طبق گزارش خبرآنلاین، اثرات ال‌نینو به مرزهای اقیانوس آرام محدود نمی‌ماند. این پدیده با استفاده از پدیده‌های جوی دوربرد معروف به «تله‌کانکشن»، قادر است الگوهای جوی و بارش را در مسافت‌های بسیار دور تغییر دهد. یکی از عوامل کلیدی در این میان، تغییراتی است که در گرمای نهان آزاد شده در حین تشکیل ابرها و بارش‌ها به وجود می‌آید. انتقال نواحی اصلی همرفت و بارش در مناطق استوایی می‌تواند دماهای مختلف تروپوسفر را تغییر داده و چرخه‌های جو در مناطق دیگر را تحت تأثیر قرار دهد. این تغییرات در برخی فصل‌ها ممکن است شانس وقوع کمبود بارش در ناحیه سواحل آفریقا، که در جنوب صحرای بزرگ آفریقا واقع شده است، را افزایش دهد. با این حال، شدت و جهت این تأثیرات به فصل، نوع رویداد ال‌نینو و شرایط جوی دیگر وابسته است.
در شرایط طبیعی، بادهای موسمی (trade winds) در نواحی استوایی اقیانوس آرام از شرق به غرب می‌وزند و آب‌های گرم سطحی را به غرب هدایت می‌کنند. در ناحیه شرقی اقیانوس آرام، طی فرآیندی به نام فراچاه، آب‌های سردتر از لایه‌های زیرین به سطح می‌آیند و آب سطحی را که به سمت غرب حرکت کرده، جایگزین می‌کنند.
آب‌های گرم سبب افزایش تبخیر می‌شوند. هوای مرطوب بالای این آب‌ها نیز گرما را جذب کرده و به سمت بالا حرکت می‌کند. با سرد شدن این هوا در ارتفاعات، بخار آب متراکم می‌گردد و ابرها و باران تشکیل می‌شوند. به همین دلیل، نواحی مختلف اندونزی معمولاً با بارش‌های زیادی مواجه‌اند، در حالی‌که سواحل پرو در آمریکای جنوبی معمولاً خشک‌تر هستند.
اما زمانی که ال‌نینو در حال وقوع است، بادهای موسمی تضعیف می‌شوند و آب‌های گرم سطحی به سمت شرق گسترش یافته و دمای سطح دریا در مرکز و شرق اقیانوس آرام افزایش می‌یابد. در نتیجه، ناحیه اصلی تبخیر، خروج هوای مرطوب و شکل‌گیری ابرها به سمت شرق منتقل می‌شود.
چگونه تأثیر ال‌نینو به نواحی دور دست می‌رسد؟
تأثیرات ال‌نینو محدود به اقیانوس آرام نمی‌شود. این پدیده به کمک ارتباطات جوی موسوم به «تله‌کانکشن» قادر است الگوهای باد و بارش را در فواصل بسیار دور تغییر داده و تحت تأثیر قرار دهد.
یکی از مکانیزم‌های مهم، تغییرات در گرمای آزاد شده در خلال تشکیل ابرها و بارش‌ها می‌باشد. انتقال نواحی اصلی صعود هوا می‌تواند دماهای لایه‌های میانی و بالایی جو را در مناطق استوایی تحت تأثیر قرار دهد. این تغییرات ممکن است مشکلاتی برای صعود هوای مرطوب و تشکیل ابرهای باران‌زا ایجاد کند و به افزایش احتمال خشکسالی بینجامد.
علاوه بر این، ال‌نینو می‌تواند با تغییر شرایط اقیانوس هند، تأثیری بر پدیده‌ای به نام «دوقطبی اقیانوس هند» بگذارد. این پدیده مربوط به تفاوت دماها در قسمت‌های غربی و شرقی اقیانوس هند است و نقش برجسته‌ای در تغییر الگوهای بارش در شرق آفریقا و برخی نواحی هند ایفا می‌کند.
در دوره‌هایی که ال‌نینو با کاهش بارندگی در نقاطی از جنوب شرق آسیا مرتبط است، ممکن است برخی مناطق تایلند همچنان با بارش‌های شدید و سیل مواجه شوند. در هند نیز، کاهش بارندگی در مقیاس کلی موسمی ممکن است به طور همزمان با بارش‌های شدید و سیلاب در مناطق خاصی همزمان باشد. برای استفاده از این موارد، سال و منبع داده‌ها باید مشخص گردد.
این تفاوت‌ها نشان می‌دهند که الگوهای منطقه‌ای گردش جو، مسیر سامانه‌های بارشی و طبیعت توفان‌ها و دیگر عوامل جوی ممکن است نتایج متفاوتی از گرایش کلی مرتبط با ال‌نینو ایجاد کنند.
در نهایت، باید توجه داشت که ال‌نینو تنها عامل خشکسالی‌ها و سیلاب‌ها نیست. درک تعامل میان اقیانوس و جو، همراه با بررسی شرایط منطقه‌ای، می‌تواند به پیش‌بینی بهتر خطرات آب‌وهوایی و افزایش آمادگی جوامع کمک نماید.
منبع: theconversation
۵۸۵۸
نظرات کاربران