به گزارش ایسنا، در دهه‌های اخیر، افزایش چشمگیر جمعیت جهانی، گسترش سریع شهرنشینی، تغییرات جدی در اقلیم و فشارهای فزاینده بر منابع طبیعی، ضرورت بازنگری اساسی در روش‌های تأمین غذا را به‌وضوح نمایان کرده است. در این بین، اگرچه دامپروری سنتی نقشی کلیدی در تأمین پروتئین حیوانی و مواد مغذی ضروری شامل اسیدهای آمینه، ویتامین‌ها و املاح معدنی ایفا می‌کند، اما در عین حال، آسیب‌های جدی به محیط زیست نیز وارد کرده است. این شیوه، مصرف‌کننده اصلی منابع آبی و اراضی زراعی به شمار می‌رود و مسئول بیش از ۱۴ درصد از انتشار کل گازهای گلخانه‌ای در سطح جهان است. همچنین، بحران گرمایش جهانی، کاهش شدید منابع آب، آلودگی خاک و آب و ظهور بیماری‌های مشترک میان انسان و دام، پایداری شیوه‌های سنتی را تهدید کرده و ضرورت دگرگونی‌های بنیادی را دوچندان کرده است.

از طرفی، وابستگی به چرخه‌های طولانی‌مدت پرورش دام و نوسانات بالا در قیمت‌ها، ضرورت یافتن راهکارهای نوین و پایدار را اجتناب‌ناپذیر ساخته است. گوشت طبیعی متشکل از بافت‌های مختلف شامل سلول‌های عضلانی، چربی، رگ‌های خونی و بافت‌های پیوندی است که بر کیفیت نهایی تأثیرگذارند. با اتکا به علم و فناوری‌های نوین، کشاورزی سلولی به‌عنوان یک راهکار هوشمند مطرح شده است؛ رویکردی که در آن به جای پرورش و ذبح یک حیوان کامل، فقط سلول‌های بنیادین از بدن آن جدا شده و در شرایط کنترل‌شده و بهداشتی آزمایشگاه کشت و تکثیر می‌شوند تا گوشت خوراکی‌ای سالم‌تر و با آسیب‌های محیط زیستی کمتر تولید گردد.

در این راستا، ریحانه خواجه‌زاده از کمیته تحقیقات و فناوری دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی کرمان به همراه سه تن از همکاران پژوهشی‌اش و با همکاری محققانی از دانشگاه‌های علوم پزشکی گلستان و زنجان، به انجام یک تحقیق جامع پرداخته‌اند. پژوهشگران در این مطالعه به بررسی فرآیند تولید گوشت در محیط‌های آزمایشگاهی به‌عنوان مرحله‌ای اساسی در جهت تحول پایدار در نظام تولید مواد غذایی پرداخته‌اند تا مسیرهای علمی و کاربردی این فناوری را به وضوح تبیین نمایند.

هدف پژوهشگران در این تحقیق، به‌کارگیری یک روش مروری و تحلیلی بوده است. آن‌ها فرآیندهای فنی تولید گوشت آزمایشگاهی را شامل نحوه جداسازی و پرورش سلول‌های بنیادی، طراحی محیط‌های تغذیه‌ای برای رشد سلول‌ها و نیز استفاده از ظروف و دستگاه‌های بیوراکتور با ساختارهای نگهدارنده یا داربست‌های سلولی را مورد بررسی قرار داده‌اند. همچنین چالش‌های مربوط به انتخاب نوع سلول مناسب، حفظ کیفیت تغذیه‌ای، ارزیابی ترکیبات جایگزین برای مواد حیوانی، مدیریت هزینه‌ها و موانع قانونی و پذیرش عمومی را تحلیل کرده‌اند.

بر اساس نتایج این تحقیق، در حالی که دانشمندان پیشرفت‌های چشمگیری در عرصه مهندسی بافت و تکثیر سلول‌ها داشته‌اند، هزینه‌های بالای تولید و نیاز به دستیابی به محیط‌های رشد کاملاً بدون مشتقات حیوانی همچنان چالش‌های جدی باقی مانده است. علاوه بر این، حفظ کیفیت و ارزش واقعی مواد مغذی و جذب اعتماد مصرف‌کنندگان از مسائلی است که باید به آن توجه ویژه‌ای صورت گیرد.

علاوه بر این، نبود چارچوب‌های نظارتی و قانونی مشخص، ورود این محصولات به بازار تجاری را با موانع قابل توجهی روبه‌رو کرده است. از این رو دستیابی به تولید انبوه، پایدار