به گزارش خبرآنلاین روزنامه قدس نوشت: به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی دکتر سعید جلیلی، ایشان دو روز پیش در مراسم بزرگداشت رهبر شهید و سالروز عملیات طوفان‌الاقصی که در دانشگاه تهران برگزار شد، در پاسخ به پرسشی در خصوص ماجرای قضایی پیش آمده بین دو نماینده مجلس گفت: «رهبر معظم انقلاب یکی از جملاتی که بیان فرمودند، این بود که اختلافات، ولو موجه باشند، نباید موجب به‌هم خوردن وحدت شوند. واقعاً من در همین موضوع و موضوعات دیگر، به همه دوستان عرض کرده‌ام که نباید در شرایطی که ملت ما این گونه به میدان آمده است و با وحدت از نظام و انقلاب حمایت و پشتیبانی می‌کند، شاهد چنین رویدادهایی باشیم. ممکن است از نظر حقوقی، موضوعی دارای حکم قضایی باشد؛ اما آنچه اهمیت دارد، این است که امروز همه نیروهای انقلاب باید از این مسائل عبور کنند و برای نقش‌آفرینی در تراز انقلاب بایستند. ان‌شاءالله همه ما باید تلاش کنیم تا در این مسیر، نقش‌آفرینی شایسته‌ای داشته باشیم».
در وهله نخست تأکید ایشان بر عمل به توصیه‌های مکرر رهبر شهید و رهبر معظم انقلاب در خصوص وحدت و پرهیز از اختلافات موجه جای قدردانی دارد. این مسئله از این جهت مهم است که برخی به اسم هواداری از ایشان مواضع تخریبی و تندی علیه دیگر مسئولان و نهادهای قانونی کشور داشته‌اند اما اکنون، موضع خود آقای جلیلی در قبال رفتارهای تخریبی مشخص است. هر صدایی که پژواک‌دهنده وحدت و دعوت‌کننده به پرهیز از اختلاف باشد باید مورد قدردانی و حمایت قرار گیرد.
در وهله دوم، بحث بر سر مفهوم وحدت است. بدون تردید در تعریف مفهوم وحدت اینکه اشتراک نظری که براساس آن باید وحدت شکل گیرد حول چه چیزهایی باید باشد، قانون و دستگاه‌های رسمی جمهوری اسلامی محوریت دارد. ممکن است عملکرد این دستگاه‌ها دارای اشکال و نقد باشد اما نقد عملکرد این دستگاه‌ها از سوی مخاطبان توصیه آقای جلیلی نیز باید در چارچوب پیش‌بینی شده در قانون از طریق موضع رسانه‌ای غیرتخریبی و مؤدبانه و یا اعتراض به نهادهای نظارتی صورت گیرد. در غیر این صورت توصیه به وحدت بدون عمل به لوازم آن و انتقاد از اقدامات تخریبی علیه وحدت، توصیه‌ای کلی و کم‌ارزش محسوب می‌شود.
در وهله سوم اما این پرسش مطرح می‌شود که از منظر توصیه به وحدت، آیا مسئله حکم آقای رسایی را باید ماجرای قضایی پیش آمده بین دو نماینده دانست و صرفاً از موضعی پدرانه و ناصحانه همه طرفین را به پرهیز از اختلاف توصیه کرد یا انتظار می‌رود به موازات دعوت به وحدت و پرهیز از اختلاف، لجاجت علیه حکم قضایی و اصرار بر اختلاف‌افکنی بیشتر مورد نقد قرار گیرد؟ اینجا این نقد وارد است که چگونه می‌توان در ماجرایی که یک مسیر قضایی بیش از دو سال طی شده و فردی با وجود محکومیت قضایی، هیچ تلاشی برای جبران خطای خود نکرده و بلکه حتی اطرافیان و دوستان وی چند روز فضای سیاسی و رسانه‌ای و برخی تجمعات خیابانی را به عرصه اختلاف‌افکنی و تهمت‌زنی علیه رئیس مجلس و دستگاه قضایی تبدیل کرده بودند، وسط ایستاد و همه را به یک اندازه نصیحت کرد؟
17302
نظرات کاربران