری کنند.

واقعیت این است که مانند اکثر باشگاه‌های فوتبال کشور، بسیاری از بازیکنان آکادمی پرسپولیس پس از حضور در تیم امید، رها شده‌اند و تعداد معدودی توانسته‌اند به تیم اصلی برسند که حتی از آنها به ندرت استفاده شده است. به همین لحاظ، بسیاری از این بازیکنان به ناچار به تیم‌های دیگر ملحق شده یا در واقع به کار خود در فوتبال پایان داده‌اند. بنابراین، تیم «ب» می‌تواند فضای مناسبی برای بازگشت توجه به این بازیکنان و پرورش دوباره آنها باشد.

علاوه بر این، بعضی از بازیکنان آکادمی پرسپولیس که پس از دوران حضور در تیم‌های پایه، به تیم‌های دیگر رفته‌اند، ممکن است پس از چند سال دوباره به چشم سرمربی تیم بزرگسالان پرسپولیس بیایند. به عنوان مثال، در نقل و انتقالات تابستانی امسال، برخی بازیکنانی که سابقه حضور در تیم‌های پایه این باشگاه را داشتند، به تیم اصلی پیوستند.

از این رو، مدیران باشگاه پرسپولیس باید با نگرشی حرفه‌ای و برنامه‌ریزی مدون تمام جزئیات مرتبط با فعالیت تیم «ب» را به‌طور واضح روشن کنند و شروع این تیم باید با برنامه‌ریزی دقیق و اصولی انجام شود. در این برنامه باید مشخص گردد که آیا برای تیم «ب» رده سنی خاصی لحاظ می‌شود یا خیر؟ آیا بازیکنان این تیم فقط از بین نفرات آکادمی باشگاه انتخاب خواهند شد یا بازیکنانی هم از خارج جذب می‌شوند؟ آیا روند حضور در تیم‌های مرتبط پیش از عضویت بازیکنان در تیم «ب» تعیین می‌شود یا پس از درخشش در آن تیم خواهد بود؟ آیا کادرفنی تیم بزرگسالان ارتباط نزدیکی با کادرفنی تیم «ب» خواهد داشت و به‌طور مداوم بازیکنان این تیم را در تمرینات تحت نظر می‌گیرد؟