به نقل از ورزش سه، از حدود میانه‌های دهه ۷۰ میلادیِ داخلی، نام فولاد برای همیشه در سطح اول فوتبال ایران جا باز کرد؛ تیم محبوب خوزستان که ابتدا در سایه بازیگرانی قدرتمندتر مثل استقلال اهواز یا صنعت نفت قرار داشت، خیلی زود مسیرش را تغییر داد. فولاد با اتکا به تجربه و شایستگی‌های فنی، توانست پله‌های موفقیت را یکی پس از دیگری طی کند و در نهایت به قدرتمندترین نماینده استان خوزستان بدل شد؛ تیمی که حتی با تکیه بر قهرمانی در لیگ برتر، جایگاهش را در فوتبال کشور تثبیت کرد. با این حال، در نخستین سال‌هایی که این باشگاه تازه نفس به شهرت و رسمیت رسیده بود، در یکی از جدی‌ترین تقابل‌هایش با پرسپولیس، اتفاقی غیرمنتظره رخ داد؛ اتفاقی که حتی امروز هم در ذهن فوتبال‌دوستان تازه‌وارد می‌نشیند.
در تاریخ ۸ هشت سال ۱۳۷۷، پرسپولیس قرار بود در اهواز به مصاف فولاد برود؛ اما همان مقطع، همزمان با برگزاری انتخابات شوراها در خوزستان برنامه‌ریزی شده بود. همین موضوع باعث شد شورای تامین اجازه برگزاری مسابقه در اهواز را صادر نکند. بر این اساس، از باشگاه فولاد خواسته شد تا برای انجام این دیدار راهی تهران شود؛ یعنی برنامه‌ریزی شکل دیگری پیدا کرد و قرار شد دو بازی رفت و برگشت، کاملاً در پایتخت برگزار شود. با این وجود، ظاهراً باشگاه فولاد نه تمایل چندانی به انجام این سفر طولانی داشت و نه شرایط را برای آن فراهم می‌دید؛ احتمالاً هزینه‌های سنگین رفت‌وآمد و مسائل مشابه، در تصمیم‌گیری مؤثر بود و در نهایت، این بازی در عمل به شکلی که انتظار می‌رفت رقم نخورد.
نکته قابل توجه اینجاست که بازیکنان پرسپولیس، با آگاهی از این‌که فولادی‌ها راهی تهران نشده‌اند و قرار نیست در مسابقه حاضر شوند، به ورزشگاه آزادی آمدند و حتی پیش از آغاز بازی نیز عکسی به یادگار گرفتند؛ گویی از قبل می‌دانستند تکلیف تیم مقابل چه خواهد شد. اما سرانجام همان سناریویی که پیش‌بینی می‌شد اتفاق افتاد: بازیکنان فولاد در زمین حاضر نشدند و بازی با نتیجه ۰-۳ به سود پرسپولیس ثبت شد. شاید برای هواداران نوجوان فوتبال امروز، باور چنین اتفاقی در دنیای فعلی سخت باشد، ولی واقعیت این است که حدود سه دهه پیش نمونه‌ای مشابه را دیده بودیم؛ وقتی یک تیم به دلیل برگزاری انتخابات و موانع اجرایی، از گردونه یک مسابقه خارج شد و تیم حریف از دل همان غیبت به برتری رسید.
در همان فصل، پرسپولیس به دستاوردی رسید که بعدها به یک رکورد ماندگار و تقریباً دست‌نیافتنی برای فوتبال ایران تبدیل شد؛ آنها در لیگ آزادگان توانستند ۱۴ بار پیاپی جشن پیروزی را تکرار کنند. اگر این روند را با دو بردی که در جام حذفی به ثبت رساندند ترکیب کنیم، پرسپولیس روی هم رفته به عدد ۱۶ برد متوالی رسید؛ عددی که به‌نوعی مهر تأییدی بود بر روند قدرتمند تیم و بعداً به یادگاری بی‌تردید از آن مقطع در تاریخ فوتبال ایران تبدیل شد. در شروع آن فصل، ایوان مت‌کوویچ مربی کروات پرسپولیس بود؛ اما از اوایل مهرماه، علی پروین پس از پنج سال دوری دوباره به فوتبال برگشت. بازگشت او حتی در همان نخستین فصل حضورش در پرسپولیس، با فتح همین رکورد بزرگ همراه شد و به شکل ویژه‌ای در حافظه هواداران ماند.
پرسپولیس در پایان آن فصل موفق شد دو جام را با هم به دست بیاورد؛ قهرمانی لیگ و جام حذفی همزمان باعث شد فصل مورد بحث به یکی از درخشان‌ترین و تاریخی‌ترین دوره‌های باشگاه تبدیل شود. در میان همه اتفاق‌ها، یک جزئیات جالب هم وجود دارد: پرسپولیس در بازی رفت، در تاریخ ۲۴ مهر ۷۷ و با یک گل از بهنام سراج به پیروزی رسید. همین برد در آغاز این مسیر طولانی، عملاً نقطه‌ای شد که روند پیروزی‌ها از آنجا شتاب گرفت.
حمید مطهری، سرمربی فعلی فولاد، در آن روز آخرین باری بود که در دیدار مقابل پرسپولیس برای تیمش به میدان رفت. او پس از تحمل یک مصدومیت غیرمعمول و ناگهانی از ناحیه کمر، چندی بعد برای همیشه از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. از طرف دیگر، رشته پیروزی‌های متوالی پرسپولیس که از مهرماه آغاز شده بود، سرانجام در تاریخ ۲۱ اسفند و در مسابقه‌ای حساس، در ورزشگاه آزادی به پایان رسید؛ جایی که پاس با نتیجه ۱-۲ و با درخشش وحید هاشمیان و رسول خطیبی توانست این روند را بشکند.
نظرات کاربران