امیر قلعهنویی پیش از دیدار با روسیه اظهار داشت: «ما در بازی مقابل روسیه قصد داریم نحوه بازیمان را تغییر دهیم و به دنبال دستیابی به چند هدف تاکتیکی هستیم!»
اما مسابقه شب گذشته تیم ملی نشان داد که نه تنها تغییر در مدل بازی ایجاد نشد، بلکه هیچ نشانهای از دستیابی به آن اهداف تاکتیکی نیز مشاهده نگردید. بهعلاوه، به مانند روال معمول، در مدت حدود یک سال هم سن اعضای تیم افزایش یافته است! اما تیمی که عملاً فاقد یک سبک بازی مشخص است، چگونه میتواند به تغییر مدل بپردازد و چه اهداف تاکتیکی را دنبال کند؟
میانگین سنی ترکیب ابتدایی تیم ملی در برابر ازبکستان ۲۹.۹ سال بود و در بازی مقابل روسیه به ۳۰.۸ سال افزایش یافت؛ به عبارت دیگر، بهجای جوانتر شدن و بهرهگیری از بازیکنان با تجربه کمتر، باز هم سن بازیکنان افزایش یافت.
واقعاً جای سوال دارد که بازیکنان جوانتر و افرادی که کمتر فرصت حضور در میدان ملی را داشتهاند، باید در کدام زمان و کجا به تجربه بینالمللی و بازی در سطح ملی دست یابند؟ وعدههای جوانگرایی و تغییر نسل که به خودی خود در نظر گرفته شدهاند؛ اما تیم ملی بهتدریج و در هر بازی پیرتر میگردد.
در مسابقات جام جهانی نیز جزو پیرترین تیمها بودیم، ولی گویا هیچکس از این تجربه بهرهبرداری نمیکند. چند بار باید این نقطه ضعف تکرار شود تا مسئولان تیم ملی به این نکته پی ببرند که مشکل فقط به نتیجه یک بازی یا یک شکست خلاصه نمیشود؟ آیا واقعاً درک و مشاهده این ضعف بزرگ تیم ملی به این اندازه دشوار است که انجام نمیدهند؟
قرار بود در برابر روسیه «مدل بازی» دستخوش تغییر شود؛ اما آنچه تغییر کرد فقط میانگین سنی تیم بود!
بیشتر بخوانید: حریف بعدی تیم ملی چه تیمی است؟ منتظر بمانید!
نظرات کاربران