به نقل از خبرآنلاین، روزنامه اطلاعات گزارش داده است: تعدادی از هواپیماهای سوخت‌رسان غول‌پیکر آمریکایی و چندین اسکادران از جنگنده‌های پیشرفته «اف-۱۵» و «اف-۳۵» و همچنین تعدادی از جنگنده‌های تایفون انگلیسی که در پایگاه‌های نظامی قطر و کویت قرار دارند، به‌طور مداوم در حال گشت‌زنی در آسمان‌های منطقه هستند. بر اساس اطلاعات راداری و مشاهدات میدانی، تعداد پرنده‌های نظامی حاضر در آسمان از ۹۰ به بیش از ۱۰۵ فروند افزایش یافته و سهم هواپیماهای سوخت‌رسان، که قلب عملیات‌های دوربرد محسوب می‌شوند، به‌طرز معناداری بیشتر شده است.

اما این در حالی است که با طلوع خورشید، نه تنها هیچ هدفی در خاک ایران بمباران نشده بلکه جنگی نیز آغاز نمی‌شود. این «آرایش تهاجمی بدون شلیک» یک سوال اساسی و استراتژیک را برای هر بیننده ایرانی مطرح می‌کند: این ماشین جنگی پرهزینه برای چه هدفی فعال نگه داشته شده و چرا هنوز کنترل آن آزاد نشده است؟

تنش فعلی در خاورمیانه، ناشی از یک خطای محاسباتی در ساختار دیوان‌سالاری آمریکاست؛ جایی که واشنگتن تصور می‌کند قادر است از طریق «مدیریت تنش»، ایران را تحت کنترل داشته باشد، در حالی که غافل از آن است که این بازی به راحتی می‌تواند به یک فاجعه اقتصادی و امنیتی غیرقابل مهار برای کل جهان تبدیل شود.

برای درک این معما، باید به محاسبات نادرست واشنگتن نگاهی بیندازیم. آمریکا و هم‌پیمانانش در حال تحمل هزینه‌های سنگین اقتصادی برای حفظ این وضعیت آشفته هستند؛ از افزایش حق بیمه کشتی‌ها گرفته تا کاهش سریع ذخایر تسلیحاتی. اما چرا از این الگوی خطرناک عقب‌نشینی نمی‌کنند؟ پاسخ در حفظ موقعیت هژمونی خود نهفته است. کاخ سفید می‌داند که خاموش کردن این ماشین جنگی بدون کسب امتیازات ملموس از تهران، به معنای ارسال پیامی از ضعف به پکن و مسکو و تضعیف موقعیت بازدارندگی آمریکا در سطح جهانی خواهد بود.

در برابر این جنون جنگ‌طلبی، شاید تنها عاملی که جلوگیری‌کننده باشد، مسائل انتخاباتی در واشنگتن است. دونالد ترامپ و رقبای دموکرات او به‌خوبی آگاهند که هر گونه شوک نفتی و افزایش قیمت بنزین ناشی از مناقشات در خلیج فارس، شانس پیروزی شان را به شدت کاهش خواهد داد. بنابراین، کاخ سفید ممکن است به‌طور موقت به یک آتش‌بس مصلحتی تن در دهد؛ نه از سر اعتقاد به صلح، بلکه صرفاً برای عبور از پیچ انتخابات؛ اما این ترمز، به شدت شکننده و دارای تاریخ انقضا است. اگر این موانع سیاسی از کار بیفتند، خاورمیانه ممکن است به یک تونل وحشت وارد شود که رسانه‌های اقتصادی از پیش سناریوی آن را ترسیم کرده‌اند. اگر تل‌آویو با چراغ سبز واشنگتن اقدام احمقانه‌ای انجام دهد، ایران و محور مقاومت به‌طور نامتقارن و به‌شدت علیه پایگاه‌های آمریکایی و شبکه‌های انرژی منطقه واکنش خواهند داد.


انسداد تنگه هرمز و بالا رفتن قیمت نفت به بیش از ۲۰۰ دلار، ممکن است اقتصادغرب را به مرز فروپاشی بکشاند و چین با خیالی آسوده، جایگاه هژمونی آمریکا در سطح جهانی را پر خواهد کرد. کشورهای میزبان پایگاه‌های آمریکایی در خلیج فارس نیز از نقطه قوت به کانون ویرانی مبدل خواهند شد.

هرچند ایران نیز دچار خسارات زیرساختی خواهد شد، اما وسعت جغرافیایی و همچنین تاریخ‌نگاری ایران نشان داده است که تهدیدات خارجی همواره به‌عنوان کاتالیزوری قوی، به تقویت انسجام ملی و ساختار داخلی کشور منجر خواهد شد.

با این حال، نباید تنها به احتمال شکل‌گیری جنگ بیندیشیم. نگاهی به چهار دهه استراتژی آمریکا نسبت به ایران - از تحریم‌های کور تا خروج یک‌جانبه از برجام و ترور سردار سلیمانی و در نهایت جنگ – نشان می‌دهد که الگوی رفتاری واشنگتن هرگز بر اساس حل مسائل طراحی نشده است. آمریکا، ایران را نه یک شریک بالقوه، بلکه یک موجودیت نامعقول می‌داند که فقط باید در حد قابل‌تحمل کنترل شود. تغییر ساکنان کاخ سفید تنها شکل و شیوه این راهبرد را تغییر می‌دهد، نه هدف نهایی آن را.

از این رو، محتمل‌ترین سناریو برای ماه‌های آینده، نه یک جنگ آخرالزمانی است و نه صلحی پایدار، بلکه ادامه همین الگوی خسته‌کننده «نه جنگ، نه صلح» خواهد بود. راهکار خروج از این معضل خطرناک برای تهران، اتکا به تغییر لحن واشنگتن نیست. کلید حل این بحران در دستان خود منطقه نهفته است: تکیه استراتژیک بر ظرفیت‌های داخلی و فعال‌سازی شبکه‌های دیپلماسی همسایگی به‌طرز جسورانه. پیش از آنکه ماشین بدون کنترل غرب جرقه‌ای در انبار باروت خاورمیانه ایجاد کند، دیپلماسی باید راه‌های بدیل را بگشاید؛ روزی که آتش شعله‌ور شود، بسیار دیر خواهد بود برای خاموش کردن آن.

17302