طبق گزارش ایسنا، مسأله‌ای که باید به آن توجه ویژه داشته باشیم این است که چگونه گذشته بر تصمیم‌گیری‌های امروز ما تاثیر می‌گذارد. هزینه‌هایی که قبلاً متحمل شده‌ایم، هزینه‌هایی هستند که دیگر بازگشت‌پذیر نیستند و به‌نوعی به هدر رفته‌اند. در سطح منطقی، نباید این هزینه‌ها در تصمیمات‌مان برای آینده مؤثر باشند، اما به‌واقع این‌گونه نیست. به‌عنوان مثال، ممکن است سال‌ها در شغلی باقی بمانیم که اصلاً مناسب ما نیست، تنها به این دلیل که فکر می‌کنیم اگر آن را ترک کنیم، وقت و تلاشی که صرف کرده‌ایم، «از بین رفته» به‌حساب می‌آید.

سختی ترک یک مسیر به این دلیل است که ما معمولاً تنها بر اساس منافع آتی تصمیم نمی‌گیریم، بلکه عواطفی مانند پشیمانی، احساس گناه و ترس از شکست نیز بر انتخاب‌های ما تأثیر می‌گذارند. برای مثال، ادامه یک اشتباه به نظر آسان‌تر از تغییر مسیر می‌آید و ما ترک یک مسیر را همانند «قبول کردن شکست» تعبیر می‌کنیم. حتی در مواردی برای توجیه هزینه‌های گذشته، ممکن است هزینه‌های مضاعفی در آینده متحمل شویم.

برای اتخاذ یک تصمیم آگاهانه‌تر می‌توانیم از خود این پرسش را مطرح کنیم: «اگر امروز برای اولین بار با این انتخاب روبه‌رو می‌شدم و با توجه به دانسته‌های کنونی، آیا باز هم همان را انتخاب می‌کردم؟» اگر پاسخ «نه» باشد، بنابراین هزینه‌های گذشته نباید ما را وادار به ادامه دادن کنند. به‌جای اینکه بپرسیم «تا کنون چقدر برای این تصمیم هزینه کرده‌ام؟» باید به این نکته توجه کنیم که گاهی برای جلوگیری از مشاهده هزینه‌های قبلی به‌عنوان «هدر رفته»، نهایتاً پول، زمان و انرژی بیشتری را صرف می‌کنیم.

البته باید به یاد داشته باشیم که رها کردن یک مسیر همیشه صحیح نیست. ادامه دادن همواره به معنای اشتباه نیست و ممکن است در برخی شرایط، تداوم بهترین گزینه باشد. نکته کلیدی این است که ادامه مسیر فقط به دلیل «رسیده‌ام، پس باید ادامه بدهم» نباشد. بجای این، باید از خود بپرسیم «از این نقطه به بعد، چه مزایایی به دست می‌آورم و چه چیزهایی را از دست می‌دهم؟» زیرا ملاک ارزیابی انتخاب‌ها باید بر اساس شرایط و منافع آینده باشد و نه هزینه‌های گذشته.

انتهای پیام