به نقل از ایسنا، دکتر احمد دلبری، که مدیریت گروه آموزشی سالمندشناسی و ریاست مرکز تحقیقات سالمندی دانشگاه علوم پزشکی توانبخشی و سلامت اجتماعی را بر عهده دارد، در سمپوزیوم تخصصی سالمندی با تأکید بر ضرورت همکاری همه‌جانبه به منظور مواجهه با پدیده سالمندی جمعیت عنوان کرد: برای مقابله موثر با این چالش، تمرکز بر یک حوزه خاص به تنهایی کافی نیست و باید از تمام ظرفیت‌های انجمن‌های علمی در کشور بهره گرفت.

وی در ادامه به یک چالش نگران‌کننده در زمینه نیروی انسانی اشاره کرد و گفت: متأسفانه حدود ۹۵ درصد از جامعه علوم پزشکی تمایلی به ورود و فعالیت تخصصی در حوزه سالمندی ندارند؛ این امر می‌تواند کشور را در دهه‌های آینده با بحران جدی در تأمین نیازهای درمانی و توانبخشی سالمندان مواجه کند. بنابراین، بازنگری در آموزش‌های تخصصی و عمومی تمام انجمن‌ها به شدت ضروری است.

دلبری ضمن نگاهی کلان به این مسئله تصریح کرد: سالمندی فقط یک موضوع شخصی و خانوادگی نیست، بلکه یک مسأله ملی و حاکمیتی است که باید صدای آن به گوش تصمیم‌گیران و سیاست‌گذاران اصلی کشور برسد. ساماندهی این حوزه نیازمند همکاری همه‌جانبه وزارت بهداشت، قوه قضائیه، قوه مقننه و تمامی نهادهای اجرایی است.

پیش‌بینی ابتلای بیش از ۲ میلیون ایرانی به دمانس تا سال ۲۰۵۰

مدیر گروه سالمندشناسی دانشگاه با تحلیل وضعیت سلامت سالمندان بیان کرد: با اینکه شیوع کنونی دمانس در کشور در بالاترین سطوح جهانی نیست، اما تحولات جمعیتی در ایران چالشی بی‌سابقه ایجاد خواهد کرد. طبق پیش‌بینی‌ها، تعداد مبتلایان به دمانس در ایران از ۵۲۴ هزار نفر در سال ۲۰۱۹ تا سال ۲۰۵۰ به بیش از ۲ میلیون نفر (با افزایش چهار برابری) خواهد رسید.

وی افزود: ۴۵ درصد از موارد دمانس با عواملی که قابلیت اصلاح دارند، در ارتباط است. مدیریت عوامل مؤثری نظیر فشار خون، دیابت، چاقی، کم‌تحرکی و انزوای اجتماعی در دوران میانسالی می‌تواند از ظهور یا پیشرفت این بیماری پیشگیری کند.

دلبری همچنین عدم تشخیص زودهنگام را به عنوان یکی از چالش‌های عمده کشور مطرح کرد و گفت: به دلیل نگرش نادرست عمومی که تأکید بر این نکته دارد که کاهش حافظه بخشی از فرآیند طبیعی پیری است، تعداد قابل توجهی از بیماران شناسایی نمی‌شوند. این امر نشان‌دهنده کمبود آگاهی عمومی و فقدان یک مسیر منسجم برای غربالگری و ارزیابی تخصصی است.

تأثیر داروهای نسل جدید در کاهش پیشرفت آلزایمر

بر اساس اطلاعات منتشر شده توسط وبدا، وی در زمینه دستاوردهای درمانی نیز خاطرنشان کرد: با وجود اینکه درمان قطعی برای آلزایمر وجود ندارد، داروهای نسل جدید موفق شده‌اند تا ۳۰ درصد پیشرفت بیماری را در مراحل اولیه کاهش دهند. در کنار این موضوع، آموزش خانواده‌ها در مدیریت رفتاری و حفظ احترام به کرامت انسانی بیمار از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

اهمیت توسعه زیرساخت‌های تخصصی پیش از رسیدن به نقطه بحرانی

رئیس مرکز تحقیقات سالمندی دانشگاه علوم پزشکی توانبخشی و سلامت اجتماعی در پایان، ایجاد زنجیره‌ای پیوسته از «پیشگیری، تشخیص، درمان و مراقبت» را به عنوان یکی از رویکردهای اصلی کشور معرفی کرد و اظهار داشت: پیش از رسیدن به نقطه بحرانی سالمندی، سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های تخصصی، تربیت نیروی انسانی و شکل‌دهی به یک نظام جامع مراقبت طولانی‌مدت نیازمند تصمیم‌گیری و مداخله فوری از سوی سیاست‌گذاران و متولیان کشور است.

انتهای پیام