طبق گزارشی از "ورزش سه"، تیم تراکتور با پیروزی برابر صنعت نفت به خط رقابت برای صدر جدول بازگشت و نه تنها سه امتیاز ارزشمند کسب کرد، بلکه نشانه‌هایی از تغییرات مثبت در وضعیت فنی خود را نیز به نمایش گذاشت. نمایش شاگردان نکونام در تبریز مواردی را روشن کرد که می‌تواند در ارزیابی دقیق‌تر عملکرد تراکتور در پی چند هفته چالش‌برانگیز تأثیرگذار باشد. این نشانه‌ها را می‌توان از منظر دو محور بررسی کرد: اولاً، پایبندی دوباره نکونام به فلسفه‌های فوتبالی خود و موفقیت تیمش در کنترل روند بازی بدون انحراف از اصول مورد نظر او و ثانیاً، کسب سه امتیاز حیاتی از طریق بهره‌برداری هوشمندانه از توانایی‌ها و ویژگی‌های ترکیب.

تراکتور در برابر صنعت نفت با صبر و دقت تاکتیکی بازی کرد. با مالکیت ۷۱ درصدی توپ و ثبت ۷۷۴ پاس با دقت ۸۵ درصد، مشخص است که تیم تحت هدایت نکونام به جای شتاب برای به ثمر رساندن گل و رسیدن سریع به دروازه حریف، بر حفظ توپ، استمرار در گردش آن و یافتن مسیرهای مناسب برای نفوذ تأکید داشت. با پاس‌های زیاد در زمین حریف، تراکتور نه‌تنها کنترل بازی را در دست گرفت، بلکه فشار مستمری به ساختار دفاعی صنعت نفت وارد کرد. حجم بالای پاس‌ها، همراه با ۱۵ ضربه به سمت دروازه و امید گل ۲.۷۷ نشان می‌دهد که مالکیت توپ برای تراکتور فقط ابزاری برای حفظ کنترل بازی یا کاهش خطر حملات حریف نبوده، بلکه به موقعیت‌های گلزنی نیز منجر شده است. تفاوت کلیدی همین‌جاست؛ گردش توپ در نهایت باید به تهدید دروازه حریف ختم شود تا تیم از برتری در مالکیت، به برتری در خلق موقعیت‌های گلزنی تبدیل شود. این نشانه مالکیت هدفمندی است که می‌تواند پیشرفت قابل توجهی در اجرای ایده‌های تهاجمی نکونام برای تراکتور را نشان دهد.

تیم تحت هدایت نکونام در هفته دهم به یک ادعای اساسی فوتبال پرداخت. سه گل به ثمر رسانده تنها بخشی از ارزش این پیروزی برای طرفداران تراکتور بود. تیمی که ۷۱ درصد مالکیت توپ دارد و نزدیک به سه امید گل ایجاد می‌کند، نشان‌دهنده تسلط فوق‌العاده‌اش بر مسابقه و تبدیل آن به موقعیت‌های واقعی گلزنی است. اما نکته‌ای که اهمیت بیشتری دارد این است که تراکتور در خط حمله، فوتبال متنوعی نشان داد و حملاتش در دام یک الگوی مشخص و قابل پیش‌بینی گرفتار نشد. با مرور موقعیت‌های این تیم مشخص می‌شود که نوع حملات تفاوت چشمگیری داشت، چه در زمان بهره‌برداری از جناحین برای باز کردن خطوط دفاعی حریف و چه در مواقعی که به عمق خط دفاع حریف نفوذ می‌کردند. این تنوع بسیار قابل توجه است، چراکه یکی از چالش‌های تیم‌هایی که بازی مالکانه‌ای دارند، گرفتار شدن در گردش توپ بی‌اثر در برابر دفاع‌های متراکم است. تراکتور در این بازی نشان داد که می‌تواند با تغییر مسیر حمله و استفاده از فضاهای مختلف، از مالکیت صرف عبور کند و به تیمی با قدرت تهدید بیشتر بدل شود.

یک جزء کلیدی از موفقیت این برد به تغییراتی اساسی در ساختار تاکتیکی تراکتور مرتبط می‌شود. پس از وقفه فیفادی، نکونام تصمیم به تغییر سیستم تیمش گرفت و حالا چند هفته‌ای است که با به‌کارگیری سه مدافع تخصصی به میدان می‌رود. این ایده تا حد زیادی تحت تأثیر شرایط ترکیبی تیم قرار گرفت. مصدومیت مهدی ترابی و دوری ادامه‌دار مهدی هاشم‌نژاد از ترکیب، انتخاب‌های نکونام را برای اعمال الگوهای قبلی محدود کرد و به سمت استفاده از سیستمی متفاوت هدایتش کرد. اما نکته مهم این است که این تغییر صرفاً یک واکنش فوری به غیبت بازیکنان نبوده و به تدریج به یک استراتژی برای ایجاد تعادل بیشتر در ترکیب تبدیل شده است. سیستمی که در بازی برابر صنعت نفت، پس از چند هفته آزمایش و بررسی، بهترین عملکرد خود را نشان داد. به‌کارگیری سه مدافع تخصصی به تراکتور این امکان را داده که در کنار حفظ امنیت نسبتاً خوب در بخش دفاعی، آزادی عمل بیشتری برای بازیکنان کناری و حضور بیشتر نفرات در فاز هجومی ایجاد کند. همچنین تأثیر تعویض‌های نکونام نیز نباید نادیده گرفته شود. به‌کارگیری مسعود زائرکاظمین در سمت چپ برای بهره‌برداری از فضاها در ضدحملات و افزودن امیرعلی خرمی جوان به‌عنوان هافبک با توانایی گسترش بازی و شرکت در ساخت حملات از میانه زمین در دقایق پایانی نیمه دوم، مزایای مهمی برای تیم فراهم کرد. این تغییرات نشان داد که نکونام علاوه بر اصلاح ساختار اولیه، تلاش کرده تا با بهره‌گیری از ویژگی‌های مختلف بازیکنانش، ابزارهای بیشتری برای مدیریت جریان مسابقه در اختیار داشته باشد.

در نهایت، تراکتور با استفاده مؤثر از ظرفیت‌ها و ابزارهای موجود، به توازنی نسبی در ترکیب خود دست یافت و تعدادی از ضعف‌های ایجاد شده ناشی از ناهماهنگی ساختاری و کمبود تعادل بین خطوط و مشکلات جسمی بازیکنان را پوشش داد. دقت در این پیروزی نیز دقیقاً در همین نکته نهفته است که نکونام به رغم نداشتن تمام مهره‌های دلخواه، توانسته راهی برای حفظ هویت فوتبالی تیم و بهبود کارایی آن پیدا کند.

اما یک نمایش موفق در برابر صنعت نفت برای نتیجه‌گیری قطعی در خصوص رفع مشکلات تراکتور کافی نیست. آزمون‌های سخت‌تری در بازی بعدی مقابل العینِ چندملیتی، یکی از مدعیان قهرمانی در لیگ نخبگان آسیا، در انتظار این تیم است. این مسابقه احتمالاً با فشاری بیشتر، کیفیت حریف و شرایط تاکتیکی متفاوت همراه خواهد بود و می‌تواند میزان استحکام ساختار جدید تراکتور را بهتر نشان دهد. همچنین این بازی بخشی کلیدی از تحولات فنی تراکتور خواهد بود.