بر اساس گزارش “ورزش سه”، برانکو ایوانکوویچ، سرمربی ۷۲ ساله اهل کرواسی، پس از بیش از سی سال همکاری با زلاتکو دالیچ، به فصل جدیدی از حرفه خود در خاورمیانه وارد شده است. او هم‌اکنون در بخش فنی فوتبال امارات مشغول به کار است و همراه با دالیچ، در تلاش برای تشکیل تیمی رقابتی به منظور بازگشت به جام جهانی ۲۰۳۰ می‌باشد.

تیم ملی امارات در آخرین دوره جام خلیج فارس، در فینال با نتیجه دو بر صفر از عربستان شکست خورد. این نتیجه، علی‌رغم ناکامی در کسب عنوان قهرمانی، دلیلی بر پیشرفت این تیم تحت رهبری دالیچ محسوب می‌شود. امارات حالا با انگیزه‌ای تازه، خود را برای حضور در جام ملت‌های آسیا آماده می‌سازد، اما هدف از این تلاش، پایان دادن به سال‌ها انتظار برای حضور در جام جهانی است.

برانکو در مصاحبه‌ای با فلش‌اسکور در حین برگزاری جام خلیج فارس در مورد وضعیت تیم ملی امارات و نقشش در این پروژه بیان کرد: «ما تا به حال تیمی با کیفیت عالی تشکیل داده‌ایم. حتی می‌توانم بگویم که این تیم بهترین در این منطقه از جهان است. واضح است که همه ما برای رسیدن به هدف نهایی، یعنی صعود به جام جهانی، امیدوار هستیم. من از دعوت آقای زلاتکو و تمایل او به بهره‌مندی از تجربیاتم احساس افتخار می‌کنم. همچنین قرار است بر روی هماهنگی‌ای که با تیم‌های ملی رده‌های سنی پایه انجام می‌شود کار کنم. با توجه به سوابق و دانشی که دارم، فکر می‌کنم می‌توانم به شکل قابل توجهی به تیم کمک کنم.»

برانکو در عرصه بین‌المللی سرمربیگری، تجربیاتی غنی از هدایت تیم‌های ملی چین، عمان و ایران دارد و در سطوح باشگاهی نیز با بسیاری از باشگاه‌های مختلف در کرواسی، عربستان و دیگر نقاط همکاری کرده است. با این حال، یکی از درخشان‌ترین دوره‌های مربیگری او به حضور در تیم ملی ایران برمی‌گردد. جایی که موفق شد پس از سال‌ها انتظار، ایران را به جام جهانی هدایت کند.

ایوانکوویچ بیش از دو دهه پیش، تیم ملی ایران را به مسابقات جهانی راهی کرد. این موفقیت پس از حضور ایران در جام جهانی ۱۹۹۸ به وقوع پیوست و سومین بار بود که این کشور به رقابت‌های نهایی جام جهانی می‌رفت.

ایوانکوویچ در یادآوری تجربیاتش از جام جهانی ۲۰۰۶، به چالش‌های آن دوران اشاره کرد و گفت: «صعود به جام جهانی یک دستاورد بی‌نظیر بود. در آن زمان، رقابت عجیب دشوار بود چرا که تنها پنج تیم از مرحله مقدماتی آسیا می‌توانستند به جام جهانی برسند. موجی از شادی و هیجان در ایران بوجود آمد.

وی ادامه داد: «متأسفانه در آلمان با نبود برخی بازیکنان مواجه شدیم و مشکلاتی داشتیم، اما علی‌رغم این مشکلات، تأثیر قابل‌توجهی از خود بجا گذاشتیم. می‌توانم بگویم که بهترین نتایج فوتبال ایران در ۴۰ سال اخیر رقم زده شد. ما قهرمان بازی‌های آسیایی شدیم و در نیمه‌نهایی تیم کره جنوبی را شکست دادیم. تیمی که تنها چند ماه پیش از آن، در رتبه چهارم جهان قرار داشت.»

سرمربی سابق تیم ملی ایران سپس به واکنش مردم بعد از آن موفقیت اشاره کرده و گفت: «پس از آن، هشت میلیون نفر به خیابان‌ها آمدند و در جشن‌ها هیچ حادثه‌ای به وقوع نپیوست. واقعاً خاطره‌ای فوق‌العاده…»

دو دهه پس از جام جهانی ۲۰۰۶، تیم ملی ایران بار دیگر در شرایطی دشوار و متفاوت به این رقابت‌ها نزدیک می‌شود. تنش‌ها و درگیری‌ها با آمریکا، یکی از کشورهای میزبان، بر حضور ایران تأثیرات منفی ایجاد کرده است. محدودیت‌ها و موانع به وجود آمده موجب شد تا تیم ملی نتواند به راحتی در خاک آمریکا اقامت داشته باشد. این موضوع برنامه‌ریزی و آمادگی بازیکنان را با چالش جدی مواجه کرد.

او درباره وضعیت تیم ملی ایران چنین ابراز داشت: «بدون تردید، شرایط برای آن‌ها بسیار دشوارتر شد. اولاً، به خاطر مسائل صدور ویزا. همچنین ناچار شدند مکان اردو را تغییر دهند و علاوه بر این، بازی‌ها را در شرایط خاصی برگزار کنند. واقعاً موجب تأسف است، زیرا این تیم پتانسیل بالایی داشت، اما نتوانستند به مرحله بعدی راه پیدا کنند.»

بخش مهمی از دوران مربیگری برانکو ایوانکوویچ نیز با یادها و خاطرات مربوط به جام جهانی پیوند خورده است. نخستین تجربه او در این سطح به سال ۱۹۹۸ بازمی‌گردد. زمانی که تیم ملی کرواسی، با اینکه تازه‌واردی به عنوان عضوی مستقل و رسمی از فیفا محسوب می‌شد، توانست جهانیان را شگفت‌زده کرده و به مقام سوم جام جهانی دست یابد. برانکو در آن زمان جزئی از کادر فنی کرواسی بود.

یک تیم که در مرحله یک‌چهارم نهایی با نتیجه سه بر صفر آلمان را از پیش رو برداشت و سپس مقابل فرانسه، میزبان مسابقات، به میدان رفت و با شکست در این مرحله، به نیمه‌نهایی رفت و با غلبه بر هلند، موفق به کسب مدال برنز شد.

برانکو درباره تجربه‌اش در جام جهانی ۱۹۹۸ گفت: «همه ما اشتیاق زیادی داشتیم تا به حداقل مقام سوم دست پیدا کنیم و مدالی به گردن بیاویزم. به این هدف نائل آمدیم و این موضوع نشان‌دهنده قدرت اراده ما بود. بایستی نکته‌ای را به شما بگویم. پیش از این جام جهانی، کمتر از ۱۰ درصد مردم کرواسی را می‌شناختند. کشوری کوچک و نوپا، اما بعد از این رویداد، این رقم به بیش از ۲۰ درصد رسید. اکنون هم به طور پیوسته به چنین دستاوردهایی دست می‌یابیم. می‌توانیم به بازیکنان فوتبال‌مان و همچنین به ورزشکاران در سایر رشته‌ها افتخار کنیم.»