تعداد متقاضيان، فقط امسال نسبت به سال گذشته ۱۵۰هزار نفر كمتر شده و شانس قبولي در برخي رشته‌ها بالاي ۱۰۰درصد است. با اينكه كنكور ديگر تب و تاب گذشته را ندارد، با اينكه از جمعيت ۲ميليوني و رقابت‌هاي نفسگير براي رسيدن به يك صندلي در دانشگاه خبري نيست و با اينكه انگار ديگر كسي به‌خاطر كنكور افسرده نمي‌شود اما حكايت كنكور همچنان همان است كه بود. تبليغات مختلف براي كلاس‌هاي كنكور دماسنج‌هايي هستند كه نشان مي‌دهند، درجه تب كنكور هنوز بالاست.

اينكه چه كساني از گرم بودن تنور كنكور نان مي‌خورند و چرا اراده‌ها براي حذف كنكور پررنگ نيست، موضوعي جداگانه و قابل تامل است. اما هنوز خبري از افزايش تأثير سوابق تحصيلي در نتيجه كنكور نيست و قرار است آزمون چند ساعته كنكور، سرنوشت‌ساز باشد. در ۲ روز آينده و در ۴آزمون جداگانه، مسير زندگي ۸۸۸ هزارنفر- كه بيشتر‌شان هم جوان هستند- تعيين مي‌شود.

واقعيت اين است كه بسياري از داوطلبان هر سال از وضعيت حوزه‌هاي امتحاني گلايه دارند. محل برگزاري امتحان گاهي آنقدر دور تعيين مي‌شود كه رسيدن به آن بخش زيادي از انرژي فرد را مي‌گيرد. البته حالا صحبت كردن از اين دوري هم بي‌فايده است. اما دست‌كم مي‌شود درباره چيزهاي ديگري حرف زد و اميدوار بود كسي كاري بكند. گرماي هوا هر روز بيشتر مي‌شود و پيش‌بيني مي‌شود گرماي هوا در تهران و در روزهاي برگزاري كنكور به ۳۸درجه هم برسد، حساب شهرهاي گرمسيري كه جداست. تجربه ما در برگزاري كنكور ۴۵ساله شده است، اگر نمي‌توانيم اين مسير نادرست گزينش دانشجو را اصلاح كنيم، دست‌كم به فكر خنك كردن دماي‌ حوزه‌هاي امتحاني باشيم. ۴۸۳‌حوزه امتحاني را با تعدادي پنكه هم مي‌توان خنك نگه داشت.