به نقل از ایسنا، دولت انگلیس به‌تازگی صندوق جدید ثروت انرژی به ارزش ۲ میلیارد پوند را معرفی کرد که همراه با تایید میدان گازی جکداو (Jackdaw) مطرح شد و هدف آن هدایت درآمدهای مالیاتی حاصل از نفت و گاز دریای شمال به سمت سرمایه‌گذاری در انرژی‌های تجدیدپذیر و زیرساخت‌های کم‌کربن است.

اما این اعلام به‌نوبه خود، سوالی قدیمی را دوباره زنده کرد که اگر انگلیس از نیم قرن پیش شروع به پس‌انداز در زمینه ثروت نفتی خود می‌کرد، چه سرنوشتی می‌یافت؟

بر اساس تحلیل‌های خزانه‌داری که توسط بی‌بی‌سی منتشر شده است، در صورتی‌که انگلیس از ۲۰۰ میلیارد پوند درآمد تاریخی خود ناشی از مالیات نفت و گاز دریای شمال بهره‌برداری می‌کرد و تمامی آن را سرمایه‌گذاری می‌کرد، می‌توانست به بازدهی مشابه صندوق نروژ دست یابد و در نتیجه یک صندوق ثروت ملی تقریباً با ارزشی معادل یک تریلیون پوند ایجاد کند.

در عوض، دولت‌های مختلف انگلیس این منابع را صرف کرده و فرصت بنیادگذاری یک سبد سرمایه‌گذاری دائمی ملی را از دست داده‌اند.

نروژ، در مقابل، راهکاری متفاوت را در پیش گرفت. صندوق بازنشستگی دولتی جهانی این کشور نخستین انتقال سرمایه‌اش را در سال ۱۹۹۶ دریافت کرد و حالا به یک غول مالی با ارزش تقریبی ۲.۴ تریلیون دلار تبدیل شده که بر پایه درآمدهای نفتی و سال‌ها بازده سرمایه‌گذاری بنا شده است.

در حالی که صندوق نروژ به‌طور عمده در پروژه‌های خارج از کشور سرمایه‌گذاری کرده و به تأمین هزینه‌های دولت یاری می‌رساند، صندوق جدید ثروت انرژی انگلیس در صندوق ثروت ملی قرار می‌گیرد و برای پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر و کم‌کربن در داخل کشور صرف می‌شود.

جان هیلی، وزیر دارایی، اظهار کرد که این طرح تضمین می‌کند که منابع هیدروکربنی باقی‌مانده به تأمین مالی صنایع آینده کمک کند.

این خبر همزمان با تأیید دولت برای پروژه گازی جکداو شل در دریای شمال که مدت‌ها به تعویق افتاده بود، منتشر شد.

براساس بیانیه دولت انگلیس، میدان جکداو قادر است تولید گاز داخلی این کشور را تا حدود ۶ درصد در اوج تولید افزایش دهد و از ایجاد صدها شغل حمایت کند و در طول مدت فعالیتش، به اقتصاد این کشور حدود ۲.۹ میلیارد پوند کمک کند.

گروه صنعتی «انرژی‌های فراساحلی انگلیس» این تصمیم را مثبت ارزیابی کرد اما از مقامات خواست تا پروژه‌های اضافی را مورد تأیید قرار دهند، به‌دلیل این واقعیت که باور دارند بیش از ۵۰ میلیارد پوند سرمایه‌گذاری بالقوه در دریای شمال همچنان در دسترس است.

با این حال، این صندوق جدید با چالشی اساسی مواجه است که نروژ در شروع انباشت ثروت نفتی خود با آن روبرو نبود: دریای شمال انگلیس اکنون به یک حوضه توسعه یافته و رو به زوال تبدیل شده و پیش‌بینی می‌شود که درآمدهای مالیاتی آتی کاهش یابد.

علاوه بر این، دولت متعهد شده است که صدور مجوزهای اکتشاف جدید را قطع کند، درحالی که پروژه‌های فعلی هنوز به کار خود ادامه می‌دهند.

این موضوع نگرانی‌هایی درباره میزان واقعی این صندوق و انباشت آن به‌وجود آورده است، به‌ویژه زمانیکه وظیفه آن شامل سرمایه‌گذاری مستقیم در زیرساخت‌های داخلی به‌جای ایجاد یک سبد مالی بین‌المللی متنوع است.

به گفته اویل پرایس، ممکن است انگلیس روزی صاحب صندوق ثروت نفتی خود بشود اما «فرصت تبدیل سال‌های تولید نفت دریای شمال به یک ثروت ملی تریلیون پوندی، تقریباً به‌طور کامل از دست رفته است.

انتهای پیام