۱۰ خودروی عضلانی کلاسیک که باید به دنیای خودرو بازگردند

تاریخچه صنعت خودروسازی در سرتاسر جهان پر از مدل‌های افسانه‌ای است که برخی از آن‌ها بعد از سال‌ها ناپدیدی، اکنون شایستگی ورود مجدد به عرصه رقابت را پیدا کرده‌اند. خودروهای عضلانی آمریکایی، به ویژه آن‌هایی که هویت خود را در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ شکل دادند، در فرهنگ خودروشناسی جایی ویژه دارند. تجسم بازگشت این نام‌های نمادین با تکنولوژی‌های نوین و عملکرد فوق‌العاده، انرژی و شور فراوانی را به ارمغان می‌آورد و این پتانسیل را دارد که تاریخ جدیدی رقم بزند. در ادامه به ۱۰ مدل محبوبی خواهیم پرداخت که ممکن است بار دیگر به جاده‌ها بازگردند.

۱۰. پونتیاک فایربرد ترنس ام (Pontiac Firebird Trans Am)

پونتیاک فایربرد ترنس ام با برچسب معروف Screaming Chicken بر روی کاپوت، به عنوان یکی از برجسته‌ترین خودروهای عضلانی کلاسیک به‌شمار می‌رود. این مدل نزدیک به ۲۵ سال پیش تولید آن متوقف شد و شرکت پونتیاک نیز در سال ۲۰۱۰ به فعالیت خود پایان داد. اما هنوز امیدی برای احیای این افسانه وجود دارد؛ با کنار گذاشته شدن شورولت کامارو در سال ۲۰۲۴، می‌توان نسل آینده آن را به عنوان نسخه‌ای از ترنس ام ارائه داد. حتی می‌توان با قرار دادن لوگوی آروهد پونتیاک در بخش جلو و برچسب فایربرد بر روی کاپوت، این خودرو را به‌عنوان پونتیاک فایربرد ترنس ام دوباره زنده کرد.

۹. ای‌ام‌سی ربل ماشین (AMC Rebel Machine)

ای‌ام‌سی ربل ماشین در سال ۱۹۷۰، در واقع اوج خلاقیت این شرکت محسوب می‌شود. چالش اصلی در احیای این خودرو، نبود شرکت ای‌ام‌سی است، اما گروه کرایسلر مالکیت ای‌ام‌سی را به دست گرفت و برندی نظیر جیپ را از آنِ خود کرد. این موضوع نشان می‌دهد که پسوند ای‌ام‌سی اکنون بخشی از خانواده موپار به حساب می‌آید. این خودرو می‌تواند بر اساس پلتفرم LD کرایسلر که مدل‌های ۳۰۰ و نسل هفتم چلنجر را در برمی‌گیرد، تولید شود. به کارگیری موتور پایه ۳۹۲ همی V8 و گزینه هلکت برای آن می‌تواند جذابیت قابل توجهی به همراه داشته باشد. با توجه به تجربه دوج در تلفیق گذشته‌های عضلانی خود با مدل‌هایی نظیر اسکت پکس (Scat Packs)، سوپر بیز (Super Bees) و دایتوناها (Daytona)، بازگرداندن ربل ماشین به‌راحتی در توانایی‌های این شرکت قرار دارد.

۸. پلیموث رود رانر (Plymouth Road Runner)

پلیموث رود رانر در دوران طلایی موپار، به عنوان پرفروش‌ترین خودروی عضلانی شناخته می‌شد که حتی از دوج چلنجر نیز جلوتر بود. این محبوبیت حائز اهمیت را سزاوار یک فرصت دوباره می‌کند، هرچند که پلیموث در سال ۲۰۰۱ به تاریخ پیوست. با این حال، موپار هنوز فعال است و دوج به راحتی می‌تواند مجدداً رود رانر را به بازار عرضه کند. این خودرو در گذشته از پلتفرم B-بدنه کرایسلر استفاده می‌کرد و نسل جدید آن نیز می‌تواند بر اساس پلتفرم استلانتیس STLA لارج که چلنجر کنونی روی آن سوار است، طراحی گردد. این مدل باید با حفظ روح سرعت و سادگی کلاسیک رود رانر، همچنان قدرتی قابل توجه داشته باشد. استفاده از بوق معروف «میپ میپ» که کرایسلر در دهه ۶۰ از کمپانی برادران وارنر اجازه استفاده از آن را گرفت، لمسی به یادماندنی را فراهم می‌آورد.

۷. بیوک گرن اسپرت (Buick Gran Sport)

بیوک گرن اسپرت در اوج دوران کلاسیک، به عنوان خودروی عضلانی رده دوم شناخته می‌شد، اما در سال ۱۹۷۰، مدل‌های GS455 و نسخه ویژه GSX با گشتاور ۵۱۰ پوند فوت، به قدرتمندترین خودروهای جنرال موتورز در خیابان‌ها بدل شدند که قادر به رقابت با شورولت شول اس‌اس ۴۵۴ ال‌اس‌۶ (Chevy Chevelle SS 454 LS6) بودند. این سطح از قدرت باید با احیای بیوک بار دیگر به خط تولید بازگردد و خوشبختانه راهی آسان برای تحقق این امر وجود دارد. گزارش‌ها نشان می‌دهند که بیوک در حال توسعه یک سدان اسپرت دیفرانسیل عقب بر اساس پلتفرم کادیلاک سی‌تی‌۵ آلفا ۲+۲ است که به سادگی می‌تواند میزبان بازگشت گرن اسپرت باشد. بیوک می‌تواند مدل‌های پایه گرن اسپرت، نسخه پرفورمنس جی‌اس‌اکس و مدل توربوشارژ جی‌ان‌اکس را به‌منظور گرامیداشت میراث دهه ۱۹۸۰ خود ارائه دهد.

۶. مرکوری کوگار الیمینیتور (Mercury Cougar Eliminator)

مرکوری در طول تاریخ خود همیشه در سایه فورد بود، اما در دوران اوج خودروهای عضلانی، مدل‌هایی متمایز مانند سایکلون (Cyclone) و کوگار (Cougar) را تولید کرد. کوگار الیمینیتور در مدل‌های ۱۹۶۹-۱۹۷۰، پاسخ مرکوری به باس ۴۲۹ بود، اما با موتور ۴۲۸ کبرا جت و طراحی خاص خود. با اینکه شرکت مرکوری در سال ۲۰۱۰ بسته شد، اما با توجه به اینکه فورد و موستانگ هنوز فعال‌اند، احیای این مدل ممکن است. یک کوگار الیمینیتور مدرن می‌تواند به سادگی با مشخصات یک موستانگ نسل هفتم و با جزئیات بدنه منحصر به فردی طراحی شود و همراه با یک موتور ۵.۰ لیتری کایوت V8 با ۵۰۰ اسب بخار قدرت عرضه گردد. نیازی به حفظ نام مرکوری نیست؛ نام فورد کوگار الیمینیتور به اندازه کافی تاثیرگذار است و این احیا همچنین می‌تواند به عنوان یک خودروی لوکس نیز مورد توجه قرار گیرد.

۵. شورولت شول (Chevrolet Chevelle)

شورولت شول در کنار پلیموث رود رانر و دوج چلنجر، از برترین‌های خیابان‌ها در عصر طلایی خودروهای عضلانی در آمریکا بود. اگرچه شاید از نظر عملکرد بهترین نبود، اما به خاطر فروش بی‌نظیرش شهرت یافت. این نام به‌عنوان یکی از محبوب‌ترین نام‌های کلاسیک شناخته می‌شود و طرفداران انتظار دارند فرصتی برای تجربه نسخه‌ای مدرن از آن داشته باشند. احیای شول می‌تواند با استفاده از پلتفرم کادیلاک که قبلاً اشاره شد، انجام شود. این خودرو باید به‌عنوان یک مدل دو درب با طراحی تهاجمی و عضلانی که یادآور اس‌اس ۷۰ باشد، تولید گردد. با استفاده از موتور ۶.۲ لیتری سوپرشارژ V8 از کادیلاک سی‌تی‌۵-وی بلک‌وینگ (CT5-V Cadillac Blackwing)، یک شول جدید می‌تواند خود را به عنوان اس‌اس ۶۶۸ معرفی کند و قدرت فوق‌العاده‌ای را زیر کاپوت فراهم سازد.

۴. پونتیاک جی‌تی‌او (Pontiac GTO)

پونتیاک جی‌تی‌او در سال ۱۹۶۴ آغازگر موجی از هیجان در خودروهای عضلانی بود و میراث خود را با مدل‌های 400 Ram Air IV و 455-Judge در انتهای دهه ۶۰ و اوایل ۷۰ میلادی مستحکم کرد. جی‌تی‌او اوایل دهه ۲۰۰۰ به احیای موقتی دست یافت و به عنوان سریع‌ترین خودروی آمریکایی آن زمان معرفی شد، اما این خودرو در واقع نسخه‌ای از هولدن مونارو (Holden Monaro) بود که در ظاهر جذابیتی نداشت. پدرخوانده خودروهای عضلانی آمریکایی نباید به تاریخ سپرده شود و باید بار دیگر به خیابان‌ها بازگردد. هرچند که شرکت پونتیاک دیگر وجود ندارد، اما می‌توان آن را به‌عنوان نسخه‌ای از کانسپت شول جدید که پیش‌تر اشاره شد، دوباره زنده کرد. شول، گرن اسپرت، اولدز ۴۴۲ و پونتیاک جی‌تی‌او برخی از مدل‌هایی بودند که در گذشته از پلتفرم A-بدنه جنرال موتورز بهره می‌بردند، اما با طراحی مجزا. جی‌تی‌او جدید می‌تواند به‌عنوان یک نسخه از شول با جلوپنجره دوقلوی منحصر به فرد و ظاهری خاص طراحی گردد.

۳. دوج چلنجر (Dodge Challenger)

زمانی که دوج در سال ۲۰۰۸ مدل چلنجر را دوباره به بازار عرضه کرد، به‌واقع این بازسازی بی‌نظیری بود که تمام جنبه‌های طراحی کلاسیک را با رویکردی مدرن بازتاب می‌داد. علاوه بر این، قدرت Hemi آن فراتر از مدل کلاسیک در خیابان‌ها بود و به یکی از محبوب‌ترین خودروهای عضلانی دوران معاصر تبدیل گشت. سپس دوج (استلانتیس) در سال ۲۰۲۳ خط تولید آن را متوقف کرد و هیچ جایگزینی برای آن ارائه نکرد، که به عنوان یکی از نادرست‌ترین تصمیمات در تاریخ صنعت خودرو شناخته می‌شود. دوج باید نسل هشتم چلنجر را به شکلی کارآمدتر به نمایش می‌گذاشت. نسخه کاملاً الکتریکی چلنجر دایتونا، که ممکن است مخاطب کمی داشته باشد، می‌توانست با همین نام باقی بماند، اما مدل بنزینی باید به دو نوع تقسیم می‌شد: مدل چهار درب، چلنجر سیکس پک و مدل دو درب، که میراث چلنجر را حفظ کند. با بازگشت موتور همی V8 به چلنجر، این یک تصمیم هوشمندانه است و ارائه یک همی چلنجر می‌تواند حرکتی بزرگ و ارزشمند باشد.

۲. شورولت کامارو (Chevrolet Camaro)

شورولت کامارو که در سال ۱۹۶۷ معرفی شد، به‌سرعت جای خود را به عنوان یکی از شناخته‌شده‌ترین خودروهای خیابانی پیدا کرد و این شهرت را در دهه‌های ۷۰، ۸۰ و ۹۰ به‌عنوان یکی از پرفروش‌ترین خودروهای عملکردی تاریخ حفظ کرد. سپس در سال ۲۰۰۳، شورولت به‌طور ناگهانی تولید این خودروی محبوب را متوقف نمود. اما در سال ۲۰۰۹، شورولت با طراحی منحصر به فرد و نوگرایانه، کامارو را احیا کرد، و در سال ۲۰۲۴ دوباره تولید آن را متوقف کرد. خبر خوب این است که تا سال ۲۰۲۸ تقریباً قطعاً نسل بعدی کامارو به بازار عرضه خواهد شد و امیدواریم شورولت مدل‌های Z/28 و IROC-Z را نیز دوباره معرفی کند، اما نه نسخه چهار درب سودایافته از این خودروی افسانه‌ای. این بازگشت می‌تواند فرصت را برای احیای ترنس ام نیز فراهم کند و همچنین متعادل بودن را به میدان خودرویی بازگرداند.

۱. پلیموث باراکودا (Plymouth Barracuda)

پلیموث همی کدا (Plymouth Hemi ‘Cuda) در مدل‌های ۱۹۷۰-۱۹۷۱، به عنوان یکی از قوی‌ترین مدل‌های خودروی عضلانی خیابانی در دوران طلایی شناخته می‌شود که با زمان ۱۳.۱ ثانیه در مسافت یک چهارم مایل، بی‌رقیب بود. جالب این است که چنین خودرویی با این ویژگی‌های استثنایی تنها دو سال برای درخشش فرصت داشت و هرگز به دوران معاصر بازنگشت. شایعاتی درباره بازگشت باراکودا وجود داشته، اما قرار بود بر اساس پلتفرم آلفارومئو و با موتور V6 طراحی شود که بسیاری از هواداران بر این باور بودند این گزینه به مراتب بدتر از بی‌توجهی به آن است. احتمال اینکه باراکودا دوباره تولید شود بسیار کم است، اما امیدها هنوز باقیست. کُدا اصلی پلتفرم E-بدنه را با چلنجر به اشتراک می‌گذاشت، بنابراین مدل جدید می‌تواند به‌طور منطقی بر اساس کانسپت دوج چلنجر نسل آینده که دو مورد قبلاً مورد بحث قرار گرفت، ساخته شود. همی کدا ۲۰۲۹، که بر پایه پلتفرم استلانتیس STLA طراحی می‌شود، می‌تواند ظاهری رادیکال و متفاوت با الهام از طراحی کلاسیک و سادگی مدرن داشته باشد و با انواع موتورهای همی عرضه شود، از جمله موتوری که حتی بتواند چلنجر اس‌آرتی دیمن ۱۷۰ (Challenger SRT Demon 170) را نیز پشت سر بگذارد.