در تاریخ بیست و یکم مرداد ۱۴۰۴، علی نظری جویباری با اعلام ناتوانی خود در ادامه مدیریت بر باشگاه استقلال و ابراز خستگی ناشی از فشارهای وارده، عملاً مدیریت این باشگاه را به علی تاجرنیا سپرد. تاجرنیا، که علاوه بر ریاست هیئت مدیره، به عنوان سرپرست مدیرعاملی نیز نقش کلیدی در اداره امور باشگاه ایفا کرد، به تمامی تصمیم‌گیری‌ها در قدرت های آبی‌پوشان مسلط شد.
ورود متدین به عرصه مدیریت استقلال، آغازگر فصلی تازه در تاریخ این باشگاه بود. سفری که در طی ۳۰ سال گذشته با چالش‌های بزرگ و بلایای بسیاری همراه بوده و چهره‌های گوناگون را دچار آسیب کرده است.
که بوده پرسابقه‌ترین مدیرعامل استقلال؟
پس از انقلاب، باشگاه استقلال در تمام مدت تا سال ۱۳۶۸ فاقد یک ساختار مدیریتی مشخص بود و در این دوران ۱۱ ساله، عباس کردنوری به همراه منصور پورحیدری به نوعی مسئولیت‌های مدیریتی را بر عهده داشتند. اما از زمستان ۶۸، هیئت مدیره به صورت مدرن شکل گرفت و کاظم اولیایی به عنوان مدیرعامل کار خود را آغاز کرد و تا اوایل سال ۷۵ در این سمت باقی ماند. با این حال، علی فتح‌الله‌زاده به عنوان پرافتخارترین مدیرعامل باشگاه استقلال، در ۳۰ سال گذشته، با ۵ بار ورود و خروج به این باشگاه، در تاریخ این تیم درخشش خاصی داشته است. او بیش از ۱۲ سال مدیریت در استقلال را به دوش کشیده و در عرصه رقابت‌های داخلی نیز جزو افتخارآمیزترین مدیران به شمار می‌رود، همچنین توانسته به مقام نایب قهرمانی و سومی جام باشگاه‌های آسیا دست یابد.
داستان فاجعه نجف‌نژاد!
استقلال گاهی با حوادثی روبرو شد که تبعاتی جدی برای مدیرعامل آن به دنبال داشت. از جمله، عدم ارسال به موقع لیست بازیکنان به دبیرخانه کنفدراسیون فوتبال آسیا در سال ۲۰۰۷ منجر به حذف این تیم از لیگ قهرمانان شد و در نتیجه، مقداد نجف‌نژاد از سمت خود برکنار گردید. او در اواسط اسفند ۱۳۸۵ و در آستانه خداحافظی‌اش اظهار کرد: «اکنون تازه متوجه می‌شوم که مدیرعامل استقلال شده‌ام!»
اگرچه در بیانیه‌ای که در آن زمان صادر شد، از استعفای نجف‌نژاد یاد شده بود، اما کارشناسان بر این باور بودند که او به سبب جلوگیری از اخراج، از سمت خود کناره‌گیری کرده است.
مردی که بازگشت نمی‌خواست
در میان تمام مدیران عامل باشگاه استقلال در سی سال اخیر، یک چهره وجود دارد که با وجود کارنامه قابل توجه خود، پس از ترک باشگاه هیچ نشانه‌ای از تمایل به بازگشت نشان نداد.
حسین قریب که در دهه ۷۰ عضوی از هیئت مدیره باشگاه بود، از بهار ۱۳۸۲ تا تابستان ۱۳۸۵ به مدیریت این باشگاه منصوب شد (گرچه در این مدت، حدود ۵ ماه، از مرداد ۸۴ تا دی همان سال در غیاب بود) و در زمان مدیریت او، استقلال برای نخستین بار قهرمان لیگ برتر شد و هرگز از رتبه سوم جدول پایین تر نیامد. (قریب از اواخر لیگ دوم به مدیریت استقلال پرداخت و این تیم در لیگ‌های سوم، چهارم و پنجم حرفه‌ای، همواره بین سه تیم اول قرار داشت.)
قریب در تابستان ۱۳۸۵ از سمت خود کناره‌گیری کرد و با وجود دعوت‌های مکرر برای بازگشت در ۲۰ سال بعد، ترجیح داد در حاشیه باقی بماند.
بیشتر بخوانید: ویدیو| لحظه معرفی مدیرعامل جدید استقلال!
مدیریت نوبتی!
استقلال در فاصله زمانی دی ۱۳۹۸ تا مهر ۱۴۰۱، شاهد ۶ تغییر در رهبری مدیرعاملی خود بود. این ماجرا با کناره‌گیری امیرحسین فتحی در ابتدای زمستان ۹۸ و تحت تأثیر حوادث مربوط به استراماچونی شروع شد و تا مهر ۱۴۰۱ ادامه داشت، همان دوره‌ای که علی فتح الله‌زاده دوباره به باشگاه بازگردانده شد. در این ۳۳ ماه، افرادی مانند اسماعیل خلیل‌زاده، احمد سعادتمند و احمد مددی هر کدام در مقاطعی به مدیرعاملی پرداخته و حتی برخی از آنها عمر مدیریتی‌شان از سه ماه نیز فراتر نرفت.
گزارشات در مورد ساپینتو و مذاکرات با بیرانوند
در نیمه اول سال ۱۴۰۲، استقلال همچنان شاهد تغییرات در مقام مدیرعاملی خود بود. ابتدا علی فتح‌الله‌زاده رفت و حجت کریمی به سمت مدیرعاملی منصوب شد. کریمی بلافاصله پس از ورودش به این سمت، دست به افشاگری زد و ریکاردو ساپینتو را به عنوان یک فرد دائم‌الخمر معرفی کرد. ضمن اینکه در همین دوران کوتاه، مذاکراتی با علیرضا بیرانوند جهت جذب او در جمع آبی‌پوشان شکل گرفت، که تا آستانه امضای قرارداد پیش رفت، اما در نهایت بیرانوند قرارداد خود را با پرسپولیس تمدید کرد و کریمی پس از مدتی جای خود را به علی خطیر داد.
برکناری در اوج صدرنشینی
علی خطیر در تابستان سال ۱۴۰۲ به عنوان مدیرعامل استقلال انتخاب شد و این سمت را تا اواسط بهار ۱۴۰۳ حفظ کرد. رابطه سرد او با جواد نکونام، سرمربی وقت، غیرقابل انکار بود و حتی پیگیری‌های علیرضا دبیر برای ایجاد آشتی میان آنها، تنها به حل موقتی منجر شد. علی‌رغم این اختلافات، دو طرف نسبت به یکدیگر تحمل نشان می‌دادند و استقلال در صدر جدول لیگ بیست و سوم قرار داشت. اما در بهار ۱۴۰۳، دقایقی پس از پایان بازی برگشت استقلال و تراکتور، خطیر به دلیل اختلاف‌نظر با احمد شهریاری از سمت خود برکنار شد، در حالیکه استقلال همچنان در رده اول لیگ برتر بود و در پایان، نایب قهرمان لیگ بیست و سوم شد.
مدیریت تاجرنیا با نام نظری‌جویباری
پس از تحولات سیاسی در سال ۱۴۰۳ و انتخاب مسعود پزشکیان به ریاست جمهوری، تغییراتی در ریاست هلدینگ خلیج فارس برپا شد و محمد شریعتمداری جایگزین علی علی عسگری گردید. در آن مقطع، استقلال به تازگی تحت نظارت این هلدینگ فعالیت می‌کرد و مقرر شد که علی تاجرنیا، یکی از نمایندگان مجلس ششم، به عنوان رئیس هیئت مدیره باشگاه مسئولیت را در دست بگیرد. تاجرنیا به عرصه مدیریت آمد و علی نظری جویباری، معاون و قائم مقام پیشین باشگاه، نیز به عنوان مدیرعامل انتخاب گردید اما تحت هدایت او، موفقیت‌های قابل توجهی حاصل نشد و پروژه‌هایی مانند: بوژوویچ و کلارنس سیدورف به شکست انجامید. جویباری در تاریخ ۲۱ مرداد ۱۴۰۴، پس از ناکامی استقلال در قهرمانی سوپر جام، از سمت خود کناره‌گیری کرد و راه را برای تاجرنیا هموار کرد تا به عنوان مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره هر دو نقش را بر عهده گیرد. البته بر این نکته انتقاد وارد است که جویباری به عنوان مدیرعامل، بیشتر مجری سیاست‌های مدیریتی تاجرنیا بود.
اکنون باید منتظر بمانیم تا کارنامه مصطفی متدین مشخص شود و ببینیم آیا او به واقع به عنوان یک مدیرعامل استقلال عمل خواهد کرد یا اینکه تنها در سایه رئیس هیئت مدیره باقی خواهد ماند؟
بیشتر بخوانید: تاجرنیا: استقلال را به مدیرعاملی گره نزده‌ام؛ همیشه هوادار می‌مانم/ موضع ما درباره آسانی روشن است؛ به دفاعیات‌مان اطمینان داریم
نظرات کاربران