به نقل از "ورزش سه"، والدین خورخه مسی گاهی به رنج و سختی‌هایی که پسرشان متحمل می‌شد، اشاره کرده بودند. پس از پایان کوپا آمریکای ۲۰۱۱، که برای مسی به شدت تلخ و ناراحت‌کننده بود و حتی در سانتافه هواداران او را مورد تمسخر قرار دادند، پدرش اظهار داشت که مسی تحت تأثیر این شرایط بسیار ناراحت شده است و برایش دشوار است که متوجه شود چرا این همه حسادت و فشار بر او وجود دارد.
او افزود که این نخستین بار بود که مسی با هو کردن مواجه می‌شد و هیچ‌کس نمی‌دانست که منظور مردم از این که باید «تیم را بر دوش بکشد» دقیقاً چیست. مسی شخصیتی متفاوت دارد و برخلاف تصور بسیاری، فردی قوی است.
مادر مسی، سیلیا، نیز به شرایط روحی ناخوشایند پسرش اشاره می‌کرد و می‌گفت که وقتی مردم درباره او بد صحبت می‌کنند، مسی واقعاً آسیب‌پذیر می‌شود و برای بازگشت به حالت عادی، به زمان نیاز دارد.
هر زمان که مسی به بارسلونا بازمی‌گشت و دوباره به یکی از بهترین‌های تاریخ تبدیل می‌شد، بحث درباره «آرژانتینی بودن» و معیارهای تعلق به این سرزمین بار دیگر مطرح می‌شد. مسی گریه می‌کرد، اما تمامی تلاش خود را به کار می‌گرفت و می‌کوشید دل مردم کشوری را به دست آورد که تا آن زمان نسبت به او شک و تردید داشتند.
کوپا آمریکای ۲۰۱۱ برای مسی به کابوسی تمام‌نشدنی تبدیل گردید. پس از آن، زنجیره‌ای از فشارها و انتظارات بالا گرفت. او در آن زمان به عنوان بهترین بازیکن جهان شناخته می‌شد و این مقام ویژه، فشاری بیش از حد را به دوش او گذاشته بود.
مسی بخوبی درک می‌کرد که یک کشور تمام توجه خود را به او معطوف کرده و حالا در آن مسابقات تقریباً هیچ چیز به خوبی برایش پیش نرفت. او در ورزشگاه کولون مورد تمسخر قرار گرفت، لقب‌های ناپسند دریافت کرد و به عنوان بازیکنی که در لحظات حساس ضعیف عمل می‌کند، معرفی شد. حتی به خاطر نخواندن سرود ملی نیز مورد سرزنش قرار می‌گرفت. برای برخی، او فقط یک «کاتالان» محسوب می‌شد.
مسیر برای او هرگز هموار نبود. فینال جام جهانی ۲۰۱۴ برابر آلمان در وقت‌های اضافی به طرز دردناکی از دست رفت. در سال‌های ۲۰۱۵، ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷، انتقادات و قضاوت‌های بی‌رحمانه از سوی رسانه‌ها و طرفداران ادامه داشت. عملکرد ضعیف او در جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه که بدترین تجربه‌اش در میان شش جام جهانی بود، به نظر می‌رسید که نقطه پایانی بر این داستان باشد. ظاهراً آشتی او با جامعه آرژانتین امری غیرممکن شده بود.
اما همان‌طور که پدرش گفته بود، مسی در نهایت انسان قدرتمندی بود و به تدریج چهره‌ای دیگر از او نمایان شد. نسخه جدید او با ویژگی‌هایی که معمولاً طرفداران آرژانتینی را تحت تأثیر قرار می‌دهد، نمایان گردید: سرسخت، حماسی، اهل مبارزه و چالش. او بله، به نوعی شبیه مارادونا بود و از احساسی عمیق و غیرقابل‌منازعه نسبت به تیم ملی آرژانتین بهره می‌برد. در حقیقت، این همان مسی همیشگی بود. از همان ابتدا شک و تردید درباره میل او برای تعلق به آرژانتین بی‌معنا بود. او از زمانی که تنها ۱۶ سال داشت و پیشنهاد اسپانیا برای بازی در تیم ملی آن کشور را رد کرد، به وضوح نشان داده بود که کجا می‌خواهد بازی کند.
هیچ‌کس به اندازه مسی آسیب نچشید و در عین حال تسلیم نشد. هیچ‌کس به اندازه او تحت فشارهایی چنین عظیم قرار نگرفت و هیچ‌کس مانند او با این نوع از آزمون‌ها روبرو نشد. قهرمانی در کوپا آمریکای ۲۰۲۱ برزیل به او مجوز ورود به رابطه‌ای عاطفی با مردم آرژانتین را داد. در آن زمان، هواداران موضع خود را تغییر دادند و بخشی از رسانه‌ها هم همینگونه عمل کردند. اما مسی هرگز تسلیم نشد و هیچ نشانی از کینه یا ناراحتی در برابر مردم نشان نداد.
ولی جام جهانی قطر ۲۰۲۲ همه چیز را برای همیشه دگرگون ساخت و عشق مردم به او به اوج خود رسید. مسی در نهایت جام جهانی را به آرژانتین آورد؛ چیزی همچون روادیدی که او را از تبعید نجات می‌داد. با این حال، او هرگز به دنبال انتقام نبود.
شاید علت بخشی از این داستان این باشد که بسیاری از مردم آرژانتین معمولاً مسائل مختلف را به طرز نامعقولی با یکدیگر در می‌آمیزند و شاید هم به این خاطر بود که انگلیس برای نخستین بار در مسیر مسی قرار گرفته بود. مسی به آخرین میدان جهانی خود بازمی‌گشت، در حالی که مردم کشورش او را به یک میهن‌پرست واقعی تبدیل کرده بودند.
چند مدت نگذشته بود که ویترین افتخارات بین‌المللی مسی همچنان خالی مانده و او به لیونل اسکالونی گفت که می‌خواهد در یک پروسه جدید تلاش کند و دوباره امیدوار است؛ حتی اگر این تلاش بتواند از نظر روحی او را تحت فشار قرار دهد. فرزندانش هر بار که او به آرژانتین سفر می‌کرد، می‌پرسیدند که چرا به این کشور می‌رود، در حالی که مردم او را دوست ندارند.
مسی به رغم این احساس تنهایی و ناامیدی، همچنان به مسیر خود ادامه داد. او هرگز تغییر نکرد؛ همان انسان ایستاده و عاشق بود که تلاش می‌کرد به چیزی که دوست داشت، وفادار بماند. او در یک روز سه‌شنبه به خاطر دردهای درونی‌اش گریه کرد. هیچ‌کس درخواست ترک جایی را ندارد که در آن احساس خوشبختی می‌کند.
اینکه سال‌ها مسی تحت قضاوت‌های سخت قرار گرفت، کاملاً اشتباهی بزرگ و به مدت زمان نامناسبی ادامه یافت تا اینکه قضاوت عمومی به سمت او عوض شد. مسی جاودانه است و حتماً برای او دلتنگ خواهند شد. باید هرگز فراموش نکنیم که او چگونه مجبور شد تا به مقام واقعی دستاوردهایش برسد، مسیری دشوار و طوفانی را طی کند.
نظرات کاربران