بر اساس گزارشی که خبرگزاری خبرآنلاین منتشر کرده، محمد مهاجری، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی وابسته به جریان اصولگرا اذعان داشت: مسأله طرح پرسش در مورد ارسال پالس جنگ از سوی یک شخص یا جناح داخلی، متأثر از بازی‌های سیاسی است. به طوری که وقتی افراد نسبت به جناح یا فردی خاص احساس ناراحتی دارند و تمایل به تسویه‌ حساب پیدا می‌کنند، چنین ادعایی را مطرح می‌کنند که «تو پالس جنگ می‌فرستی».

طبق روایت جماران، وی در پاسخ به این پرسش که در شرایط کنونی که سایه جنگ بر فضای کشور سنگینی می‌کند و عده‌ای بر این باورند که برخی چهره‌ها یا جناح‌های سیاسی، همچون روحانی، پالس جنگ به دشمن ارسال می‌کنند، آیا به نظر شما دشمن تحت تأثیر مجادلات جناحی قرار می‌گیرد یا داده‌های نظامی و امنیتی برای او دارای اهمیت بیشتری هستند؟ اظهار داشت: این ادعا که فردی به‌ویژه با گرایشات غرب‌زده شناخته شود یا کسی دیگر جنگ‌طلب قلمداد شود، بخصوص از آن جهت که واقعیات را نمایان نمی‌سازد، بیشتر به دعواهای سیاسی و کمی هم به سرگرمی‌های رسانه‌ای برمی‌گردد. تجربیاتم از گفت‌وگو با افراد در اتوبوس، تاکسی، مترو و فروشگاه‌ها به من نشان داده که این مسائل واقعاً مسائل اصلی مردم نیست.

وی ادامه داد: مردم در واقع به مسأله جنگ اهمیت می‌دهند، موضوعاتی مثل احتمال وقوع جنگ یا خسارات احتمالی آن، یا اینکه در صورت دست یازیدن به جنگ، چه پیروزی‌هایی ممکن است محقق گردد، برایشان حائز اهمیت است. لذا این موارد جالب توجه هستند و مردم درباره‌ی آن‌ها گفتگو می‌کنند. اما مسأله اینکه کدام فرد پالس جنگ به دشمن می‌فرستد، بیشتر به شوخی‌های بی‌مزه‌ای شبیه است که مختص کار ما رسانه‌ای‌ها می‌باشد.

مهاجری همچنین تصریح کرد: پرسش در مورد ارسال پالس جنگ از سوی یک فرد یا جناح درون کشور به نوعی معطوف به بازی‌های سیاسی است. به این معنا که وقتی برخی از یک جناح سیاسی یا فرد خاص ناخشنود هستند و تسویه‌حسابی در کار است، ادعا می‌کنند که «تو پالس جنگ می‌فرستی». در طرف مقابل هم اگر از کسی خوششان بیاید، در این صورت حتی اگر آن شخص گاف بدهد، نظرات او به عنوان امر مقدسی تلقی می‌شود، حتی اگر آن فرد واقعاً جنگ‌طلب باشد.

این فعال سیاسی اصولگرا در ادامه تصریح کرد: ارسال پالس جنگ، موضوعی نیست که بتوان آن را طی تعامل با شخصیت‌های سیاسی و رسانه‌ای از طریق رسانه به انجام رسانید. این امر، موضوعی است که در سطوح حاکمیت تعریف می‌شود. هنگامی که مقام‌های عالی‌رتبه نظامی و استراتژیک به مسأله جنگ اشاره می‌کنند، راه‌های ارتباطی آن‌ها اساساً رسانه‌ای نیست و از طریق کانال‌های مشخص و شناخته‌شده صورت می‌گیرد که هم سیاسیون و هم نظامی‌ها از آن آگاهی دارند و در چنین شرایطی استراتژیست‌ها نیز به‌خوبی می‌دانند که چه اقداماتی را باید انجام دهند.