بر اساس گزارش ایسنا، برخی بر این باورند که این نوع حرکات می‌تواند به بهبود جریان مایع لنف در بدن کمک کند، نفخ را کاهش دهد، گردش خون و کارایی سیستم ایمنی را ارتقاء بخشد و حتی فرآیند دفع سموم را تسهیل کند.
پیاده‌روی، که به‌عنوان یکی از جدیدترین اصطلاحات داغ در دنیای رسانه‌های اجتماعی شناخته می‌شود، در میان کاربران به‌شدت محبوبیت یافته است.
طبق نوشتهٔ کانورسیشن، این ادعا تا حدودی به شواهد علمی متکی است، زیرا انقباض و انبساط عضلات به تحرک لنف یاری می‌رساند. با این حال، هنوز مدرکی در دست نیست که نشان دهد پیاده‌روی لنفاوی برای افراد سالم به‌مراتب مؤثرتر از پیاده‌روی عادی است.
دستگاه لنفاوی یک شبکه متشکل از رگ‌ها، بافت‌ها و اندام‌ها است که به‌طور همزمان با سیستم گردش خون عمل می‌کند. مایعات به‌طور مداوم از رگ‌های خونی کوچک به بافت‌های اطراف سلول‌ها منتقل می‌شوند و هدف اصلی دستگاه لنفاوی، جمع‌آوری مایعات و پروتئین‌های اضافی و بازگرداندن آن‌ها به جریان خون می‌باشد.
این سیستم همچنین به گوارش کمک می‌کند، به‌ویژه با جذب چربی‌های غذایی و ویتامین‌های محلول در چربی از روده کوچک. رگ‌های لنفاوی روده به‌طور مستقیم با میکروبیوم و دستگاه ایمنی در ارتباط‌اند و نقش مهمی در حفظ سلامت روده و تنظیم التهاب ایفا می‌کنند. علاوه بر این، دستگاه لنفاوی سلول‌های ایمنی را از طریق رگ‌ها و گره‌های لنفاوی جابه‌جا می‌سازد.
برخلاف سیستم گردش خون که دارای یک پمپ مرکزی بزرگ مانند قلب می‌باشد، دستگاه لنفاوی از این چنین پمپی برخوردار نیست. لنف مایعی شفاف یا به رنگ زرد کمرنگ است که به چندین روش منتقل می‌شود، از جمله:
- انقباض مستقل رگ‌های لنفاوی
- تغییر فشار ناشی از عمل تنفس
- و انقباض و انبساط عضلات اسکلتی
عضلات با انقباض خود به رگ‌های خونی و لنفاوی مجاور فشار وارد می‌کنند و این فشار به‌کمک دریچه‌های یک‌طرفه درون این رگ‌ها، مایعات را به جلو و به‌خصوص بار دیگر در جهت مخالف نیروی جاذبه در پاها سوق می‌دهند.
قلب دوم بدن
عضلات ساق پا از کلیدی‌ترین اجزای کمک‌کننده به بازگشت خون به قلب به شمار می‌روند. در هر گام، این عضلات به انقباض و انبساط پرداخته و خون را از سیاهرگ‌ها به‌سوی قلب هدایت می‌کنند. به همین علت، به این عضلات گاهی لقب «قلب دوم» اطلاق می‌شود.
این فرآیند به ساق پا یا صرفاً پیاده‌روی محدود نمی‌شود. فعالیت بدنی شامل انقباض عضلات اسکلتی دست‌ها، پاها و تنه نیز به جریان لنف یاری می‌دهد.
نقش اساسی دیافراگم
عمل تنفس نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. دیافراگم، که عضله اصلی تنفس محسوب می‌شود، با هر نفس عمیق و بازدم، فشار در ناحیه قفسه سینه و شکم را تغییر می‌دهد. تنفس عمیق دیافراگمی باعث افزایش تغییر فشار شده و کمک می‌کند تا خون و لنف از نواحی پایینی بدن به‌سوی قفسه سینه حرکت کنند. تغییر فشار در اطراف اندام‌های گوارشی نیز می‌تواند فرآیند حرکت غذا در روده را تسهیل کند.
بنابراین، افزایش تحرک دست‌ها، انجام تنفس‌های عمیق‌تر و به‌کارگیری عضلات مختلف هنگام پیاده‌روی از جنبه‌های فیزیولوژیکی کاملاً منطقی است، ولی شواهدی مبنی بر این‌که ترکیب خاص این حرکات آثار ویژه‌ای بر بهبود سم‌زدایی، چربی‌سوزی یا تقویت سیستم ایمنی دارد، در دسترس نیست.
توصیه نهایی؛ تحرک و ورزش
ورزش یکی از روش‌های مؤثر در مدیریت ورم لنفاوی محسوب می‌شود؛ وضعیتی که در آن، خروج ناکافی مایع لنف باعث ایجاد ورم می‌گردد. تمرینات انقباضی عضلانی، از جمله پیاده‌روی، می‌توانند به تخلیهٔ لنف کمک کنند.
فعالیت‌هایی نظیر بالا رفتن از پله، شنا، باغبانی، دویدن و تمرینات مقاومتی نیز با انقباض‌های مکرر عضلات توأم هستند. حتی بلند شدن از نشستن طولانی‌مدت نیز باعث به‌حرکت درآمدن عضلات غیرفعال می‌شود.
تداوم فعالیت منظم عضلات نه تنها به گردش لنف کمک می‌کند، بلکه قوت و عملکرد جسمانی را نیز حفظ کرده و برای سلامت قلبی‌عروقی، متابولیسم و سلامت روان مفید است. این فعالیت‌ها به‌طور بلندمدت عملکرد جسمانی را بهبود بخشیده و ریسک آسیب، بیماری و ضعف جسمانی را کاهش می‌دهند.
انتهای پیام
نظرات کاربران