در حالی که فوتبال ایران همچنان در انتظار برگزاری یک بازی در خانه تیم ملی به سر می‌برد و حتی برنامه‌ریزی برای یک دیدار دوستانه با گینه بیسائو در خارج از کشور با دشواری مواجه شده است، در سوی دیگر خلیج فارس اتفاقات متفاوتی در حال وقوع است. جام کشورهای خلیج‌فارس به مراحل نهایی رسیده و فردا عربستان و امارات برای کسب عنوان قهرمانی به میدان می‌روند؛ این رقابت‌ها تحت میزبانی عربستان و در ورزشگاه کینگ عبدالله در جده برگزار خواهد شد.

تصاویر این مسابقات شاید بیشتر از نتیجه‌ی نهایی ارزشمند به نظر برسد؛ استادیوم‌های زیبا، نورپردازی خیره‌کننده، امکانات عالی و سکوهای پر از تماشاگران. عربستان تنها میزبان این دوره از تورنمنت نیست، بلکه در چند ماه آینده نیز میزبان جام ملت‌های آسیا خواهد بود، که از تاریخ ۷ ژانویه تا ۵ فوریه ۲۰۲۷ در سه شهر ریاض، جده و الخبر برگزار می‌شود. این در حالی است که کمتر از یک سال از اعلام برنامه‌های این کشور برای میزبانی جام ملت‌ها می‌گذرد و همزمان با آن، عربستان در حال آماده‌سازی خود برای میزبانی جام جهانی ۲۰۳۴ نیز هست.

اکنون بد نیست نگاهی به ایران بیندازیم و ببینیم در این روزها چه اخبار و اطلاعاتی پیرامون فوتبال و زیرساخت‌های ورزشی منتشر می‌شود. مهدی تاج از دیدگاه کنفدراسیون فوتبال آسیا اعلام کرده که هیچ یک از ورزشگاه‌های ایران در سطح A قرار ندارند؛ ورزشگاه پارس در شیراز تنها ورزشگاه ایرانی است که در رده B قرار دارد و سایر ورزشگاه‌ها در سطوح پایین‌تر قرار گرفته‌اند. همچنین خبری دیگر منتشر شده است که شاید نگاهی کلی به وضعیت زیرساخت‌های فوتبال ما را نشان دهد: «مشکل جدید ورزشگاه آزادی؛ سقفش دچار چکه گرفتگی است!»

این مقایسه به تنهایی گویای مسائل است. آنها برنامه‌هایی برای میزبانی از جام ملت‌های آسیا دارند و در حال احداث ورزشگاه جدید برای جام جهانی هستند؛ ما همچنان درگیر مرمت یک ورزشگاه قدیمی هستیم و حتی از مطمئن بودن سقف آن نیز ناتوانیم.

اوضعیت حتی فراتر از عربستان است. کافی است به کشورهای همسایه‌مان نگاهی بیندازیم؛ کشورهایی که در سال‌های اخیر به شکل چشمگیری بر روی ورزشگاه‌ها، زیرساخت‌ها و امکانات ورزشی سرمایه‌گذاری کرده‌اند. این کشورها که به نظر می‌رسید در گذشته از نظر فوتبال و امکانات قابل مقایسه با ایران نباشند، امروز ما را وادار به تماشای تصاویر موفقیت‌هایشان و حسرت خوردن می‌کنند.

پنجاه سال پیش ما میزبان بازی‌های آسیایی بودیم و نایب‌قهرمان شدیم؛ در آن زمان بسیاری از این کشورهای کوچک و کم‌جمعیت هنوز به استقلال نرسیده بودند. اما امروز وضعیت به کلی تغییر کرده است. آنها برای میزبانی از تورنمنت‌های بزرگ برنامه‌ریزی کرده‌اند و ما همچنان با مشکلات بازسازی ورزشگاه آزادی دست و پنجه نرم می‌کنیم.

شاید بد نباشد یک‌بار به جای طعنه زدن به ورزشگاه‌های کشورهای دیگر، نگاهی واقعی و مقایسه‌گر به اوضاع خودمان داشته باشیم. بررسی کنیم که آنها در این سال‌ها چه اقداماتی انجام داده‌اند و ما چه کرده‌ایم. روشن است که چرا عربستان می‌تواند برای جام ملت‌ها و جام جهانی آمادگی لازم را داشته باشد، در حالی که در ایران بازسازی یک ورزشگاه قدیمی سال‌ها زمان می‌برد.

مسئله دیگر فقط نبود ورزشگاه‌های مدرن نیست؛ مشکل عمده این است که مدیران فوتبال ایران حتی در حفظ و به‌روزرسانی زیرساخت‌هایی که از گذشته به جا مانده‌اند نیز با مشکل مواجه‌اند. وقتی ما توانایی ساخت ورزشگاه‌های جدید استاندارد را نداریم و حتی نمی‌توانیم ورزشگاه آزادی را به درستی آماده کنیم، طبیعی است که سهم ما از پیشرفت دیگران تنها محدود به تماشای تصاویر و احساس حسرت باشد.

بیشتر بخوانید: تأثیر جنگ در خاورمیانه بر پروژه جنجالی عربستان/ چشم‌انداز جام جهانی ۲۰۳۴ در خطر!