مدت‌ها یکی از معدود دلایلی که می‌توانست به ضعف‌های تیم ملی توجیهی بدهد، این بود که با وجود مشکلات در خط دفاع، ایران قادر بود در قسمت هجومی با اتکا به قابلیت‌های مهاجمانش گلزنی کند و نتایج مثبتی کسب کند. اما اکنون این امید و دلخوشی نیز در حال محو شدن است.

دو مسابقه اخیر برابر ازبکستان و روسیه تصویری نگران کننده از وضعیت خط حمله ارائه می‌دهد. تیم امیر قلعه‌نویی در برابر ازبکستان تنها ۰.۹۵ شانس گل ایجاد کرد و این میزان برای بازی با روسیه به ۰.۵۸ کاهش یافت؛ آماری که نشان‌دهنده این است که مشکل تنها به از دست رفتن فرصت‌ها خلاصه نمی‌شود، بلکه به‌طور کلی، موقعیت‌های چندانی نیز ساخته نمی‌شود. به‌علاوه، گل ایران در بازی مقابل ازبکستان هم از طریق اشتباه مدافع حریف به ثمر رسید و اگر این اتفاق نمی‌افتاد، عملکرد هجومی تیم حتی ضعیف‌تر از آن چیزی می‌شد که در آمار به ثبت رسیده است.

اکنون اوضاع به گونه‌ای تغییر کرده که تیم ملی نه تنها در دفاع قابل‌اعتماد نیست، بلکه در حمله نیز از توانایی‌های گذشته خود محروم شده است. وقتی یک تیم در بخش دفاعی به حریف شانس می‌دهد و در عین حال در حمله برای خلق موقعیت‌های جدی با مشکل مواجه است، دیگر نمی‌توان تمامی ناکامی‌ها را به بدشانسی یا تلف شدن فرصت‌ها نسبت داد.

با نزدیک‌تر شدن جام ملت‌ها به واقعیت، و با بررسی بیشتر عملکرد تیم ملی، پیدا کردن نقاط قوت امیدوارکننده‌ای در شیوه بازی قلعه‌نویی به شدت دشوارتر از قبل شده است.

بیشتر بخوانید: ماجرای تعویض عجیب ستاره پرسپولیس در بازی ایران و روسیه