آیا شما هم «گل اول» روسیه مقابل ایران را همان لحظهای که باید میدیدید، مشاهده کردید؟ اگر چنین است، باید گفت واقعاً خوش به حالتان؛ انگار دستتان به درِ شبکههایی باز شده که در نهایتِ دسترسیشان فراتر از امکانات همیشگیِ خودمان در صداوسیماست! بهراستی که جای شکر دارد وقتی تماشا را «کامل» و «سرِ وقت» انجام میدهید و بینندهاش باشید، نه اینکه تا دقیقهها منتظر باشید تا چیزی پخش شود. خوش به حالتان که فرصتی که گذاشتهاید خرج فوتبال میشود؛ آن هم بدون اینکه مدام میان تصاویر، تبلیغ برندهای جورواجور—چه اقتصادی و تجاری، چه برنامههایی که از شبکههای مختلف مرتب سر هم میشوند—قطعتان کنند و تکرارش کنند.
طبق اعلام همه رسانههای جهان و حتی بر اساس پوستر رسمی فدراسیون، زمان شروع دیدار روسیه و ایران ساعت ۱۹:۳۰ عنوان شده بود؛ بنابراین انتظار هم منطقی است که سوت آغاز بازی دقیقاً در همان حوالی به صدا دربیاید. با این حال، اگر معیار شما شبکه ۳ باشد، ظاهراً ماجرا کمی فرق میکند: بازی با حدود ۱۰ دقیقه تاخیر راه افتاده است! چون وقتی دقیقه ۲۷ به استادیوم برگشتیم، ساعتهایی که روی دیوار خانههای ما بود (زمانی که پایش هم بودیم) به جای ۱۹:۵۷، عدد ۲۰:۰۷ را نشان میداد!
و این تازه تمام ماجرا نبود. وقتی حرف از «اجبار» میزنیم، آن هم معنیِ دقیق ضربالمثل معروف «همینی که هست، میخواهی بخواه نمیخواهی نخواه» را باید در قاب شبکه ۳ بارها و بیشتر از همیشه لمس کرد! حوالی دقیقه ۲۱ بود که تصاویر تلویزیونی ناگهان قطع شد و ما دوباره تبلیغ مسابقه قهرمان را دیدیم؛ تبلیغی که گویا قرار است این هفته، برای هزارمین بار، بهعنوان هویت تصویری همان شبکه ۳ روی آنتن برود و دست از سر مخاطب برندارد.
خوشبختانه—یا شاید باید گفت به برکت شرایط—بازی در خاک کشور دوست و همسایه برگزار میشد و باز هم باید از روسها تشکر کرد؛ چون گل اول را آنها زدند تا مدیران پخش شبکه ۳ بتوانند با خیال راحت افتخار را به حساب خودشان بگذارند و بالاخره برگشت کنند به استادیوم شهر کازان! در همان لحظه فهمیدیم فاصله «سفیدها» با نتیجه برابر چقدر واقعی است و آنها یک گل عقب افتادهاند. ضمن اینکه احسان حاج صفی هم در حال ورود به میدان بود، رحمان رضایی مشغول آخرین دستورها و توصیههایش، محبی لنگلنگان در مسیر خروج، و طارمی هم با عجله بازوبند را به بازوی حاج صفی میبست؛ گویی صحنهها یکی پس از دیگری باید برای بیننده مرتب میشدند، نه اینکه پشت تبلیغات گم شوند.
باز هم لازم است از کارگردان تلویزیونی روسیه—یا هر شبکهای که عهدهدار پخش آن مسابقه بود—تشکر ویژه کرد؛ چون آنها خیلی سریع صحنه گل اول را دوباره روی آنتن آوردند تا خیال فوتبالدوستان ایرانی راحت باشد و «حسرت» هم نصیبشان نشود! چه جالب است که انگار بعضیها هنوز نمیدانند در یک مسابقه فوتبال، نشان دادن صحنه گل—آن هم در پخش زنده—چه ارزش و اهمیت بنیادیای دارد. اما ظاهراً همین که خبرش پخش و منتشر شود کافی است؛ و دنیا هم گویا به همین اندازه برای رسیدن پیام، بسنده میکند!
بیشتر بخوانید: تغییر تاکتیک جواب داد؛ تیم قلعهنویی گلهای بیشتری خورد!
نظرات کاربران