نیروی دریایی ایالات متحده در سال‌های اخیر با چالش‌های فراوانی در فرآیند تولید و تحویل ناوهای جنگی رو به رو بوده است. این ناکامی‌ها، توانایی این نیرو را در رقابت با سایر قدرت‌های جهانی تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.
برنامه‌های هزینه‌بر و ناموفق در نیروی دریایی ایالات متحده
«برنت ام. ایستوود» به سرنوشت نامعلوم ناو جنگی کلاس ترامپ که به عنوان یواس‌اس دیفایانت (USS Defiant) شناخته می‌شود، اشاره دارد. این کشتی با هدف تجهیز شدن به ٢٠٠ سلول پرتاب عمودی برای موشک‌های فراصوت و هسته‌ای طراحی شده، اما هم‌اکنون در معرض تکرار ناکامی‌های گذشته نیروی دریایی در ساخت کشتی‌های جنگی قرار دارد. پروژه‌هایی چون بهسازی کشتی جنگی ساحلی (LCS)، ناوشکن‌های زوموالت و ناوچه‌های کانسلیشن، همگی با چالش‌هایی نظیر طراحی نامناسب و تاخیرهای شدید رو به رو بوده‌اند.
تاریخچه نیروی دریایی ایالات متحده در ساخت کشتی‌های جنگی جدید پر از ناکامی‌ها است. بسیاری از این پروژه‌ها یا متوقف شده‌اند یا تعداد تولید آن‌ها کاهش یافته؛ تاخیر در تحویل، افزایش هزینه‌ها و عدم تحقق تعهدات، از مشکلات رایج این طرح‌ها می‌باشد. حتی ناو هواپیمابر یواس‌اس جرالد آر. فورد (USS Gerald R. Ford)، با ٢٠ سامانه تازه، نیز با تأخیر و هدر رفت عظیم منابع مواجه شده است.
برنامه کشتی جنگی ساحلی حدود ٢٢ میلیارد دلار هزینه در برداشت اما برای نبردهای عمده چندان کارآمد نبود. ناوشکن‌های کلاس زوموالت که به طور کلی قرار بود تعداد زیادی تولید شوند، تنها به ساخت ٣ فروند منجر شدند و مشکلات فنی در توپ‌های آن، ناکامی این پروژه را تشدید کرد. طرح ناوچه‌های کلاس کانسلیشن نیز پس از هدف‌گذاری بلندپروازانه، در نوامبر ٢٠٢٥ با فقط ٢ فروند لغو گردید.
علل اصلی شکست: طراحی نامناسب و کمبود نیروی متخصص
یکی از دلایلی که به شکست پروژه‌های ساخت کشتی جنگی دامن می‌زند، آغاز این فرآیند بدون طراحی پایدار و نادیده گرفتن چالش‌های مربوط به ادغام فناوری‌های نوین است. دفتر مسئول پاسخگویی دولت، از کمبود طراحی ثابت در مراحل آغازین تولید انتقاد کرده است.
کمبود نیروی کار ماهر نیز مانع عمده‌ای به شمار می‌رود. «سینتیا کوک» از مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی تأکید می‌کند که پیمانکاران دریایی با مشکل جدی کمبود نیروی کار متخصص مواجه‌اند که به تأخیر در پروژه‌ها می‌انجامد. تبعات بازنشستگی گسترده نیروها طی پاندمی و کمبود نیروی کار آموزش دیده، امکان راه‌اندازی شیفت‌های اضافی را محدود کرده است.
تغییرات مکرر در اهداف نیروی دریایی، براساس فشارهای سیاسی و مالی، به عدم قطعیت در حوزه صنعت دریانوردی منجر شده و در نتیجه سرمایه‌گذاری در تربیت نیروی کار و زیرساخت‌ها را کمتر کرده است.
راهکارهایی برای خروج از بحران
کارشناسان نظامی هشدار می‌دهند که اگر نیروی دریایی ایالات متحده به این روند ادامه دهد، بار دیگر در «چرخه‌های مرگ» طرح‌های جدید ساخت کشتی جنگی گرفتار خواهد شد. عدم برنامه‌ریزی صحیح و شروع ساخت پیش از تکمیل نقشه‌ها، از مشکلات عمده‌ای است که ذکر شده است.
برای رویارویی با این چالش‌ها، ضروری است که بهره‌وری و صرفه‌جویی مقیاس بهبود یابد. کارخانه‌های کشتی‌سازی باید نیروی متخصص بیشتری جذب کرده و از آن نگهداری کنند و همچنین فرآیند طراحی و فناوری‌های تازه تحت نظارت دقیق‌تری قرار گیرد. با توجه به رقابت رو به رشد با چین، پنتاگون و کنگره باید روش‌های خود را به‌روز کرده تا از بروز مجدد ناکامی‌ها در طرح‌های ساخت کشتی جنگی جلوگیری کرده و صنعت کشتی‌سازی را در موقعیتی بی‌مانند قرار دهند.
نظرات کاربران