طبق گزارش ایسنا به نقل از آناتولی، قوی‌ترین زلزله‌هایی که به وقوع پیوسته‌اند، در فیلیپین و اندونزی رخ دادند و قدرت آن‌ها به ۷.۸ ریشتر می‌رسد.

علاوه بر این، زلزله‌ای با قدرت ۷.۷ ریشتر در پاناما ثبت شده است. همچنین دو زمین‌لرزه با قدرت ۷.۵ در تانگو و ونزوئلا و سه زلزله به بزرگی ۷.۴ ریشتر در اندونزی، ژاپن و کلمبیا به وقوع پیوسته است. به‌علاوه، دو زلزله با شدت ۷.۳ در وانواتو و مکزیک، یک زلزله با شدت ۷.۲ در ونزوئلا و زلزله‌ای با قدرت ۷.۱ ریشتر هم در مالزی ثبت شد.

بیشترین تعداد این زلزله‌ها در «حلقه آتش اقیانوس آرام» واقع شده است؛ منطقه‌ای که از آسیا و اقیانوسیه تا قاره‌های آمریکا گسترش دارد.

با این حال، کارشناسان بر این باورند که سال ۲۰۲۶ به‌عنوان سالی خاص از نظر زلزله‌های بزرگ محسوب نمی‌شود و وقوع زلزله‌های شدید نیز تا حدی غیرعادی نیست. اما عواقب ویرانگر برخی از این زلزله‌ها به‌ویژه قابل توجه بوده است، به‌طور مثال فاجعه‌ای که در تاریخ ۲۴ ژوئن در ونزوئلا به وقوع پیوست و این کشور را با زمین‌لرزه‌های مرگبار و فاصله‌ای قابل توجه از وقایع گذشته مواجه ساخت.

پس از تنها ۳۹ ثانیه از زلزله ۷.۲ ریشتری، لرزه‌ای با شدت بیشتر و معادل ۷.۵ رخ داد. شمال کشور و پایتخت ونزوئلا، کاراکاس، به‌خصوص تحت تأثیر قرار گرفتند. بنا به آمار رسمی، این دو زلزله جان بیش از ۶۳۰۰ نفر را گرفت و تأثیرات ویرانگر آنها بر زیرساخت‌های این کشور فقیر به‌طور چشم‌گیری محسوس بود.

در کشورهای با درآمد پایین‌تر، حتی زلزله‌های با شدت نسبتا کم نیز می‌توانند عواقب مرگباری به بار آورند. شیوه‌های ساخت‌وساز مسکن و دشواری دسترسی به بخش‌های مختلف، به همراه کاستی‌های موجود در سیستم‌های مدیریت بحران و مقابله با بلایای طبیعی، خطرات این پدیده طبیعی را به طرز قابل توجهی افزایش می‌دهد.

انتهای پیام