طبق گزارش سایت خبرآنلاین و به نقل از خبرگزاری فارس، در اوایل قرن بیستم، تپانچه‌های کمری سازمانی عمدتاً شامل رولورهای سنگین و تپانچه‌های نیمه‌خودکار با ابعاد بزرگ و پیچیدگی‌های مکانیکی بودند. جان براونینگ، مهندس و طراح معروف سلاح، در همکاری با شرکت تولید سلاح بلژیکی به نام FN، در صدد طراحی سلاحی بود که امکان پنهان‌سازی آسان، ارگونومی عالی و قابلیت اطمینان مکانیکی بی‌نقص را یکجا در خود داشته باشد. نتیجه این تلاش، تهیه تپانچه‌ای به نام FN Browning M1910 بود که موفقیت‌های زیادی را به ارمغان آورد.
سلاح FN Browning M1910 با استفاده از مکانیزم گلنگدن مستقیم، بارگذاری خود را از طریق پس‌زدن مستقیم گاز باروت انجام می‌داد. این سلاح در دو نوع کالیبر ارائه می‌شد: مدل ۷.۶۵ میلی‌متر و مدل کوتاه‌برد ۹ میلی‌متری. نسخه ۹ میلی‌متری که در ترور سارایوو به کار گرفته شده بود، خشابی با ظرفیت ۶ تیر داشت (در مدل ۷.۶۵ میلی‌متری، خشاب توانایی جا دادن ۷ تیر را دارا بود).
مدت لوله این سلاح به ۸۸ میلی‌متر می‌رسید، در حالی که طول کلی تپانچه فقط ۱۵۳ میلی‌متر و وزن بدون مهمات آن تقریباً ۵۹۰ گرم بود. این اندازه‌ها سبب شدند که این سلاح به عنوان ابزاری سبک و مرگبار برای نبردهای نزدیک طراحی گردد.
موفقیت فنی و اعتماد به نفس بالای طراحی FN Browning M1910 موجب شد که این سلاح به یک واقعه تاریخی خاص محدود نشود. این سلاح و مدل‌های توسعه یافته‌اش، به ویژه نسخه طولانی‌تر FN Model 1922، به خدمت رسمی ارتش‌ها و پلیس کشورهایی از جمله بلژیک، هلند، فرانسه، دانمارک، ترکیه و یوگسلاوی درآمد و حتی تعداد زیادی از افسران ارتش سلطنتی ژاپن آن را به عنوان تپانچه شخصی خود تهیه کردند.
۵۸۵۸
نظرات کاربران