طبق گزارش ایسنا، در سال‌های اخیر، چندین عامل خطرزای محیطی شناسایی شده است. اگرچه هنوز دانشمندان نتوانسته‌اند یک عامل خاص را به‌عنوان برانگیزاننده مستقیم این بیماری اثبات کنند، اما اهمیت ارائه اطلاعات بیشتر درباره مواد سمی بالقوه‌ای که به نظر می‌رسد با این اختلالات مرتبط هستند، غیرقابل انکار است.

یکی از چالش‌های این حوزه این است که اغلب تحقیقات، میزان تماس با مواد شیمیایی را از طریق آزمایش خون یا ادرار ارزیابی می‌کنند؛ روش‌هایی که فقط تصویری گذرا، گاهی در حد چند ساعت از وجود مواد شیمیایی در نمونه‌ها ارائه می‌دهند قبل از آنکه نشانه‌هایشان محو شوند.

در پژوهشی تازه که در نشریه «Neurotoxicology and Teratology» منتشر شده، پژوهشگران راه‌حلی برای مواجهه با این محدودیت یافته‌اند و آن، بررسی دندان‌های شیری کودکان به‌عنوان مدرکی بلندمدت برای سنجش تماس با مواد شیمیایی است. این مواد در زمان شکل‌گیری دندان‌ها تجمع یافته و می‌توانند نشانه‌های شیمیایی قابل شناسایی را تا سال‌ها حفظ کنند.

لین هیل‌بران (Lynne Heilbrun)، یکی از دانشمندان عرصه محیط‌زیست و نویسنده اصلی این پژوهش از دانشگاه تگزاس در سن‌آنتونیو می‌گوید: دندان‌ها می‌توانند سابقه مواجهه با مواد شیمیایی را در بازه‌های طولانی ثبت کنند، در حالی که نمونه‌های خون یا ادرار تنها وضعیت خاصی را در یک زمان مشخص به تصویر می‌کشند. نیاز به دیدن هر دو نوع بررسی احساس می‌شود.

پژوهشگران در این تحقیق مقدماتی، دندان‌های شیری افتاده‌ای را که توسط خانواده‌های ۳۸ کودک اهدا شده بود، مورد بررسی قرار دادند. از این تعداد، ۲۲ کودک مبتلا به اوتیسم و ۱۶ نفر دیگر به‌عنوان گروه کنترل شناخته شدند.

دندان‌های شیری که معمولاً در سنین ۶ تا ۱۲ سالگی می‌افتند، عمدتاً نمایان‌گر تماس با مواد شیمیایی از ماه چهارم بارداری (زمانی که دندان‌های شیری در رحم مادر شکل می‌گیرند) تا حدود سه سالگی کودک (پایان فرآیند تشکیل دندان‌ها) هستند.

هیل‌بران اظهار می‌کند: در دوران بارداری، دوره‌های حساسی برای تماس با مواد مختلف وجود دارد، به‌ویژه در سه‌ماهه اول، اما این مسأله تنها در اینجا متوقف نمی‌شود؛ زیرا سیستم عصبی مرکزی پس از تولد نیز تا حدود ۲۵ سالگی به رشد خود ادامه می‌دهد.

محققان پس از تمیز کردن و آماده‌سازی دندان‌های اهدایی، از کروماتوگرافی گازی دوبعدی و طیف‌سنجی جرمی برای تحلیل آن‌ها استفاده کردند و به دنبال شواهدی از ترکیبات شیمیایی مرتبط با آفت‌کش‌ها، پلاستیک‌ها، عطرها، مواد ضد حریق و محصولات ضد آفتاب و دیگر اقلام بودند.

نتایج بدست آمده نشان می‌دهند که به‌طور متوسط بیش از ۳۰۰ ماده سمی در هر نمونه دندان وجود داشته، اما تمامی مواد سمی در هر کودک شناسایی نشد.

محققان با تمرکز بر تجزیه و تحلیل ۶۰ ترکیبی که حداقل در نیمی از کودکان مورد بررسی قرار داشت، پی بردند که حدود دو سوم (۳۹ مورد) این ترکیبات حاصل‌شده، مواد شناخته‌شده‌ای هستند که توسط سازمان حفاظت از محیط زیست آمریکا (EPA) به‌عنوان سموم رشدی یا تولید مثلی و ترکیبات مختل‌کننده غدد درون‌ریز طبقه‌بندی شده‌اند.

در میان این ۶۰ ترکیب، اکثریت قریب به اتفاق (۹۵ درصد) در دندان‌های کودکان مبتلا به اوتیسم در غلظت‌های بالا یافت شدند، اگرچه تنها ۱۹ مورد از تفاوت‌های شناسایی‌شده در نهایت از نظر آماری معنی‌دار بودند.

با این حال، برخی از تفاوت‌های مشاهده‌شده قابل توجه بودند، به‌طوری‌که یک ماده شیمیایی (بنزیل بنزوات) که به عنوان افزودنی غذایی در محصولات مراقبت شخصی و درمان شپش و گال کاربرد دارد، در گروه اوتیسم، ۷۲۲ درصد بیشتر از گروه کنترل شناسایی شد.

محققان توضیح می‌دهند: ترکیباتی که در این مطالعه به طور معناداری بیشتر بودند، شامل OPEها، اسیدها، استرهای بنزوئیک، فنیل پروپان‌ها، فتالات‌ها، سالیسیلات‌ها، اترها، کتون‌های آروماتیک و کاپرولاکتام می‌شوند.

آنها همچنین اشاره می‌کنند: نکته قابل توجه این است که ۱۱ ترکیب در دندان‌های شیری شناسایی شده که قبلاً گزارش شده بود به‌طرز مشهودی از اجزای شیشه شیر کودک منتقل می‌شوند. این سموم، به همراه دیگر مواد شیمیایی که از محصولات مختلف کودک، مواد در تماس با غذا، لوله‌های PEX و اثاثیه داخلی منتقل می‌شوند، از جمله ترکیباتی بودند که بیشترین فراوانی را در گروه م مطالعه و گروه کنترل داشتند.

این نتایج نشان نمی‌دهند که هیچ‌یک از این مواد شیمیایی عامل بروز اوتیسم هستند و محققان اذعان می‌کنند که این مطالعه تنها یک آزمایش اولیه و کوچک به شمار می‌آید.

با این حال، شواهد موجود نگران‌کننده است، چرا که محققان تأکید می‌کنند بسیاری از سمومی که شناسایی شده‌اند، مغز، کبد و میتوکندری را تحت تأثیر قرار می‌دهند.

محققان بیان داشتند: مطالعه ما نشان‌دهنده این است که کودکان به‌طور مزمن و مدام در معرض مجموعه‌ای وسیع‌تری از سموم رشدی قرار دارند که پیش از این در تحقیقات کوتاه‌مدت شناسایی شده بودند. سموم ناشی از شیشه شیر، پستانک‌ها، بسته‌بندی‌های غذایی و لوله‌های آب PEX از طریق آماده‌سازی غذا و استفاده روزانه از محصولات پلاستیکی در دسترس نوزادان قرار می‌گیرند. با توجه به اینکه زنان باردار و شیرده، مقدار غذا و آب را افزایش می‌دهند، احتمالاً احتمال تماس مادران با این ترکیبات قابل توجه است.

محققان تأکید می‌کنند که مطالعات آتی برای بررسی بیشتر جنبه‌ها، از جمله انجام تحقیقات بیشتر با استفاده از نمونه‌های دندانی، ضروری است تا درک بهتری از تأثیر این مواد شیمیایی بر خطر ابتلا به اوتیسم در کودکان به دست آید.

آنها نتیجه‌گیری می‌کنند: «احتیاط در اجتناب از این مواد شیمیایی، به‌خصوص در میان زنان باردار و کودکان خردسال، باید به‌عنوان یک اولویت در بهداشت عمومی مدنظر قرار گیرد.

این نتایج در نشریه Neurotoxicology and Teratology به چاپ رسیده است.

انتهای پیام