تراکتور می‌توانست این روزها در کنار رقابت برای موفقیت در آسیا، تمام تمرکزش را روی ادامه مسیر در لیگ برتر بگذارد؛ اما حالا به‌جای صحبت درباره فوتبال، کیفیت فنی و شانس قهرمانی، نام این تیم با یکی از جنجالی‌ترین اتفاقات فصل گره خورده است. خروج بازیکنان تراکتور از زمین مسابقه مقابل ملوان، آن هم به دستور مالک باشگاه، فوتبال ایران را وارد حاشیه‌ای تازه کرده و همه منتظر تصمیم کمیته انضباطی هستند.
اصل ماجرا روشن است؛ توهین به بازیکنان در ورزشگاه اتفاق قابل دفاعی نیست و باید با آن برخورد شود. اما آیا راه مقابله با چنین رفتاری، متوقف کردن مسابقه و تهدید به کناره‌گیری از لیگ است؟ آن هم در شرایطی که چنین اتفاقاتی محدود به یک ورزشگاه یا یک تیم نیست و بارها در فوتبال ایران رخ داده است.
محمدرضا زنوزی اما ظاهراً راه متفاوتی برای اعتراض انتخاب کرده؛ راهی که در آن تهدید به ابزار همیشگی تبدیل می‌شود. از زیر سؤال بردن مسئولان ورزش و فدراسیون فوتبال گرفته تا تهدید به واگذاری تراکتور، محروم کردن تلویزیون از پوشش مسابقات، شکایت به نهادهای بین‌المللی و حالا هم انصراف از لیگ برتر.
مروری بر مواضع سال‌های گذشته مالک تراکتور نشان می‌دهد ماجرای انزلی اتفاقی جدا از گذشته نیست. او در فروردین ۱۳۹۸ وزیر وقت ورزش را به حمایت از پرسپولیس متهم کرد. آذر همان سال نیز در واکنش به انتقادها، از تحویل دادن تراکتور و پایان تیمداری سخن گفت. پس از حذف این تیم مقابل مس رفسنجان در جام حذفی سال ۱۴۰۳ هم اعلام کرد دیگر قصد تیمداری ندارد.
این تهدیدها به همین‌جا ختم نشد. دی ۱۴۰۳، زنوزی در یک برنامه تلویزیونی اعلام کرد اگر حق پخش پرداخت نشود، اجازه ورود دوربین‌های صداوسیما به ورزشگاه یادگار امام را نخواهد داد. او در مرداد همان سال نیز در واکنش به اخبار مربوط به پرونده علیرضا بیرانوند، فدراسیون فوتبال را به افشای ناگفته‌ها تهدید کرده بود.
در ادامه این روند، مالک تراکتور در دی ۱۴۰۴ خواستار کناره‌گیری مهدی تاج شد و اعلام کرد در صورت اصلاح نشدن شرایط، باشگاه از فوتبال ایران کنار خواهد کشید و موضوع را از مسیرهای بین‌المللی پیگیری می‌کند. مهر ۱۴۰۵ نیز اختلاف بر سر شرایط سفر استقلال و تراکتور برای مسابقات آسیایی، به تهدیدهای تازه درباره شکایت به AFC، فیفا و دادگاه حکمیت ورزش منجر شد.
حالا نوبت به مسابقه ملوان و تراکتور رسیده است؛ دیداری که حاشیه‌هایش پیش از سوت آغاز شروع شد. طبق روایت مطرح‌شده از اتفاقات آن روز، زنوزی حدود نیم ساعت پیش از شروع مسابقه خواسته بود تیم به زمین نرود، اما با دخالت کادرفنی، بازیکنان وارد زمین شدند و در مراسم پیش از بازی هم شرکت کردند. با تکرار توهین‌ها به شجاع خلیل‌زاده و علیرضا بیرانوند، تراکتور زمین را ترک کرد و مسابقه با اعلام داور لغو شد.
زنوزی پس از این اتفاق نیز اعلام کرد اگر نتیجه مسابقه سه بر صفر به سود تراکتور اعلام نشود، تراکتور از لیگ برتر انصراف خواهد داد. به این ترتیب، حتی پیش از مشخص شدن رأی نهایی کمیته انضباطی، سایه یک تهدید دیگر بر فوتبال ایران افتاد.
البته مسئله اصلی فقط رفتار زنوزی نیست؛ پرسش مهم‌تر، واکنش نهادهای مسئول به تکرار چنین مواضعی است. وقتی یک مالک بارها از کناره‌گیری، شکایت و مقابله با نهادهای فوتبالی سخن می‌گوید، اما این روند همچنان ادامه پیدا می‌کند، طبیعی است که درباره بازدارندگی برخوردها سؤال مطرح شود.
فوتبال حرفه‌ای با تهدید اداره نمی‌شود. اعتراض به داوری، بی‌عدالتی احتمالی یا توهین‌های روی سکوها مسیر قانونی خودش را دارد و هیچ باشگاهی نباید خود را فراتر از مقررات بداند. اگر توهینی رخ داده، باید با عاملان آن برخورد شود؛ همان‌طور که ترک زمین و برهم زدن روند برگزاری مسابقه نیز باید بر اساس مقررات بررسی شود.
ماجرای انزلی حالا آزمونی جدی برای کمیته انضباطی و مدیران فوتبال ایران است. اگر قرار باشد هر اختلافی با تهدید به انصراف از لیگ همراه شود و هر اعتراض به توقف مسابقه برسد، دیگر نمی‌توان از نظم و اقتدار در فوتبال حرف زد. مسئله این نیست که تراکتور چه جایگاهی دارد یا مالک آن چقدر هزینه می‌کند؛ مسئله این است که آیا قانون برای همه یکسان اجرا می‌شود یا نه.
بیشتر بخوانید: زنوزی: تاریخ ایران بدون غیرت و ایستادگی ترک‌ها نوشته نمی‌شود
نظرات کاربران