باشگاه خبرنگاران جوان؛ مریم طایفه - پرونده نمایندگان تیم ملی ووشو ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا با کسب یک مدال طلا و ۳ نقره به پایان رسید، که از نظر آماری این موفقیت قابل توجهی به شمار می‌آید.
به هر حال، زمانی که به ارزیابی عملکرد یک رشته ورزشی در بالاترین سطح قاره می‌پردازیم، تنها سوال این نیست که چند مدال به دست آوردیم، بلکه باید بررسی کنیم که چه تعداد مدال می‌توانستیم کسب کنیم و دلایل عدم دستیابی به آنها چه بوده است.
نتایج تیم ملی ووشو ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا را نمی‌توان به سادگی با واژه‌های «موفقیت» یا «شکست» توصیف کرد. به دست آوردن یک مدال طلا و سه نقره از یک سو نشان‌دهنده تداوم مقام ایران در جمع قدرت‌های ووشو آسیاست، اما از سوی دیگر مقایسه این عملکرد با نتایج هانگژو، افت چشم‌گیری در قدرت مدال‌آوری ایران را نمایان می‌سازد.
واقعیت این است که چهار مدال کسب شده در ناگویا اگرچه برای ووشو ایران ارزشمند است، اما در مقایسه با هانگژو، نشان‌دهنده کاهش تعداد مدال‌های حاصل از این رقابت‌ها است. تمامی مدال‌های ایران در ناگویا از بخش ساندا به دست آمد و تیم تالو نتوانست هیچ مدالی برای کاروان کشور به ارمغان بیاورد. در این راستا، چین به تنهایی شش طلا از هفت مدال طلا در ساندا را تصاحب کرد و تنها مدال طلا باقی‌مانده به ایران رسید.
تیم ملی ووشو ایران در ناگویا چهار فینالیست شامل سوگند سینکایی، شجاع پناهی، عرفان محرمی و سید سهیل موسوی داشت که از این میان، سهیل موسوی موفق به کسب تنها طلای ایران گردید و سایر ورزشکاران با شکست در برابر نمایندگان چین به مدال نقره بسنده کردند.
این آمار نشان‌دهنده آن است که ووشوی ایران هنوز هم توانایی رساندن ورزشکاران خود به مراحل نهایی را دارد، اما سوال اصلی این است که چرا قسمت قابل توجهی از ظرفیت ایران در لحظات پایانی به قهرمانی تبدیل نشد؟
در فینال وزن ۵۲ کیلوگرم زنان، سوگند سینکایی با نتیجه ۲ بر صفر برابر وو دی از چین شکست خورد و شجاع پناهی در مقابل وانگ چنگ جین و عرفان محرمی در برابر ما شوو از چین به نقره دست یافتند. در واقع، یکی از نشانه‌های فاصله ایران با صدر آسیا همین جا است؛ جایی که ورزشکاران ایرانی به فینال می‌رسند، اما در مراحل نهایی مقابل نمایندگان چین ناکام می‌مانند و نمی‌توانند مدال طلا را از آن خود کنند.
این موضوع را نمی‌توان صرفاً به روز بد ورزشکار نسبت داد؛ چراکه وقوع این موضوع در سطح بازی‌های آسیایی، نیازمند بررسی طیف وسیعی از عوامل شامل تاکتیک، آنالیز حریف، آمادگی روانی و برنامه‌ریزی است.
به هر حال، انتقاد جدی‌تر معطوف به بخش تالو است که در ناگویا هیچ مدالی به دست نیاورد. این اتفاق در حالی قابل توجه است که تالو در سال‌های اخیر یکی از بخش‌های کلیدی مدال‌آوری ووشو ایران به شمار می‌رفته است؛ بنابراین، عدم کسب مدال تالو در ناگویا را نمی‌توان به عنوان یک رخداد عادی تلقی کرد و نیازمند واکاوی از سوی فدراسیون ووشو در خصوص دلایل این افت است.
سؤال مشخص این است که آیا انتخاب نفرات، روند آماده‌سازی، برنامه اردوها و تمرینات تخصصی تالو به شکلی طراحی شده بود که همخوانی با سطح رقابت‌های آسیایی داشته باشد؟ این پرسش نه تنها درباره یک فرد یا یک ورزشکار بلکه در ارزیابی کل سیستم حاکم بر این رشته مطرح است. البته باید به این نکته نیز توجه داشت که رقابت در بخش تالو در سطح آسیا بسیار نزدیک است. در برخی از مواد، فاصله بین ورزشکاران برتر تنها چند هزارم امتیاز بود. به عنوان مثال، در چانگ چوان زنان، چهار ورزشکار برتر تنها با فاصله‌ای در حد صدم امتیاز از یکدیگر قرار داشتند.
نکته کلیدی این است که حضور ووشو در ناگویا به صورت تصادفی و بدون برنامه‌ریزی قبلی نبوده است. فدراسیون ووشو از بهار ۱۴۰۵ رقابت‌های انتخابی درون اردویی را به منظور تعیین نفرات اعزامی به ناگویا برگزار کرده بود. رئیس فدراسیون ووشو نیز در اردوی تیم ملی بر اهمیت موفقیت ملی پوشان در ناگویا تأکید کرده بود؛ بنابراین، پس از پایان مسابقات، ارزیابی عملکرد این برنامه آماده‌سازی منطقی به نظر می‌رسد.
به هر حال، اگر هدف ووشو تنها کسب مدال و برتری بر چند کشور دیگر بوده باشد، چهار مدال را می‌توان به عنوان موفقیتی قابل قبول در نظر گرفت. اما اگر هدف رقابت برای کسب مدال‌های بیشتر و نزدیک شدن به قدرت برتر آسیا یعنی چین بوده، آن‌گاه این نتیجه رضایت‌بخش نیست.
ووشوی ایران همچنان به عنوان یکی از قدرت‌های اصلی آسیا شناخته می‌شود. یک طلا و ۳ نقره ثابت می‌کند که فاصله ایران با مدال هنوز هم اندک است و ورزشکاران ایرانی می‌توانند به مراحل نهایی راه یابند، اما ناگویا یک زنگ خطر بود که نشان داد رسیدن به فینال به تنهایی کافی نیست.
اگر ایران قصد دارد در دوره بعدی بازی‌های آسیایی، فاصله خود را با چین کمتر کند، باید از همین امروز به عملکرد ناگویا به‌طور جدی توجه کرده و آن را بدون توجیه پنهانی پیرامون عنوان نایب قهرمانی مورد بررسی قرار دهد. مدال‌ها برای ورزشکاران است و افتخارشان جاودانه است، اما مسئولیت تحلیل نتایج و اصلاح مسیر بر عهده مدیران و کادر فنی است.
در نهایت، ناگویا نشان داد که ووشوی ایران هنوز با رقابت جدی و فاصله‌ای قابل توجه برای رسیدن به سکوی اول مواجه است. اگر بر روی این فاصله برنامه‌ریزی صورت نگیرد، امکان دارد چهار مدال ناگویا نه به عنوان سکوی پرتاب بلکه به خاطره‌ای از نسلی تبدیل شود که می‌توانست بیشتر از این مدال کسب کند.
اکنون که بازی‌های آسیایی ناگویا به پایان رسیده، زمان آن فرارسیده است که فدراسیون ووشو و کادر فنی نشان دهند که از این چهار مدال و این تجربه چه آموزه‌ای کسب کرده‌اند. اگر قصد دارند ناگویا نقطه شروعی باشد، باید تغییرات لازم از همین امروز آغاز گردد.