منحصربه‌فردترین خودروهای موتوروسط که برخلاف تصور، چهار صندلی را در خود جای داده‌اند

با این که موتور وسط بودن، مزیت‌هایی به همراه دارد، اما محدودیت‌های قابل توجهی نیز به دنبال می‌آورد که بر فضای کابین و بار تاثیر منفی می‌گذارد. وقتی که پیشرانه در موقعیتی درست پشت راننده و سرنشین جلو قرار دارد، فراهم آوردن فضای کافی برای صندوق بار و صندلی‌های عقب به چالشی بزرگ تبدیل می‌شود. با این حال، برخی از منحصر به فردترین خودروهای موتور وسط در تاریخ طراحی شده‌اند که تجربه لذت بخشی برای سرنشینان فراهم می‌آورند.

نگاهی به عجیب‌ترین خودروهای موتور وسط تاریخ

بیشتر خودروهای موتور وسط به دو صندلی محدود شده و توان حمل سرنشینان بیشتری را ندارند. اما برخی سازندگان به این محدودیت تن نداده و با بهره‌گیری از راهکارهای نوآورانه، سعی کرده‌اند از فضای موجود به بهینه‌ترین شکل ممکن استفاده کنند. آن‌ها با تغییراتی در طراحی، توانسته‌اند فضایی برای چهار سرنشین نیز فراهم آورند.

نتیجه این کوشش‌ها، خودروهایی است که بر خلاف انتظار از چنین چینش موتوری، تنها به راننده و یک سرنشین جلو محدود نمی‌شود. تولید این مدل‌ها نمونه‌ای از تلاش مهندسان برای ترکیب ویژگی‌های مختلف در یک خودرو است. در ادامه، نگاهی به این خودروهای خاص و گاهاً عجیب خواهیم داشت.

9. هوندا Z

هوندا Z با خودروهای لوکس هم‌عصر خود هیچ ارتباطی نداشت و به منظور استفاده در شهر و برای رفت و آمدهای روزمره طراحی شده بود. این خودرو که مشابه زوندآپ یانوس است که در ادامه به آن اشاره خواهیم کرد، وسیله‌ای کوچک و مقرون به صرفه به شمار می‌رفت. هوندا Z، هاچ‌بکی با طراحی جمع‌وجور بود که پلتفرم و قطعات زیادی را از وانت هوندا اکتی به ارث برده بود. پیشرانه سه‌سیلندر ۶۵۶ سی‌سی آن دقیقاً زیر صندلی‌های عقب مستقر شده بود. این جایگاه موتور، چیدمانی منحصر به فرد برای خودرویی شهری و کوچک به وجود می‌آورد.

هوندا این مدل را در دو نسخه تنفس طبیعی و توربوشارژ عرضه کرد. موتور تنفس طبیعی توان تولید ۵۲ اسب بخار قدرت را داشت، در حالی که نسخه توربوشارژ به ۶۳ اسب بخار قدرت می‌رسید. وجود این گزینه‌ها به خریداران امکان می‌داد تا مطابق با نیاز و بودجه خود انتخاب نمایند. هوندا Z نشان داد که خودروهایی با چیدمان موتور غیرمعمول می‌توانند برای خریداران با بودجه محدود نیز دست‌یافتنی باشند.

8. فراری موندیال

پس از معرفی مدل‌های GT4، فراری اقدام به ساخت موندیال کرد تا خودرویی خانوادگی‌تر و نزدیک‌تر به یک گرندتورر واقعی به بازار عرضه کند. هدف از طراحی موندیال، فراهم آوردن فضای بیشتر و راحتی در کنار ویژگی‌های اسپرت‌بود. اما نمای آن از همان ابتدا با انتقادهایی روبرو شد و برخی منتقدان فرم عقب بدنه را ناهماهنگ و عجیب دانستند.

نسخه‌های اولیه عرضه شده در آمریکا نیز چندان قدرت زیادی نداشتند و حدود ۲۱۴ اسب بخار قدرت ارائه می‌داد. با وجود این انتقادات، موندیال موفق به تبدیل شدن به یک موفقیت تجاری برای فراری شد و در طول ۱۳ سال تولید، بیش از ۶ هزار دستگاه از آن به فروش رسید. این میزان فروش موندیال را به یکی از محصولات موفق مارانلو تبدیل کرد. نسخه کابریوی آن نیز ویژگی‌ای بی‌نظیر داشت و تنها خودروی موتور وسط تاریخ بود که با چهار صندلی و سقف باز تولید گردید.

7. فراری 208 GT4 و 308 GT4

فراری به منظور جلوگیری از عقب ماندن در رقابت بازار خودروهای موتور وسط چهار نفره، مدل‌های ۲۰۸ GT4 و ۳۰۸ GT4 را معرفی کرد. این دو مدل نسبت به دیگر محصولات این برند، گزینه‌های اقتصادی‌تری در سبد فراری به حساب می‌آمدند. موتور اصلی هر دو خودرو یک پیشرانه V8 بود که به صورت عرضی در بدنه نصب می‌شد.

نیروی موتور از طریق یک جعبه‌دنده پنج‌سرعته دستی به چرخ‌های عقب منتقل می‌شد. این چیدمان فنی، به همراه کابینی با ظرفیت چهار نفر، GT4 ها را به نمونه‌هایی منحصربه‌فرد در بین فراری‌های موتور وسط تبدیل می‌کرد. فراری این خودروها را در سال‌های ابتدایی عرضه با نام دینو به فروش می‌رساند، تا نام اصلی فراری برای مدل‌های پرچم‌دار این شرکت حفظ شود. از حدود سال ۱۹۷۶ نشان اسب سرکش بر بدنه این خودروها قرار گرفت و پس از این تغییر، ارزش ۲۰۸ GT4 و ۳۰۸ GT4 در بازار به شدت افزایش یافت.

6. زوندآپ یانوس

زوندآپ یانوس خودرویی بسیار کوچک و غیرمعمول بود که در آلمان، بین سال‌های ۱۹۵۷ و ۱۹۵۸ تولید شد. امروزه این مدل برای بسیاری از علاقمندان خودرو ناشناخته مانده و در زمره خودروهای خاص و کم‌تیراژ تاریخ قرار می‌گیرد. در طول مدت دو سال، تنها ۶٬۹۰۲ دستگاه از زوندآپ یانوس تولید شده است. همه این خودروها به یک پیشرانه تک‌سیلندر دوزمانه مجهز بودند. قدرت این پیشرانه کوچک حدود ۱۴ اسب بخار بود و با ابعاد فشرده خودرو تناسب داشت.

با این حال، ویژگی بارز یانوس نه پیشرانه، بلکه آرایش غیرمعمول کابین آن بود. موتور تک‌سیلندر به طور دقیق در مرکز خودرو و در فضای داخلی قرار داشت. در دو طرف موتور، دو صندلی نیمکتی نصب شده بود که هر کدام در یک سمت کابین قرار می‌گرفتند. این صندلی‌ها به صورت پشت‌به‌پشت طراحی شده بودند و طراحی کاملاً متفاوتی نسبت به چینش معمول خودروها ایجاد می‌کردند. ترکیب موتور مرکزی و صندلی‌های روبه‌جهت مخالف، زوندآپ یانوس را به یکی از عجیب‌ترین خودروهای این فهرست تبدیل کرده است.

5. لامبورگینی اوراکو

لامبورگینی در اوایل دهه ۱۹۷۰، پس از موفقیت مدل‌هایی چون میورا، تصمیم به تولید خودرویی پایه‌ای‌تر و با جذابیت بیشتر برای عموم گرفت. این شرکت می‌خواست محصولی را ارائه دهد که در کنار ویژگی‌های اسپرت، برای عموم خریداران نیز جذاب باشد. نتیجه این تصمیم لامبورگینی اوراکو شد؛ یک کوپه شیک با طراحی ۲+۲. این چیدمان به معنای وجود دو صندلی اصلی در جلو و دو صندلی کوچک‌تر در عقب بود.

اوراکو مجهز به پیشرانه هشت‌سیلندر بود و حجم موتور آن در نسخه‌های مختلف تغییر می‌کرد. حجم اولیه موتور از ۲ لیتر آغاز می‌شد و بعدها نسخه‌های ۲.۵ و ۳ لیتری نیز تولید شدند. این خودرو به دنبال ترکیب ویژگی‌های یک گرندتورر لوکس و یک خودروی اسپرت غیرقابل‌انکار بود. طراحی کشیده و کوپه‌مانند اوراکو به آن ظاهری اسپرت می‌بخشید و در عین حال، فضای کابین‌های آن برای چهار سرنشین به اندازه کافی جا داشت، که آن را از خودروهای موتور وسط دو نفره متمایز می‌کرد.

• لامبورگینی Temerario هیبریدی به ناوگان خودروهای پلیس دبی افزوده شد
• لامبورگینی روولتو فیس‌لیفت در حال تست دیده شده است؛ آیا فقط ظاهر آن جدید است؟
• تیونر اسپانیایی، لامبورگینی Revuelto را به هیولای مشکی ۱۰۰۱ اسب‌بخاری تبدیل کرده است

4. مازراتی مراک

به موازات لامبورگینی، مازراتی نیز به ساخت یک خودروی موتور وسط روی آورد و مدل مراک را به بازار معرفی کرد. این خودرو از پیشرانه V6 بهره می‌برد که ریشه آن به سیتروئن SM باز می‌گردد. مازراتی بعداً نسخه‌ای با موتور دو لیتری به خط تولید اضافه کرد. هدف از عرضه این نسخه،‌چیرگی بر قوانین سختگیرانه مالیاتی بود که به خودروهای با موتورهای بزرگ اعمال شده بود. بنابراین خریداران می‌توانستند مدلی با حجم موتور کمتر از مراک را نیز انتخاب کنند.

این خودرو با وجود چینش موتور وسط، فضایی برای چهار سرنشین فراهم می‌کرد. مراک به خانواد‌ها و علاقه‌مندان به سرعت این امکان را می‌داد که در یک خودرو کنار هم باشند. خریداران مجبور نبودند برای لذت از رانندگی با یک کوپه اسپرت ایتالیایی از گشت‌وگذار با خانواده صرف‌نظر کنند. طراحی جذاب و اصیل ایتالیایی بخش مهمی از هویت این مدل بود و بنابراین مراک هم نیازهای رانندگی اسپرت و هم استفاده خانوادگی را برآورده می‌کرد.

3. لوتوس اوورا

لوتوس اوورا با هدف ارائه تعریفی نو از یک خودروی موتور وسط بریتانیایی طراحی شد. این خودرو قرار نبود صرفاً برای پیست‌های مسابقه یا سفرهای کوتاه و هیجان‌انگیز استفاده شود. لوتوس می‌خواست اوورا در سفرهای طولانی جاده‌ای نیز قابل‌اعتماد باشد. به همین ترتیب، این خودرو هم ویژگی‌های اسپرت و هم راحتی در مسیرهای طولانی را ارائه می‌داد.

پیشرانه V6 اوورا، از محصولات تویوتا سرچشمه می‌گیرد. اما مهندسی لوتوس تغییراتی اساسی در شخصیت نهایی خودرو ایجاد کرد. اضافه شدن سوپرشارژر نیز به قدرت این پیشرانه افزوده و تجربه رانندگی اوورا را از خودروهای معمولی تویوتا متمایز می‌کرد. این ترکیب باعث می‌شد که راننده هنگام استفاده از اوورا به هیچ وجه به یاد تویوتا کمری نیفتد. اوورا در کنار چیدمان موتور وسط، دارای صندلی‌های عقبی نیز بود. این صندلی‌ها بسیار کوچک بودند و بیشتر برای کودکان خردسال یا قرار دادن وسایل و کیف‌ها کاربرد داشتند.

• رقابت سرعت جنگنده F-35B با خودرو فراری SF90 در پایگاه هوایی ایتالیا
• فراری 812 سفارشی منصوری به ناوگان پلیس دبی ملحق گردید
• ۲۲ خودروی جنجالی تاریخ؛ زمانی که غول‌های خودروسازی اعتبار خود را زیر سوال بردند

2. بی ام و i8

بی ام و در سال ۲۰۱۴ با معرفی i8 نشان داد که نوآوری‌های فناورانه می‌توانند چیدمان سنتی خودروهای موتوروسط را تغییر دهند. بدنه این خودرو از فیبر کربن ساخته شده بود که یکی از ویژگی‌های برجسته ساختاری آن به شمار می‌رفت. در بخش عقبی، پیشرانه ۱.۵ لیتری سه‌سیلندر توئین‌توربو نصب شده بود. در محور جلو نیز یک موتور الکتریکی وجود داشت و این دو مجموعه نیرو به صورت مشترک عمل می‌کردند. قدرت کل این ترکیب به ۳۵۷ اسب بخار می‌رسید. چنین ترکیبی، بی ام و i8 را به نمونه‌ای مدرن از خودروهای موتوروسط تبدیل کرده بود.

این خودرو توانایی طی مسافت ۲۴ کیلومتر را بدون نیاز به سوخت بنزینی داشت. این ویژگی به آن کمک می‌کرد تا از سایر سوپراسپرت‌های معمول متمایز گردد. i8 به‌عنوان خودرویی مدرن و اسپرت که برای استفاده روزانه نیز مناسب بود، شناخته شد. بدین ترتیب، بی ام و موفق شد فناوری‌های نوین را با عملکرد اسپرت و کاربردپذیری در یک خودرو ترکیب کند.

1. کونیگزگ جمرا

کونیگزگ جمرا در زمینه خودروهای موتوروسط چهار نفره، نمونه‌ای است که این چیدمان را به بهترین شکل ممکن پیاده‌سازی کرده است. بر خلاف مدل‌های پیشین این فهرست، جمرا برای چهار سرنشین بزرگ فضایی کاملاً جادار فراهم کرده است. یکی از راهکارهای به‌کاررفته در طراحی داخلی آن، استفاده از صندلی‌های بسیار باریک فیبر کربنی است که با اشغال فضای کم‌تر، موجب آزاد ماندن فضای کابین می‌شود.

درهای بزرگ جمرا نیز سوار و پیاده شدن را راحت‌تر می‌کنند. به لطف طراحی این درها، سرنشینان برای ورود به صندلی‌های عقب نیازی به خم کردن صندلی‌های جلو ندارند. برای سرنشینان عقب، یک نمایشگر ۱۳ اینچی مجزا در نظر گرفته شده است.

کابین همچنین به جا لیوانی و اتصالات ایزوفیکس برای نصب صندلی کودک مجهز شده که این امکانات به همراه دیگر ویژگی‌های فضای مناسب برای چهار سرنشین، جمرا را به خودرویی کاربردی‌تر از بسیاری از سوپراسپرت‌های موتور وسط تبدیل می‌کند. بنابراین جمرا به عنوان کاربردی‌ترین سوپراسپرت موتور وسط جهان تلقی می‌شود.