احمد زیدآبادی، روزنامه‌نگار و تحلیل‌گر حوزه سیاست، در یادداشتی با عنوان «رئیس و دبیر!» که در کانال تلگرامی خود منتشر کرده است، به تضاد جالبی اشاره می‌کند: یکی از نمایندگان مجلس، «رئیس» شورای عالی امنیت ملی کشور، یعنی آقای پزشکیان، را فردی بی‌تاثیر دانسته و نظرات او در زمینه سیاست خارجی را صرفاً نظرات شخصی تعبیر کرده است؛ در حالی که «دبیر» شورای عالی امنیت ملی، که محسن رضایی باشد، به عنوان مسئول ارائه سیاست خارجی کشور معرفی شده است! 

آیا در تاریخ بشر تا کنون نهادی وجود داشته که رئیس آن فاقد قدرت و دبیر آن صاحب قدرت باشد؟ 

به‌نظر می‌آید که در کشور ما چنین موردی ایجاد شده و ما از آن بی‌خبر بودیم! 

در این وضعیت، چگونه می‌توان انتظار داشت که طرف‌های خارجی مقام‌های رسمی کشور را در مذاکرات جدی بگیرند؟