در این تکه از سپهر سیاست می‌بینیم که وزیر خارجه جمهوری اسلامی به آمریکا می‌رود و در این کشور با وزیران خارجه شماری از کشورهای اروپایی گفت‌وگو می‌کند .

او و سرانجام به این نتیجه می‌رسد که اروپایی‌ها در جنگ فرسایشی اگر به آمریکا کمک نکنند حداکثر بی‌تفاوت خواهند بود. از سوی دیگر در این تکه از سیاست می‌توان دید که کشورهای ثروتمند عرب حاشیه خلیج‌فارس دیگر همان همسایه‌های پیشین جمهوری اسلامی نیستند و راه‌های دیگری برای تعیین مناسبات با جمهوری اسلامی را تعریف کرده و می‌کنند.

باز هم اگر بخواهیم این تکه از دیدنی‌های سیاست در ایران را ببینیم، به این بخش می‌رسیم که در درون جمهوری اسلامی نیروهای سیاسی هستند که باور دارند دولتی که با رای شهروندان – هرچند کمتر از ۵۰‌درصد- بر سر کار است و بخشی از نیروهای سیاسی پیش از این تندرو می‌خواهند کاری کنند که ایران و آمریکا از جنگ فرسایشی که می‌تواند به جنگ ضربتی ویرانگر برسد را در بوته نقد داغ و سوزان انداخته و هر کاستی و کجی را به این دولت نسبت می‌دهند. برخی باور دارند شاید در ذهنیت عده‌ای این باشد که پزشکیان کارش را در نیمه راه کنار گذاشته و جایش را به آنها بدهد.

در تکه دیگری از آنچه بر پرده سیاست در ایران دیده می‌شود، ناتوانی نهادهای حاکمیتی برای رساندن سروته اقتصاد درمانده‌شده و نیز کسب‌وکار و معیشت مردم است. رودربایستی را اگر کنار نهیم، می‌بینیم میلیون‌ها خانواده ایرانی هرروز بیش از پیش در باتلاق ناداری و تهیدستی و استیصال فرو می‌روند و دولت نیز نمی‌تواند سد و بندی برای مسیر خطرناک فقر در ایران پیدا کند.

حالا این دو تکه از دیدنی‌های سیاست روی پرده در ایران را از نگاه کشورهای متخاصم و کارشناسان ورزیده آنها در هر تکه از تکه‌های یادشده ببینیم. آنها می‌بینند برخلاف فریادهای وفاق در جمهوری اسلامی، آنچه دیده می‌شود گسست‌ها و آزمندی‌های خام‌دستانه است.

در این وضعیت پیچیده است که اعضای مجلس قانونگذاری می‌خواهند وزیر خارجه و نیز وزیر کار را که از پایه‌های دولت به حساب می‌آیند استیضاح کنند . آیا این رخداد برای کشورهای یادشده در سطرهای بالا بهترین هدیه نیست؟

در حالی که همه، حتی تندروها می‌دانند و می‌بینند گسترش دامنه تحریم و محاصره دریایی، اقتصاد را به بدترین روزها انداخته است، دولت را نشانه گرفته‌اند اما شهروندان ایران به این پرده نگاه می‌کنند و می‌بینند وعده‌های کوتاه و بلندمدت هیچ نهادی برای بهبودی وضعیت لباس عمل نمی‌پوشد و روزگار تیره روزبه‌روز تیره‌تر می‌شود.